Γράφει ο 

Βύρων Δημητριάδης 

 

“Κυρίαρχος είναι όποιος αποφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης” υποστηρίζει ο θεωρητικός του ναζισμού και νομικός σύμβουλος του Γ' Ράιχ, Καρλ Σμιτ αντικρύζοντας την κατάσταση έκτακτης ανάγκης ως ανάλογης με την έννοια του θαύματος στη θεολογία.

 

Κάτι πολύ φυσικό αν σκεφθείς και την επόμενη βασική ιδέα του ιδίου ότι “Όλες οι μεστές έννοιες της σύγχρονης πολιτειολογίας είναι εκκοσμικευμένες θεολογικές έννοιες”.

 

Το “θαύμα”, ασφαλώς, δεν είναι άλλο από την αναχαίτιση του Αντίχριστου δηλαδή του μαρξικού λόγου, της φιλοσοφίας της πράξης, τον απόλυτο εχθρό του Σμιτ.

 

Στη δική μας περίπτωση το σμιτιανό “θαύμα” ενσαρκώνει, θα έλεγα, η κυβέρνηση του Κούλη η οποία, έτσι όπως είναι συγκεντρωμένη-συγκεντροποιημένη στο “Επιτελικό Κράτος”, δεν ειναι τίποτε άλλο από το όργανο που εφαρμόζει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που αποφάσισε ο Κούλης με τους σπόνσορές του, ώστε να διαγραφεί (εάν είναι δυνατόν και από τη μνήμη των πολιτών) η 4χρονη διακυβέρνηση της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ -την κομματική έκφραση της Κοινωνικής Αριστεράς.

 

Σε αυτό το πλαίσιο, δηλαδή στο πλαίσιο της σμιτιανής “Πολιτικής Θεολογίας”, μπορούν να εξηγηθούν κινήσεις και καταστάσεις που συνέβησαν αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Κούλη (ως νεοφιλελεύθερος νεοναζιστής Πρωθυπουργός) όπως, για παράδειγμα, το θεατρινίστικο κάλεσμα της υπουργού σκοταδιστικής Παιδείας και Θρησκείας όταν ζητούσε τη “βοήθεια των ιεροδιδασκάλων”.

 

Κάλεσμα που μετεξελίχθηκε σε άγριο κυνήγι των πανεπιστημιακών εδρών που διδάσκουν Κοινωνιολογία και σε εξαφάνιση των βιβλίων Κοινωνιολογίας β' βάθμιας εκπαίδευσης -πογκρόμ σε συνδυασμό με την κατακόρυφη αύξηση των ωρών διδασκαλίας των θρησκευτικών.

 

Κι έτσι, εάν για τη φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία η “συγκολλητική ουσία” είναι η Κοινωνιολογία και ο “εκκοινωνισμός της ψυχής” (Καστοριάδης), για τη νεοφιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία όπου η εκλογική πλειοψηφία δικαιολογεί την εξαφάνιση της αντιπολίτευσης και του κοινοβουλευτικού ελέγχου, τον ρόλο της “συγκολλητικής ουσίας” τον παίζει ο διαχωρισμός φίλου-εχθρού, ο θεολογικός σκοταδισμός και ο εκκλησιαστικός φονταμενταλισμός.

 

Στην “ΑΥΓΗ” (15/12), για παράδειγμα, διαβάζουμε: “...Τη Δευτέρα (13/12) ο Κυριάκος Μητσοτάκης, συνοδευόμενος από την υπουργό Θρησκευμάτων -και ενίοτε Παιδείας- Νίκη Κεραμέως, έδωσε το παρών στη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου, διαφημίζοντας μετ' επαίνων την “ιστορική” επίσκεψη.

 

Επανέρχεται, έτσι, μια πρακτική του περασμένου αιώνα, όταν ο επιτετραμμένος του Παλατιού συμμετείχε στις διαδικασίες της Ιεράς Συνόδου, που σφραγίζει την απομάκρυνση της Δεξιάς του Κ. Μητσοτάκη από κάθε έννοια πολιτικού φιλελευθερισμού γκρεμίζοντας την έννοια των διακριτών ρόλων Εκκλησίας και Κράτους...”.

 

Ο Νίκος Φίλης (ως εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ;) δηλώνει: “...Με την κίνησή του αυτή ο Κ. Μητσοτάκης... αναγνωρίζει στην Εκκλησία ρόλο υπεράνω των νόμων και υπεράνω του δημοσίου συμφέροντος, της προστασίας δηλαδή της δημόσιας υγείας...

 

Η εκκλησία θα μπορούσε να παίξει πιο ουσιαστικό ρόλο στην επέκταση του εμβολιασμού, όχι με γραφειοκρατικές “εγκυκλίους” για να φύγει η υποχρέωση, αλλά με πράξεις και λόγους που στο τμήμα των πιστών που αντιστέκονται ακόμα “μετράνε” διαφορετικά. Ως τώρα το απέφυγε.

 

Έμεινε το έργο ορφανό, στους ώμους φωτισμένων ιεραρχών και κληρικών, που ο αριθμός τους όμως είναι περιορισμένος...

 

Το σήμα που εξέπεμψε η συνάντηση Μητσοτάκη-Ιερώνυμου είναι ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση, η συνέχιση της εξαίρεσης των ναών από τους υγειονομικούς κανόνες ενισχύει καίρια τις λανθασμένες αντιλήψεις.

 

Κι αυτό τη στιγμή που η χώρα μας σπάει το ένα θλιβερό ρεκόρ μετά το άλλο σκαρφαλώνοντας τις τελευταίες βδομάδες στην κορυφή της Δ. Ευρώπης σε θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκους...”.

 

Τρανό παράδειγμα του αντικοινωνικού ρόλου των ιεραρχών είναι και η περίπτωση του Μητροπολίτη Κοσμά που ξεμπρόστιασε η καταγγελία της ΠΟΕΔΗΝ: “...Πάνω από 120 διασωληνωμένοι ασθενείς με κορωνοϊό βρίσκονται εκτός ΜΕΘ σήμερα (3/12) με στοιχεία του ίδιου του υπ. Υγείας.

 

Δεν νοσηλεύονται σε ΜΑΦ όπως ισχυρίζονται. Οι περισσότεροι εξ αυτών βρίσκονται σε απλούς θαλάμους κλινικών κορωνοϊού μαζί με άλλους ασθενείς. Οι ηλικιωμένοι διασωληνωμένοι ασθενείς δεν μεταφέρονται ποτέ.

 

Κοιτάξτε όμως τι συνέβη στο Αγρίνιο: Υπάρχει ένας 50χρονος ασθενής με κορωνοϊό εμβολιασμένος που είναι επί 5 ημέρες διασωληνωμένος σε απλό θάλαμο του νοσοκομείου Αγρινίου και μάλιστα με σοβαρά υποκείμενα νοσήματα...

 

Ο Μητροπολίτης Κοσμάς κοντά στα 80 του έτη... ανεμβολίαστος και πολέμιος του εμβολίου και του κορωνοϊού, μπήκε στο νοσοκομείο με εισαγωγή τη Τετάρτη το μεσημέρι και το ίδιο βράδυ βρήκε ΜΕΘ και μάλιστα από τις πιο οργανωμένες (μεταφέρθηκε στο “Ευαγγελισμός” στην Αθήνα).

 

Πού τέτοια τύχη οι άλλοι διασωληνωμένοι ασθενείς που βρίσκονται εκτός ΜΕΘ...”.

 

Αληθειοφόρο συμβάν που όμως δεν το αναφέρω τόσο προς επιβεβαίωση της καταγγελίας της ΟΕΝΓΕ (14/12) για την ύπαρξη “VIP” ΜΕΘ, όσο, για να το συσχετίσω με άλλο αληθειοφόρο συμβάν στις 15/3/2020 στην Ιταλία: “...Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των νοσοκόμων ο 72χρονος ιερέας Don Giuseppe Benardelli από το χωριό Casnigo έξω από το Μιλάνο, αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει τον αναπνευστήρα που του διέθεσαν στην Εντατική, προσφέροντάς τον σε έναν νεότερο ασθενή που δεν γνώριζε, σώζοντας τη ζωή του ενώ ο ίδιος δεν τα κατάφερε.

 

Γνωστός για το χαμόγελό του και την κόκκινη μοτοσυκλέτα του, ο Ντον Τζουζέπε έγινε ένα παράδειγμα αυταπάρνησης και προσφοράς... παραδίδοντας την αναπνοή του ως σκυτάλη στη ζωή...”.

 

Συγκρίνοντας τα δύο αληθειοφόρα συμβάντα -όπως και πολλά άλλα- καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι η Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία τείνει, καλπάζοντας, προς την ανορθοδοξία και τον Προτεσταντισμό.

 

Τάση που έρχεται να επιβεβαιώσει η “Ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος” με αφορμή το έξυπνο σκίτσο του Μόσιαλου: “...Η προσβλητική ανάρτηση, φερόμενη υπό το όνομα του αντιπροσώπου της Ελληνικής Δημοκρατίας σε διεθνείς οργανισμούς για τον κορωνοϊό κ. Ηλία Μόσιαλου παραμονή Χριστουγέννων που χλευάζει τη θρησκευτική πίστη εκατομμυρίων Ορθοδόξων χριστιανών της χώρας που εκπροσωπεί, και οι συναφείς διαμαρτυρίες μελών της Εκκλησίας που περιήλθαν σε γνώση μας, δίνουν αφορμή για τη γενικότερη υπόμνηση ότι, αν και το πρόσωπο του Χριστού και της κυρίας θεοτόκου δεν έχουν ανάγκη οποιασδήποτε ανθρώπινης υπεράσπισης έναντι των ανθρώπινων ύβρεων, οι προσβολές και επιθέσεις κατά του Χριστιανισμού θα συνεχίσουν και θα αυξάνονται κατά τον 21ο αιώνα.

 

Ο φανατισμός και η έλλειψη σεβασμού στον άλλο δεν είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό των “θρησκειών” ή των “αλλοθρήσκων”, αλλά οριζόντιο γνώρισμα πολλών ανθρώπων συντηρητικών και προοδευτικών...”.

 

Όμως εάν η Ιερά Σύνοδος, και το ποίμνιόν της ασφαλώς, δεν συγκαταλέγονται ούτε στους “συντηρητικούς” ούτε στους “προοδευτικούς” ανθρώπους, τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί; φονταμενταλιστές; νεοφιλελέδες; ταλιμπάν; εθνικιστές; ή τουρλού-τουρλού;

 

Και γιατί “οι προσβολές και οι επιθέσεις κατά του Χριστιανισμού θα συνεχίσουν και θα αυξάνονται κατά τον 21ο αιώνα”; Μήπως γιατί ο “Χριστιανισμός” τείνει να μεταμορφωθεί σε Πολιτική Θεολογία α λα Σμιτ προσκολλούμενος όλο και περισσότερο στον νεοφιλελευθερισμό-νεοναζισμό των Ευρωπαίων;

 

Κάτι, εξάλλου, που έχει ξαναγίνει: “...Αυτό, που η μεγάλη θρησκευτική εποχή του 17ου αιώνα κληροδότησε στον ωφελιμιστικό διάδοχό της -γράφει ο Μαξ Βέμπερ στο “Η Προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού”- ήταν προπάντων μια καταπληκτικά καλή -μπορούμε χωρίς δισταγμό να πούμε μια φαρισαϊκά καλή- συνείδηση στην απόκτηση χρήματος...

 

Η δύναμη του θρησκευτικού ασκητισμού του πρόσφερε (του αστού επιχειρηματία) επιπλέον σοβαρούς, συνειδητούς και ασυνήθιστα επιμελείς εργάτες, προσκολλημένους στην εργασία τους σαν σε σκοπό ζωής θελημένο από τον θεό. Του έδωσε την αναπαυτική ασφάλεια ότι η άνιση διανομή των αγαθών του κόσμου είναι ένα ειδικό έργο της θείας πρόνοιας, που στις διαφορές αυτές, όπως και με την ιδιαίτερη χάρη, επιδιώκει σκοπούς άγνωστους στους ανθρώπους.

 

Στον Καλβίνο οφείλεται η φράση... ότι μόνο όταν ο “λαός”, δηλαδή η μάζα των εργατών και τεχνιτών, είναι φτωχός, παραμένει υπάκουος στον θεό...

 

Η διατύπωση αυτή (της βασικής ιδέας του προτεσταντικού πουριτανισμού) μπήκε αργότερα στην καπιταλιστική οικονομία με τη θέση για την “παραγωγικότητα” των χαμηλών μισθών...”.

 

Λοιπόν, υπό αυτές τις συνθήκες -παραφράζοντας ελαφρώς τον Πάπα των φτωχών- θα έλεγα: καλύτερα άθεος παρά νεοφιλελεύθερος-νεοναζιστής χριστιανός.