γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Πού είναι ο Χίτλερ;...”
Με προσποιητή εξαλλοσύνη θέλησε να κρύψει τον πανικό που, μάλλον χωρίς να το καταλάβει, την κατακυρίευσε και δεν θ' αργούσε να εκδηλωθεί ως τέτοιος.
Αργά και βασανιστικά, θα έλεγε κανείς, έφθασε κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσει την τρομακτική πραγματικότητα στο πλαίσιο της οποίας υπάρχει η ίδια η βουλεύτρια της ΝΔ η Χριστίνα Αλεξοπούλου ως φορέας της νεοναζιστικής πολιτικής που επιβάλλει ως φυρερίσκος ο Μητσοτάκης.
“...Πού είναι ο Χίτλερ;...”.
Όχι. Δεν θα έπρεπε να το δούμε ως ψυχολογικό ξέσπασμα απλώς ενός προσωπικού δράματος -που δεν αποκλείεται και να είναι σε κάποιο βαθμό. Πρέπει -παντα σύμφωνα με τη γνώση και τη γνώμη που διαθέτει αυτή τη στιγμή η αφεντομουτσουνάρα μου- να το προσεγγίσουμε ως ένα αληθειοφόρο συμβάν που πιθανότατα κάτι προαναγγέλει.
Προφανώς δεν ήθελε η βουλεύτρια της ΝΔ να πάρει απάντηση και πολύ περισσότερο δεν ήθελε την απάντηση που της έδωσε η Πρόεδρος της “Πλεύσης Ελευθερίας”.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή -εδώ από το λυκαυγές: ο σημερινός υπ. Μετανάστευσης και Ασύλου ο Θάνος Πλεύρης, ως βουλευτής τότε του ΛΑΟΣ και του Καρατζαφέρη είχε προτείνει: “...Για τους λαθρομετανάστες η Κόλαση πρέπει να φαντάζει Παράδεισος σ' αυτά που θα ζουν εδώ... Φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται εάν δεν υπάρχουν απώλειες. Και για να γίνω κατανοητός, αν δεν υπάρχουν νεκροί...”.
Ως υπουργός πλέον της ΝΔ και του Μητσοτάκη προσάρμοσε κάπως τα ζωώδη ένστικτα του ναζιρατσιστή υποστηρίζοντας ότι: “...Υπάρχει κίνδυνος υβριδικού πολέμου...” ότι “...Υπάρχει σχέδιο εισβολής στην Ελλάδα και στην Ευρώπη...” και ότι “...Υπάρχει κίνδυνος αντικατάστασης του πληθυσμού...”.
Μεταξύ των δύο, οι κυβερνήσεις των Σαμαρά-Βενιζέλου και Μητσοτάκη φρόντισαν να υπάρξουν πολλοί νεκροί μέσω των επαναπροωθήσεών τους στον πάτο του Αιγαίου και της Μεσογείου με κορύφωση τη μαζική δολοφονία 650 ανθρώπων στην Πύλο.
Αντίθετα, ο μετριοπαθής, ως Συνταγματολόγος, υπ. Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης πήγε στην Ολομέλεια για να αντιπαρατεθεί στον άλλο Συνταγματολόγο τον Ευάγγελο Βενιζέλο.
“...Ο Ευ. Βενιζέλος -γράφει ο καθηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου Κώστας Δουζίνας στην “ΕφΣυν” 14/7- διαφώνησε με την κυβερνητική τροπολογία (περί Αναστολής του Ασύλου). Όχι με τα μέτρα, αλλά με την επίκληση στην αιτιολογική έκθεση των προϋποθέσεων του άρθρου 15 της ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου). Αν η κυβέρνηση επικαλείται το άρθρο 15, έπρεπε να χρησιμοποιήσει το Άρθρο 48 του Συντάγματος (της Ελλάδας) περί “κατάστασης πολιορκίας”...
Δεν πρέπει να δηλώνει ή να υπονοεί ότι τα μέτρα αποτελούν “κατάσταση εξαίρεσης” ή “πολιορκίας” γιατί αυτό θέτει ζήτημα “για την υπόσταση του κράτους δικαίου”. Δεν δημιουργούν “ζήτημα” τα μέτρα, αλλά το γεγονός ότι ονομάζονται κατάσταση εξαίρεσης, όπως και είναι.
Απάντησε ο Γεραπετρίτης: Συντρέχουν μεν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις κινδύνου για εθνική ασφάλεια... αλλά δεν ενεργοποιήθηκε η κατάσταση εξαίρεσης του άρθρου 15 της ΕΣΔΑ...”.
Για να καταλήξει ο Δουζίνας: “...Δεν ζούμε σε μια μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης που αναστέλλει το δίκαιο με τανκς στους δρόμους, συλλήψεις και εξορίες. Ζούμε σε μια κατάσταση μόνιμης αναγκαιότητας που οδηγεί στα ίδια αποτελέσματα...”.
Τι μπορεί να σημαίνει μια “κατάσταση μόνιμης αναγκαιότητας”;
Σ' αυτό βοηθά η φράση του Γεραπετρίτη στη Βουλή: “...Δεν είναι ατυχής διάταξη αλλά είναι αναγκαία...”.
Και πάλι με τη βοήθεια του Κώστα Δουζίνα θα καταλάβουμε τι μπορεί να σημαίνουν τα περί “αναγκαιότητας” και “αναγκαίων” διατάξεων: “...Στην Ελλάδα η αρχή της “αναγκαιότητας” χρησιμοποιείται από τα δικαστήρια -κυρίως το ΣτΕ- για να νομιμοποιήσει κυβερνητικές αποφάσεις χωρίς ουσιαστικό έλεγχο. Η “ανάγκη” ως νομική έννοια αποτελεί το φύλλο συκής που προστατεύει την “αγνότητα” του δικαστηρίου από παρέμβαση σε σημαντικές πολιτικές αποφάσεις.
Η χρήση της “αναγκαιότητας” γίνεται όμως επιλεκτικά. Η επίκληση της “ανάγκης” έδωσε πρόσφατα στα δικαστήρια τη δυνατότητα να δικαιολογούν σοβαρές παραβιάσεις δικαιωμάτων.
Έτσι αντικατέστησε την “κατάσταση εξαίρεσης” που τόσο πληρώσαμε στην Ελλάδα, και οδηγεί στα ίδια αποτελέσματα χωρίς το δράμα των τανκς στους δρόμους της κλασικής “κατάστασης έκτακτης ανάγκης” και του στρατιωτικού νόμου...” - “ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ” 2025 είναι ο τίτλος του τελευταίου του βιβλίου απ' όπου και τα παραπάνω.
Μπερδεμένη κατάσταση, ιδιαίτερα για τους μη νομικούς, που όμως ξεμπερδεύει η σκέψη του Νομικού του Ναζισμού Καρλ Σμιτ: “...Κυρίαρχος είναι όποιος αποφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης -γράφει στο βιβλίο του: “Πολιτική Θεολογία”- Μοναχά αυτός ο ορισμός είναι σε θέση ν' ανταποκριθεί ικανοποιητικά στην έννοια της κυριαρχίας ως έννοια οριακή...
Η απόφαση που αναφέρεται στην εξαίρεση συνιστά απόφαση κατ' εξοχήν... Αυτός αποφασίζει τόσο αν υφίσταται περίπτωση άκρας ανάγκης όσο και τι πρέπει να συμβεί για να αρθεί.
Ο ίδιος βρίσκεται έξω από την κανονική ισχύουσα έννομη τάξη και ωστόσο ανήκει σ' αυτήν, εφόσον είναι αρμόδιος για τη λήψη της απόφασης αν η ισχύς του συντάγματος μπορεί να ανασταλεί in toto (εξ ολοκληρού)...
Η απόφαση ελευθερώνεται από κάθε κανονιστική πρόσδεση και γίνεται απόλυτη με την κυριολεξία του όρου...
Η περίπτωση έκτακτης ανάγκης αποκαλύπτει... την ουσία της κρατικής εξουσίας. Εδώ διαχωρίζεται η απόφαση από τον κανόνα δικαίου και η εξουσία αποδεικνύει ότι για να δημιουργήσει δίκαιο δεν χρειάζεται να 'χει δίκιο...”.
Από τη στιγμή που πήρε την απόφαση ως κυρίαρχος ο Μητσοτάκης, ο ΕΣΔΑ και το Σύνταγμα της Ελλάδας δεν έχουν καμιά απολύτως αξία.
Υπό αυτή την έννοια και η νομική “συγκρουσιακή συναίνεση” των Συνταγματολόγων Βενιζέλου και Γεραπετρίτη είναι εντελώς κενή περιεχομένου. Ας μην ξεχνάμε το ανατριχιαστικό γεγονός ότι και οι δύο είναι καθηγητές Πανεπιστημίου που όμως δεν διδάσκουν στα παιδιά μας ότι η απόφαση του κυρίαρχου ανεξαρτητοποιείται ακαριαία από την επιχειρηματολογική της θεμελίωση και ότι λαμβάνει αυτοτελή αξία δημιουργώντας, μάλιστα, δίκαιο.
Στο στημένο σκηνικό αποπροσανατολοισμού του λαού είδαμε τον Πλεύρη να “ξεσπαθώνει” με έναν λόγο που περιελάμβανε στοιχεία από την κληρονομιά και την παράδοση των ναζί της Γερμανίας.
Μια Κοινοβουλευτική Ολομέλεια με ναζιστικό περιεχόμενο που, δυστυχώς, μόνο η Πρόεδρος της “Πλεύσης Ελευθερίας” αντιμετώπισε λέγοντας τα πράγματα με τ' όνομά τους κατηγορώντας τον Μητσοτάκη -τον μόνο εν ενεργεία Πρωθυπουργό που προτάθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής να παραπεμφθεί σε δίκη με την κατηγορία της “εσχάτης προδοσίας”- και την κυβέρνησή του ως φορείς της νεοναζιστικής πολιτικής, καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας από την κατάθεση της τροπολογίας εώς και την υπερψήφισή της.
Κι εκεί που είχαν όλα τελειώσει πετάχθηκε σε έξαλλη κατάσταση η βουλεύτρια της ΝΔ: “...Μας λέει (η Πρόεδρος της “Πλεύσης Ελευθερίας”) Χιτλερικούς... μας λέει ναζιστές... έχουμε παιδιά... έχουμε οικογένειες που ακούνε τέτοια πράγματα... έχουμε και μια αξιοπρέπεια...” που όμως έχασε όταν ανέβηκε στο τρένο ως υφυπουργός για να δείξει στα παιδιά το πόσο ασφαλή είναι.
Τελικά, δεν άντεξε να το κρατήσει μέσα της και ξεπήδησε ως προαναγγελία, λες, της απαρχής του λυκόφωτος του Κοινοβουλευτισμού ως δημοκρατικού δήθεν πολιτεύματος: “Πού είναι ο Χίτλερ;”.
Υ.Γ. Και οι γερμανοποιημένοι αποικιοκράτες Εβραίοι χρησιμοποιούν τον σημιτισμό ως τον φερετζέ του νεοναζισμού.
