γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Όταν ο πολιτικός λόγος γίνεται τοξικός και διχαστικός, όταν αντιμετωπίζουμε τον αντίπαλο σαν εχθρό που πρέπει να εξοντωθεί, τότε ουσιαστικά στρώνουμε το χαλί σε αυτούς που θέλουν να εγκληματίσουν.
Το ζήσαμε αυτό πολύ οδυνηρά στα χρόνια της κρίσης και δεν πρέπει να το επιτρέψουμε ξανά.
Οι δυνάμεις που το προκάλεσαν εμφανίζονται σήμερα με τις ίδιες ακριβώς πολιτικές αντιλήψεις και χωρίς ειλικρινή μεταμέλεια να διεκδικήσουν ξανά την ψήφο των πολιτών...” είπε στο Κυριακάτικο (5/7) διάγγελμά του ο Πρωθυπουργός θυμίζοντας Βασιλικό Επίτροπο σε ρόλο Εισαγγελέα.
Για να “πιάσει” κανείς το νόημα του διαγγέλματος θα πρέπει να έχει ως δεδομένο ότι η “...εξόντωση του (κομματικού) αντιπάλου-εχθρού...” μόνο στον εμφύλιο πόλεμο φαίνεται καθαρά -ιδιαίτερα στο τέλος όταν ο νικητής “στήνει” το μετεμφυλιοπολεμικό κράτος.
Μέσω αυτής της οπτικής γωνίας θα μπορέσει να διακρίνει τον εμφυλιοπολεμικού τύπου διχασμό που προσπαθεί να καλλιεργήσει σήμερα μέσα στον λαό ο Μητσοτάκης.
Και κάτι ακόμη: όταν μιλά για “εγκληματίες” δεν έχει στο μυαλό του ούτε τη “17Ν” ούτε τους “γκαζάκηδες” αλλά το κοινωνικό κίνημα των “αγανακτισμένων” που στις πλατείες της χώρας έδειχνε πώς λειτουργούν διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας.
“...Το να έρχεται ο Τσίπρας της Αριστεράς να συστήνεται με ένα εμφυλιοπολεμικό όνομα, έχει συνέπειες (εννοεί τα γκαζάκια).
Ο βασικός μας πολιτικός αντίπαλος επέλεξε ένα όνομα του Εμφύλιου και επανασυστήνεται στην Ελλάδα και διχάζει ξανά τους Έλληνες...” είπε ο γραμματέας της ΝΔ ακολουθώντας τον Πρόεδρο.
Ο Κυρανάκης μόνο ως γερμανοτσολιάς δεν θα αναγνώριζε το ΕΑΜ 1941-44 ως συνέχεια της Φιλικής Εταιρείας του 1821 και του ΕΛΑΣ ως τον λαϊκό απελευθερωτικό στρατό του και ότι δεν υπάρχει καμία σχέση του ΕΛΑΣ με τον εμφύλιο 1946-49 όπου εκεί είχε δράσει ο ΔΣΕ με αντίπαλο Αγγλοαμερικάνους και ταγματασφαλίτες.
Όμως, είναι ποτέ δυνατόν για “πολιτικές αντιλήψεις” που οδηγούν στη διενέργεια ενός δημοψηφίσματος να πρέπει να ζητήσεις “ειλικρινή μεταμέλεια”;
“...Η λέξη μεταμέλεια -γράφει ο Θ. Καρτερός (“ΕφΣυν” 6/7)- είναι από τις πιο αγαπημένες της ελληνικής δεξιάς.
Διατρέχει τις πράξεις και τον λόγο της στη διαδρομή της πρόσφατης ιστορίας. Δηλώσεις μετάνοιας, διώξεις για τους... αμετανόητους, στιγματισμός των ίδιων και των οικογενειών τους, φακέλωμα και φόβος ήταν για δεκαετίες ακρογωνιαίος λίθος του καθεστώτος της.
Σώματα και ψυχές διαμελίστηκαν επειδή αρνήθηκαν να μεταμεληθούν, να αρνηθούν δηλαδή την αλήθεια της δράσης τους...
Ένας ζόφος από τον οποίο η Ελλάδα απαλλάχτηκε στο τέλος της δικτατορίας... και την έμπρακτη “μεταμέλεια” της τότε δεξιάς υπό τον Καραμανλή...
Απαλλάχτηκε; ...Γιατί εν έτει 2026 ο Μητσοτάκης επαναφέρει πανηγυρικά τη μεταμέλεια ως εθνική αρετή... την ειλικρινή μεταμέλεια...”.
Δεν θα ενδώσω στον μεγάλο πειρασμό της ανάδειξης της τρομοκρατικής πολιτικής ως μίας εκ των βασικών λειτουργιών του σύγχρονου κράτους που θα οδηγούσε σε “συγκρίσεις” αλλά και δεν θα αφήσω ασχολίαστη τη δήλωση Σκέρτσου που επανέλαβαν όλοι σχεδόν οι Υπουργοί και οι βουλευτές της κυβέρνησης: “...Ο φασιστικός λόγος της αντιπολίτευσης οπλίζει το χέρι των τρομοκρατών. Η δολοφονική πολιτική βία τροφοδοτείται από την ακραία δημόσια ρητορική...
Όποιος έχει ονομάσει τη ΝΔ “κόμμα δολοφόνων, κλεφτών, βιαστών, εμπρηστών” ταΐζει τα πολιτικά άκρα και οπλίζει το χέρι ανεγκέφαλων τρομοκρατών εναντίον πολιτικών στελεχών ενός δημοκρατικού κοινοβουλευτικού κόμματος...”.
Ας δούμε το κατά πόσο οι χαρακτηρισμοί που αναφέρει ο Σκέρτσος ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Υποστήριξε στο διάγγελμά του (14/6) ο Πρωθυπουργός: “...Να κρατήσετε ένα στοιχείο που δεν αφορά μόνο τους Οικονομολόγους...
Η δική μας γενιά θυμάται την ιστορία του δημόσιου χρέους να πλακώνει την ελληνική κοινωνία και να υπονομεύει το μέλλον της επόμενης γενιάς.
Για πρώτη φορά, η Ελλάδα καταφέρνει και μειώνει το δημόσιο χρέος της... ...Έχουμε υποχρέωση να μην κληροδοτήσουμε στην επόμενη γενιά ένα θεόρατο χρέος...”.
Δεν πέρασαν 4 ημέρες και η “δημοκρατία” (19/6) δημοσιεύει την ανακοίνωση του ΟΔΔΗΧ υπό τον τίτλο: “ΟΔΔΗΧ: Πάνω από τα 406 δισ το 2024 και εξακολουθεί να ανεβαίνει...
Στα ύψη παραμένει το ελληνικό χρέος παρά τις συνεχείς πρόωρες αποπληρωμές των δανείων του πρώτου μνημονίου στις οποίες προχωρά το Υπ. Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών.
Τα τελευταία στοιχεία του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους δείχνουν ότι το απόλυτο ύψος του δημόσιου χρέους όχι μόνο δεν μειώνεται αλλά εξακολουθεί να αυξάνεται... ανακοίνωσε η γ.γ. Δημοσιονομικής Πολιτικής του Υπ. Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών κ. Παυλίνα Καρασιώτου -φώτο-...”.
Στις 21/6 το “Documento” υποστηρίζει: “...Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΔΔΗΧ το συνολικό χρέος αγγίζει το αστρονομικό και σοκαριστικό ποσό των 427,123 δισ ευρώ...
Για να καταλάβουμε πού οδηγείται η οικονομία αρκεί να αναφέρουμε ότι ο κ. Μητσοτάκης παρέλαβε χρέος κράτους -Κεντρικής Διοίκησης- τον Ιούλιο του 2019 στα 356 δισ ευρώ για να το φτάσει στο τέλος του 2025 στα 427 δισ ευρώ...”.
Έχει περάσει ένας μήνας και δεν έχει βγει η κυβέρνηση να “ανακαλέσει” είτε τη δήλωση Μητσοτάκη είτε την ανακοίνωση του ΟΔΔΗΧ με το γνωστό επιχείρημα ότι “δεν έγινε κατανοητό -ή διαστρεβλώθηκε- το περιεχόμενό της”.
Επομένως νομιμοποιούμαστε να αναρωτηθούμε: τι είδους άνθρωπος, τι είδους πολιτικός, μπορεί να κοροϊδεύει συνειδητά έναν ολόκληρο λαό;
Η απάντηση είναι μία: ο πολιτικός απατεώνας.
Αυτό σημαίνει πως όταν τους αποκαλούμε “κόμμα πολιτικών απατεώνων” δεν κάνουμε τίποτε παραπάνω από το να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους, χωρίς να οπλίζουμε το χέρι των δεξιών για τον πολύ απλό λόγο ότι είναι πάντα οπλισμένο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Εάν έτσι έχουν τα πράγματα -που, πραγματικά έχουν έτσι- δεν μπορείς να μην τα συσχετίσεις με το μοίρασμα των χρημάτων των Ευρωπαϊκών ταμείων στους κομματάρχες προκειμένου να καλολαδωθούν οι μηχανισμοί του βαθέως κράτους-παρακράτους της Δεξιάς -και δεν αναφέρομαι μόνο στον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η περίπτωση της εξαφάνισης των χρημάτων που δόθηκαν για την κατασκευή σύγχρονων συστημάτων ασφαλείας στους σιδηροδρόμους είχε σαν αποτέλεσμα το μαζικό έγκλημα των Τεμπών.
Η μετωπική σύγκρουση δύο τρένων που κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση πάνω στην ίδια γραμμή είναι το αποτέλεσμα της μη εφαρμογής της Σύμβασης 717 και η ύπαρξη της “αιτιώδους συνάφειας” μπορεί να εκφραστεί και με τον όρο “θανατοπολιτική”.
Ο Γάλλος Κοινωνιολόγος και Φιλόσοφος Μισέλ Φουκό χρησιμοποίησε τον όρο “θανατοπολιτική” για να περιγράψει την πολιτική που ζητούσε εκβιαστικά το ΔΝΤ να εφαρμόσουν οι κυβερνήσεις που δάνειζε.
Μάλιστα τους ελεγκτές που έστελνε το ΔΝΤ οι λαοί τους ονόμαζαν “οικονομικούς δολοφόνους”.
Όταν, λοιπόν, ο Μητσοτάκης, με την στήριξη της κυβέρνησης, των βουλευτών και του κόμματος, εφαρμόζει πάνω στις πλάτες του λαού θανατοπολιτικές το να τον αποκαλείς “οικονομικό δολοφόνο” δεν κάνεις τίποτε παραπάνω από το να λες τα πράγματα με τ' όνομά τους.
Αληθειοφόρα συμβάντα όπου τα ενεργά υποκείμενα φέρουν ονοματεπώνυμο και διεύθυνση και συνεχίζουν να υποστηρίζουν ότι ο κοινοβουλευτισμός διά των αντιπροσώπων δεν είναι δημοκρατία.
Είναι Κοινοβουλευτική Ολιγαρχία.
