γράφει ο 

Βασίλης Μυλωνάς

 

 

Ο Μπάλος και η Αθηνά…

 

Ήθελα να ’μουν, φίλοι μου κι εγώ Μετεωρολόγος,

για να βαφτίζω πράγματα, στα γούστα μου αναλόγως.

 

Γιατί μας μπουρδουκλώνουνε, με τις ονομασίες,

που βάζουνε στους Σίφωνες και στις Κακοκαιρίες.

 

Ακούς εκεί, το βάλανε, τέτοιο μπουρίνι «Μπάλο»,

Χριστέ και Παναγία μου, τι θα ακούσωμε άλλο;

 

Μόνο Μπάλος δεν ήτανε, μα ήταν Πεντοζάλης,

που ήτανε ο αίτιος, καταστροφής μεγάλης.

 

Λάσπες, νερά και χείμαρροι, οι δρόμοι σαν ποτάμια

και οι άνθρωποι απ’ το φόβο τους, τρέμαν σαν τα καλάμια.

 

Έχουμε άστεγους πολλούς, μα και κατεστραμμένους

και, δυστυχώς, έχουμε βρει και έναν δυό πνιγμένους.

 

Βούλιαξε και η Κέρκυρα, νησιά και μέρη άλλα,

δεν ήτανε εξαίρεση, η Θάσος και η Καβάλα.

 

Και τα καράβια δέθηκαν, σφιχτά μες στα λιμάνια,

σε κάποια σπίτια τα νερά, φτάσανε στα ταβάνια.

 

Κι αυτό, το λέω φίλοι μου και το επαναλαμβάνω,

μόνο Μπάλος δεν ήτανε, μα κάτι παραπάνω.

 

Και λέω, όποιοι βαφτίσανε, τέτοια κακοκαιρία,

ήταν νονοί καλόκαρδοι, με…πλήρη αποτυχία.

 

Προχθές το είπαν Αθηνά, εκείνο το μπουρίνι,

μα δεν ήταν έργο θεάς, αυτό που είχε γίνει.

 

Γιατί η θεά η Αθηνά, ήταν θεά Σοφίας

και όχι της καταστροφής και της κακοκαιρίας.

 

Εξάλλου ήταν όμορφη κι όχι κατσουφιασμένη,

δεν ήτανε η «βάφτιση», καθόλου ταιριασμένη.

 

Και να σας πω ονόματα, που δίνουν στα μπουρίνια,

που εμένα με ερεθίζουνε και γράφω…αυτή τη γκρίνια.

 

Θα τα θυμάστε και εσείς, βαθιά μες στο μυαλό σας,

προ πάντων όσοι πάθατε και χάσατε το βιό σας.

 

Ηλέκτρα, Πηνελόπη, ναι, Αριάδνη, Φοίβος, Χιόνη,

αλλά και ο Τηλέμαχος κι εκείνος δε γλιτώνει.

 

Τέτοια ωραία ονόματα, απ’ τη Μυθολογία,

τα βάζουν, φίλοι, άκαρδα, για την κακοκαιρία.

 

Έτσι, τους αμαυρώνουνε, θεούς και ημιθέους

και σκοτεινιάζουνε στιγμές, εκ του λαμπρού τους κλέους.

 

Παιδιά, εγώ στη θέση τους, τέτοιες κακοκαιρίες,

απλώς θα τις συνέδεα, με άλλες ιστορίες.

 

Θα ’βαζα τα ονόματα, κακούργων δολοφόνων,

που είναι ατελείωτα, εκ των αρχαίων χρόνων.

 

Τον Ξέρξη, για παράδειγμα, τον Τζένκινς Χαν, Αττίλα,

που στην ψυχή τους είχανε, κακία και μαυρίλα.

 

Και τον Μωάμεθ πορθητή, θα ’βαζα από τους πρώτους,

που μες στην Πόλη έσφαξε, μυριάδες τους ανθρώπους.

 

Τον Χίτλερ θα τον έβαζα, σχεδόν κάθε βδομάδα,

που την Ευρώπη ρήμαξε, μαζί και την Ελλάδα.

 

Αλλά και για τον Ερντογάν, θα ’βρισκα μία θέση,

που η άσχημη κατσούφα του, ποτέ δεν λέει να πέσει.

 

Μα, δεν είναι στο χέρι μου, άλλοι κάνουν «βαφτίσια»

και ίσως τα γραφτά μου αυτά, να ’ναι παραπανίσια.

 

Κι έτσι, ας τα ονομάζουνε, Ζεμπέκικα και Μπάλους

κι εμείς ας τα χορεύουμε, ωσάν τους…κανιβάλους.