Την ανάγκη εξωστρέφειας και δημιουργίας ενός νέου, σύγχρονου πολιτιστικού θεσμού που θα φέρει τουρισμό στην Καβάλα καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, υπογραμμίζει με παρέμβασή της η δημοτική σύμβουλος, Στέλλα Αργυρίου.
Με αφορμή την αξιοποίηση των λατομείων του Βώλακα στη Δράμα για τις ανάγκες διεθνούς κινηματογραφικής παραγωγής, η κυρία Αργυρίου υπενθυμίζει τη δική της, τεκμηριωμένη πρόταση για τη διοργάνωση ενός διεθνούς φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής.
Όπως εξηγεί, το φεστιβάλ θα μπορούσε να φιλοξενηθεί σε λατομικό χώρο της περιοχής, στην Ιχθυόσκαλα και στις Κρηνίδες, τονώνοντας την τοπική οικονομία και τα καταστήματα κατά τους «νεκρούς» χειμερινούς μήνες. Ωστόσο, εκφράζει την απογοήτευσή της, καθώς η συγκεκριμένη ιδέα δεν αγκαλιάστηκε ούτε εξετάστηκε ουσιαστικά από τη διοίκηση του Δήμου, επισημαίνοντας πως οι πόλεις που ξεχωρίζουν είναι αυτές που έχουν το θάρρος να τολμούν.
Συγκεκριμένα στην ανάρτησή της η κ. Αργυρίου αναφέρει τα εξής:
«Η Δράμα έχει κατοχυρώσει στη συνείδηση του κόσμου το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους και την Ονειρούπολη. Η Ξάνθη τις Απόκριες. Πόλεις που επένδυσαν συστηματικά σε συγκεκριμένους θεσμούς και κατάφεραν να αποκτήσουν τη δική τους αναγνωρίσιμη πολιτιστική ταυτότητα.
Η Καβάλα έχει ιστορία, το Φεστιβάλ των Φιλίππων, μοναδικό τοπίο και πλούσια ιστορία . Χρειάζεται, όμως, και μια νέα, σύγχρονη διοργάνωση με εξωστρέφεια και διεθνή προσανατολισμό, που θα την κάνει προορισμό όχι μόνο το καλοκαίρι, αλλά ολόκληρο τον χρόνο.
Γιατί δεν αρκεί να δουλεύει η Καβάλα μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες. Τον χειμώνα και στις ενδιάμεσες, πιο «ήσυχες» τουριστικές περιόδους, η πόλη μένει πίσω. Τα καταστήματα χάνουν τζίρο, τα καταλύματα μένουν χωρίς πληρότητα και άνθρωποι που έχουν επενδύσει στον τουρισμό, στην εστίαση και στο εμπόριο δυσκολεύονται να κρατήσουν ζωντανές τις επιχειρήσεις τους.
Η τουριστική περίοδος δεν μπορεί να αρχίζει τον Ιούνιο και να τελειώνει τον Σεπτέμβριο. Χρειάζονται λόγοι για να επισκέπτεται κάποιος την Καβάλα και τους υπόλοιπους μήνες και ένας ισχυρός πολιτιστικός θεσμός μπορεί να δημιουργήσει ακριβώς αυτούς τους λόγους.
Με αυτή τη σκέψη είχα καταθέσει την πρόταση για ένα τριήμερο διεθνές φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής, με ξεχωριστή ταυτότητα και δράσεις σε διαφορετικά σημεία του Δήμου. Μια εντυπωσιακή έναρξη σε λατομικό χώρο της περιοχής, παράλληλες μουσικές σκηνές μέσα στην πόλη, εκδηλώσεις στην Ιχθυόσκαλα και στις Κρηνίδες.
Μια διοργάνωση που δεν θα συγκέντρωνε τα πάντα σε ένα μόνο σημείο, αλλά θα διέχεε τους επισκέπτες, την κίνηση και τα έσοδα σε ολόκληρη την τοπική κοινωνία.
Και αυτή η ιδέα δεν προέκυψε αποκομμένη από την πραγματικότητα ούτε ήταν μια προσωπική έμπνευση της στιγμής.
Γεννήθηκε και διαμορφώθηκε μέσα από συζητήσεις με ανθρώπους που γνωρίζουν καλά το αντικείμενο, με ανθρώπους της αγοράς, αλλά και με ανθρώπους που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στον πολιτισμό, στις εκδηλώσεις και στα δρώμενα της περιοχής. Ανθρώπους που γνωρίζουν τι μπορεί να λειτουργήσει, τι χρειάζεται η πόλη και πώς μια ιδέα μπορεί να αποκτήσει ουσία, διάρκεια και πραγματικό οικονομικό αποτύπωμα.
Στο φεστιβάλ θα μπορούσαν να συμμετέχουν τα καταστήματα εστίασης και διασκέδασης, τα ξενοδοχεία και τα τουριστικά καταλύματα, ο Εμπορικός Σύλλογος, το Επιμελητήριο, οι επαγγελματίες και οι δημιουργικές δυνάμεις της πόλης. Με ειδικά πακέτα φιλοξενίας, συνεργασίες με την αγορά και δράσεις που θα οδηγούσαν τους επισκέπτες από τη μία άκρη του Δήμου στην άλλη.
Γιατί ένας πολιτιστικός θεσμός αποκτά πραγματική αξία όταν δεν περιορίζεται σε μία σκηνή, αλλά αφήνει οικονομικό αποτύπωμα στα καταστήματα, στα καταλύματα και στους ανθρώπους που κρατούν καθημερινά ζωντανή την πόλη.
Η πρόταση προέβλεπε οικονομικό σχεδιασμό, εισιτήριο και έσοδα για τον Δήμο, ώστε το φεστιβάλ να μην αποτελεί ακόμη μία αποσπασματική δαπάνη, αλλά έναν θεσμό που σταδιακά θα μπορούσε να στηρίζει και να χρηματοδοτεί τον εαυτό του.
Σήμερα βλέπω τα λατομεία του Βώλακα να μετατρέπονται από τον Ρομέν Γαβρά σε ένα κινηματογραφικό σκηνικό διεθνούς εμβέλειας. Περίπου 200 κομπάρσοι, μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου κινηματογράφου και μια διεθνής παραγωγή, με τη συμμετοχή και του Onassis Culture, αξιοποίησαν έναν λατομικό χώρο και τον μετέτρεψαν σε μία από τις πιο εντυπωσιακές εικόνες της ταινίας «Sacrifice».
Και επιβεβαιώνεται κάτι πολύ απλό: ένας τόπος δεν χρειάζεται πάντοτε καινούργιες υποδομές. Χρειάζεται ανθρώπους με φαντασία, τόλμη και ικανότητα να βλέπουν διαφορετικά όσα υπάρχουν ήδη γύρω μας.
Η δική μου πρόταση για την Καβάλα δεν αγκαλιάστηκε με θέρμη. Δεν θεωρήθηκε αρκετά αξιόλογη ώστε να συζητηθεί ουσιαστικά, να εξεταστεί ή να αναζητηθούν οι τρόποι με τους οποίους θα μπορούσε να υλοποιηθεί.
Και είναι κρίμα. Γιατί αυτό που κάποιοι αντιμετωπίζουν ως υπερβολικό ή ανέφικτο, κάποιοι άλλοι μπορούν να το αναγνωρίσουν ως πλεονέκτημα και να το μετατρέψουν σε εικόνα, εξωστρέφεια, οικονομική κίνηση και πολιτιστική ταυτότητα.
Δεν γράφω τα παραπάνω για να διεκδικήσω εκ των υστέρων μια προσωπική δικαίωση. Τα γράφω γιατί μια πόλη χάνει κάθε φορά που απορρίπτει μια ιδέα πριν ακόμη της επιτρέψει να συζητηθεί και να δοκιμαστεί.
Οι πόλεις δεν ξεχωρίζουν επειδή επαναλαμβάνουν όσα έκαναν πάντα. Ξεχωρίζουν όταν αναγνωρίζουν εγκαίρως τις ιδέες που μπορούν να τις πάνε μπροστά και έχουν το θάρρος να τις κάνουν πράξη.
Ή έστω να τις δοκιμάσουν.»
