γράφει ο
Γιώργος Καρατζιώτης
«Διαβάζεις την τοποθέτηση που έκανε ο Παπαδόπουλος, μετά περνάς στην απάντηση που έδωσε ο Σιμιτσής, επιστρέφεις ξανά στα όσα λέει ο Παπαδόπουλος και συνειδητοποιείς την απόλυτη παραδοξότητα. Έχουν γραφτεί τρία ολόκληρα κείμενα για το πάρκινγκ στη Ροδόπη και ακόμη δεν μπορείς να πεις με μία ξεκάθαρη πρόταση τι ακριβώς προτείνει η κάθε πλευρά.
Ο ένας μιλάει για λύση και υπόγεια και υπέργεια. Ο άλλος απαντά βάζοντας στο τραπέζι ένα πάρκινγκ ενός, δύο ή περισσότερων ορόφων. Περιμένεις λοιπόν το αυτονόητο, να επανέλθει ο πρώτος και να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς εννοεί.
Αντί για αυτό, η μηχανή του χρόνου μας γυρίζει απότομα στο 2013. Το μενού περιλαμβάνει γενικά πολεοδομικά σχέδια, προηγούμενες διοικήσεις, βιοκλιματικές αναπλάσεις, 2,2 εκατομμύρια ευρώ και έναν ατελείωτο καυγά για το ποιος έκανε, ποιος παρέλαβε και ποιος ξήλωσε. Η Ροδόπη παραμένει φυσικά στη θέση της, περιμένοντας να κλείσουν οι λογαριασμοί της προηγούμενης δεκαετίας μπας και ασχοληθεί επιτέλους κάποιος με το 2026.
Ο Παπαδόπουλος ξεκινά αρκετά συγκεκριμένα, κάνοντας λόγο για 300 έως 500 θέσεις σε υπόγειο και υπέργειο επίπεδο. Στην επόμενη ανάρτηση όμως τα γυρίζει, αναφέροντας πως καμία λύση δεν πρέπει να αποκλείεται και πως πρέπει να εξεταστούν τα τεχνικά και οικονομικά δεδομένα. Αν τα τεχνικά δεδομένα δεν έχουν εξεταστεί ακόμη, παραμένει άγνωστο από πού ακριβώς προέκυψαν οι 300 και οι 500 θέσεις.
Ο Σιμιτσής από την άλλη πλευρά απαντά κυρίως εξηγώντας τι είχε προβλεφθεί παλιότερα και τι ακριβώς έγινε επί της δικής του διοίκησης. Είναι κατανοητό ότι επιθυμεί να απαντήσει στις αιχμές, όμως κάποια στιγμή πρέπει να τελειώσει το αφήγημα για το τι έγινε τότε και να αρχίσει η συζήτηση για το τι κάνουμε τώρα.
Κάπου εδώ πρέπει να μπει στη συζήτηση ο βασικός άνθρωπος της υπόθεσης, που δεν είναι άλλος από τον Δήμαρχο. Το 2021 ο Μουριάδης έλεγε ουσιαστικά πως η Ροδόπη κρατείται προσωρινά ως χώρος στάθμευσης, αλλά ο στόχος είναι να γίνει υπόγειο πάρκινγκ. Το 2022 το έκανε ακόμη πιο σαφές, δεσμευόμενος πως μέσα στην επόμενη πενταετία η Καβάλα θα αποκτήσει υπόγειο πάρκινγκ. Μια πενταετία που, παρεμπιπτόντως, λήγει το 2027.
Φτάσαμε αισίως στην Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2026 και η αντιπολίτευση μας λέει ότι ο Δήμαρχος μιλά πλέον για λύση ή υπόγεια ή υπέργεια. Το μόνο που έχει ξεκαθαρίσει μέχρι αυτή τη στιγμή είναι ότι δεν έχει ξεκαθαρίσει απολύτως τίποτα.
Άρα, πριν συνεχίσουμε να ερμηνεύουμε τι εννοεί ο καθένας, υπάρχει μία απλή ερώτηση που μπορεί να απαντήσει ο ίδιος ο Δήμαρχος με ένα ναι ή με ένα όχι. Το υπόγειο πάρκινγκ της Ροδόπης παραμένει στόχος; Υπάρχει ακόμη ως σχέδιο και ως όραμα που σκοπεύει πραγματικά να προχωρήσει η διοίκηση ή ήταν άλλη μία ωραία ιδέα που γέμισε μερικές προεκλογικές παραγράφους;
Κανείς από την αντιπολίτευση δεν σκέφτηκε να κάνει αυτή την απλή ερώτηση. Οι πολίτες δέχονται καταιγισμό από προτάσεις για υπόγειες και υπέργειες θέσεις, χωρίς κανείς να ξέρει πάνω σε τι ακριβώς βασίζονται. Σε ένα έργο που υπάρχει ακόμη ή σε μια παλιά εξαγγελία που απλώς δεν έχει ταφεί επίσημα; Πριν η αντιπολίτευση παρουσιάσει τη δική της λύση, ίσως θα έπρεπε να ρωτήσει πρώτα τι απέγινε εκείνη που ήδη είχε υποσχεθεί η διοίκηση.
Το πιο ενοχλητικό σε αυτή την ιστορία δεν είναι ότι διοίκηση και αντιπολίτευση επικοινωνούν άσχημα. Το χειρότερο είναι ότι δεν φαίνεται να τους νοιάζει ιδιαίτερα αν ο πολίτης καταλαβαίνει τι λένε. Τους νοιάζει μόνο να απαντηθεί ο πολιτικός αντίπαλος, να επιστραφεί η αιχμή, να ξεκαθαριστεί ποιος έκανε τι και να χρεωθεί η ευθύνη. Ο πολίτης, ως συνήθως, καλείται να τα βγάλει πέρα μόνος του.
Ίσως ήρθε η ώρα όλοι να αναρωτηθούν πού οδήγησε αυτή η αιώνια αυτοδιοικητική συνήθεια, με τους ίδιους ανθρώπους να μιλούν στους ίδιους και τον πολίτη να μένει όλο και πιο έξω. Στον δεύτερο γύρο των τελευταίων δημοτικών εκλογών, η συμμετοχή στον Δήμο Καβάλας έπεσε στο 37,8% και ο δήμαρχος εξελέγη με 13.711 ψήφους σε έναν δήμο με 66.785 εγγεγραμμένους.
Η αποχή δεν έχει προφανώς μία μόνο αιτία, αλλά κανείς δεν μπορεί να κάνει πως δεν βλέπει το τεράστιο μήνυμα που κρύβεται εκεί μέσα. Για χρόνια η αυτοδιοικητική συζήτηση στην Καβάλα λειτουργεί σαν ένα κλειστό κλαμπ. Οι ίδιοι μιλούν στους ίδιους, απαντούν στους ίδιους και στο τέλος πανηγυρίζουν επειδή κέρδισαν το κομμάτι του κόσμου που απέμεινε να παρακολουθεί.
Μέχρι τώρα αυτό το μοντέλο δείχνει να δουλεύει και κυρίως να βολεύει. Μόνο που οι νεότερες γενιές έχουν πλέον έναν ξεκάθαρο όρο για ένα μέρος αυτού που συμβαίνει: πολιτική αποξένωση. Είναι το σημείο όπου ο πολίτης αισθάνεται πια ότι η πολιτική συζήτηση δεν γίνεται μαζί του αλλά κάπου δίπλα του, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να σταματά να συμμετέχει. Αυτοί που μένουν να αποφασίζουν είναι οι σταθεροί, οι οργανωμένοι και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.
Πρόκειται για ένα πολύ βολικό μοντέλο, όσο οι υπόλοιποι μένουν εκτός. Στην Καβάλα σχεδόν τέσσερις στους δέκα πήγαν στις κάλπες. Με αυτούς διοικείται η πόλη και στους ίδιους περίπου απευθύνεται ξανά η αντιπολίτευση. Πριν ξεκινήσει η βολική καραμέλα ότι η νέα γενιά δεν ψηφίζει, ας αναρωτηθεί το πολιτικό σύστημα τι ακριβώς της έδωσε για να πιστέψει ότι αξίζει να συμμετέχει.
Για χρόνια η νέα γενιά βλέπει τους ίδιους να μιλούν στους ίδιους, να λύνουν παλιούς λογαριασμούς και να θυμούνται όσους απέχουν λίγο πριν στηθεί η επόμενη κάλπη. Η αποχή είναι φυσικά επιλογή που έχει μεγάλη ευθύνη, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί ένα ηχηρό μήνυμα. Είναι πολύ εύκολο να κοιτάς την αποχή και να λες ότι οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται. Το δύσκολο είναι να κοιτάξεις τη δική σου πολιτική διαδρομή και να αναρωτηθείς μήπως τόσα χρόνια τους έμαθες να μην περιμένουν τίποτα απολύτως από αυτήν.
Πριν λοιπόν ξεκινήσουν οι νέες διαφωνίες για υπόγεια, υπέργεια και πολεοδομικά οράματα, ίσως πρέπει πρώτα να μπουν στο τραπέζι αυτά τα μαθηματικά. Έχει κάτι βαθιά παράδοξο να σχεδιάζεται με τόσο πάθος η πόλη του μέλλοντος, όταν στον τελευταίο δεύτερο γύρο έξι στους δέκα εγγεγραμμένους δεν πήγαν καν στην κάλπη για να αποφασίσουν ποιος θα τη διοικήσει. Αν οι περισσότεροι πολίτες δεν βρίσκονται καν μέσα στη συζήτηση, τότε παραμένει το ερώτημα: ποιανού πόλη σχεδιάζουν τελικά; Τη δική μας ή τη δική τους;»
