Ένα πανώ που είχε αναρτηθεί σε ξενυχτάδικο στους Τοξότες «Προσεχώς Βουλγάρες», την δεκαετία του ’90, μόλις είχε πέσει το τείχος του Βερολίνου, που έγινε και τίτλος μουσικής παράστασης από τον μοναδικό Τζιμάκο Πανούση, δεν ισχύει!
Η στατιστική και τα νούμερα δεν αντέχουν σε αυτά που λέγονται τελευταία με την αντιπολίτευση να αναφέρει «Βουλγαρία γίναμε στους μισθούς» και την κυβέρνηση να αποκρούει το επιχείρημα και να λέει στο αφήγημά της ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν πάρει την ανηφόρα.
Πάμε στην πραγματική οικονομία και τα αδιάσειστα στοιχεία…
Η Ελλάδα παραμένει πλουσιότερη, όμως η Βουλγαρία έχει καλύψει σημαντικό μέρος της διαφοράς.
Οι μισθοί και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στη Βουλγαρία αυξήθηκαν πολύ ταχύτερα, ενώ η Ελλάδα έχασε αρκετά χρόνια ανάπτυξης στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης.
Η διαφορά στα εισοδήματα γίνεται πολύ μικρότερη όταν ληφθούν υπόψη οι διαφορές στις τιμές.
Σε ονομαστικούς όρους, οι Έλληνες εξακολουθούν να έχουν υψηλότερα εισοδήματα, όμως σε όρους αγοραστικής δύναμης το χάσμα περιορίζεται σημαντικά, καθώς τα καθημερινά αγαθά και οι υπηρεσίες κοστίζουν λιγότερο στη Βουλγαρία.
Η Βουλγαρία έχει υψηλότερη απασχόληση και χαμηλότερη ανεργία, γεγονός που συμβάλλει στην ταχύτερη σύγκλιση με την Ελλάδα.
Στη στέγαση, οι διαφορές μεταξύ των δύο χωρών είναι σημαντικές.
Στη Βουλγαρία, το ποσοστό του πληθυσμού που ζει σε ιδιόκτητη κατοικία είναι μεγαλύτερο απ’ ό,τι στην Ελλάδα.
Την ίδια στιγμή, τα ενοίκια στην Αθήνα παραμένουν αισθητά υψηλότερα από εκείνα στη Σόφια.
Ωστόσο, η γρήγορη άνοδος των ενοικίων στη βουλγαρική πρωτεύουσα τα έχει καταστήσει ιδιαίτερα υψηλά σε σχέση με τους μισθούς της χώρας.
Οι τιμές των τροφίμων είναι αρκετά κοντά.
Με βάση τα στοιχεία που συλλέξαμε από σούπερ μάρκετ, η Βουλγαρία έχει πλεονέκτημα τιμής σε ορισμένα προϊόντα και η Ελλάδα σε άλλα. Σε κάποιες κατηγορίες παρατηρείται επίσης μεγάλη απόσταση μεταξύ των φθηνότερων και των ακριβότερων επιλογών και στις δύο χώρες.
Τα αγαθά που επηρεάζονται περισσότερο από τις διεθνείς τιμές παραμένουν ακριβά σε σχέση με τους μισθούς και στις δύο χώρες.
Η Eurostat δημοσίευσε τους καθαρούς μέσους μισθούς του 2025 για τις 27 χώρες της ΕΕ. Η Ελλάδα βρίσκεται στη 17η θέση. Δεκαεφτά, όχι εικοσιεφτά. Πίσω μας η Πορτογαλία, πίσω μας η Τσεχία, πίσω μας συνολικά δέκα κράτη-μέλη.
Το 2019 ήμασταν 19οι, με μέσο καθαρό ετήσιο μισθό 11.900 ευρώ. Το 2025 ο ίδιος δείκτης πλησιάζει τα 21.500 ευρώ. Διαφορά 9.600 ευρώ, δηλαδή άνοδος πάνω από 80%.
Για να συγκρίνουμε τα εισοδήματα στις δύο χώρες, χρησιμοποιούμε τέσσερις βασικούς δείκτες: το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, τον κατώτατο μισθό, τον μέσο μισθό και το κατά κεφαλήν διαθέσιμο εισόδημα.
Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) είναι η συνολική αξία όσων παράγονται σε μια χώρα μέσα σε ένα έτος. Δεν δείχνει πόσα χρήματα έχει ο μέσος κάτοικος στην τσέπη του, αλλά είναι ένα χρήσιμο πρώτο βήμα για να συγκρίνουμε το οικονομικό μέγεθος Ελλάδας και Βουλγαρίας.
Ο κατώτατος μισθός είναι η χαμηλότερη αμοιβή που μπορεί να πληρώσει νόμιμα ένας εργοδότης. Και οι δύο χώρες έχουν θεσπίσει εθνικό κατώτατο μισθό, άρα μπορούν να συγκριθούν άμεσα.
Ο μέσος μισθός δείχνει τη μέση αμοιβή των εργαζομένων. Χρησιμοποιούμε τον προσαρμοσμένο μέσο μισθό πλήρους απασχόλησης, ώστε η σύγκριση να μην επηρεάζεται από το διαφορετικό ποσοστό εργαζομένων με μερική απασχόληση στις δύο χώρες.
Το διαθέσιμο εισόδημα είναι τα χρήματα που απομένουν για κατανάλωση ή αποταμίευση μετά από φόρους και κοινωνικές εισφορές, ενώ συμπεριλαμβάνει όλες τις πηγές εισοδήματος.
Είναι πιο κοντά στο ποσό με το οποίο πραγματικά ζει ένα νοικοκυριό. Για παράδειγμα, αν λαμβάνεις 1.000 ευρώ καθαρά από την εργασία σου και άλλα 300 ευρώ καθαρά από ενοίκιο, ο μισθός σου είναι 1.000 ευρώ, αλλά το διαθέσιμο εισόδημά σου είναι 1.300 ευρώ.
Γιατί, βλέπετε, η Eurostat δεν μετράει μόνο τον «μέσο εργαζόμενο», αυτό το φάντασμα που κατοικεί στα δελτία Τύπου.
Για να μην παρεξηγηθούμε, έχουμε δρόμο ακόμη. Είμαστε κάτω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, μαζί με άλλες 16 χώρες, ανάμεσά τους η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Κύπρος.
Τα νοικοκυριά τσακίζονται από την ακρίβεια, όπως σε όλη την Ευρώπη.
Η αντιπολίτευση έχει κάθε δικαίωμα να λέει «λίγα είναι».
Και η κυβέρνηση οφείλει να καλυτερεύσει την ζωή των υποζυγίων που παράγουν πλεονάσματα.
