Ξεκάθαρη θέση στο ζήτημα της σχέσης μεταξύ ερασιτεχνικού και επαγγελματικού θεάτρου παίρνει με δημόσια παρέμβασή της η Μαρία Κολτσκίδου.
Αφορμή στάθηκε ένα διαδικτυακό σχόλιο που παρουσίαζε τους ερασιτέχνες ηθοποιούς να λειτουργούν ανταγωνιστικά προς τους επαγγελματίες του χώρου και τα περιφερειακά ΔΗΠΕΘΕ. Έχοντας πολυετή, ενεργή παρουσία στα ερασιτεχνικά θεατρικά δρώμενα της Καβάλας, η κυρία Κολτσκίδου χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη άποψη ως «ανοησία». Μέσα από το κείμενό της, υπενθυμίζει πως ο ρόλος των καλλιτεχνικών διευθυντών δεν είναι να υποτιμούν το τοπικό δυναμικό, αλλά να το αντιμετωπίζουν διδακτικά και με μεγαλοψυχία, χτίζοντας έναν συνεργατικό πυρήνα που θα φέρνει την τοπική κοινωνία πιο κοντά στην τέχνη του θεάτρου.
Αναλυτικά η ανάρτηση της Μαρίας Κολτσκίδου:
Διαβάζοντας κάπου ένα σχόλιο για τους καλλιτεχνικούς διευθυντές και τα ΔΗΠΕΘΕ της περιφέρειας, στο οποίο νομίζω χωρίς πραγματικό λόγο, γίνεται αρνητική αναφορά στους ερασιτέχνες ηθοποιούς, ότι ενεργούν ανταγωνιστικά προς τους επαγγελματίες του θεάτρου,( άντε πάλι καιρό είχα να το ακούσω) θέλησα να απαντήσω γιατί χρόνια τώρα ακούω αυτήν την ανοησία.
Γιατί για ανοησία πρόκειται. Αλλά η απάντηση μου επειδή δεν θα είναι σύντομη, προτιμώ να την δώσω στο χρονολόγιο μου: Ασχολούμαι τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια με το ερασιτεχνικό θέατρο στην πόλη της Καβάλας και θα ήθελα να σας πω ότι ούτε μια φορά δεν λειτούργησα ανταγωνιστικά με τους επαγγελματίες του θεάτρου. Αν είναι δυνατόν. Ούτε καν σαν σκέψη. Αντίθετα γνώρισα στο παρελθόν καλλιτεχνικούς διευθυντές που έχαναν μεγάλο μέρος της δημιουργικής τους ενέργειας, στο να κατηγορούν τους ερασιτέχνες και να τους μειώνουν σχεδόν εμμονικά. Και είναι κρίμα ξέρετε αυτή η σπατάλη ενέργειας γιατί πέρα από την καλλιτεχνική 'αποστολή' τους στα επαρχιακά ΔΗΠΕΘΕ είναι να εξοικειώνουν τους πολίτες με την τέχνη του θεάτρου και διαμορφώνουν ενεργούς, κριτικούς θεατές. Με συμπάθεια να βλέπουν τον ερασιτέχνη ηθοποιό, άλλωστε σχεδόν όλοι πριν γίνουν επαγγελματίες ασχολήθηκαν αρχικά με το ερασιτεχνικό θέατρο. Συνεργατικά πρέπει να λειτουργεί ένα ΔΗΠΕΘΕ και όχι ανταγωνιστικά με το ερασιτεχνικό δυναμικό κάθε τόπου.
Ενας καλλιτεχνικός διευθυντής πρέπει να βλέπει με μεγαλοψυχία ακόμη και τον χειρότερο ερασιτέχνη ηθοποιό, όχι από θέση ανώτερου προς κατώτερο αλλά δασκάλου προς μαθητή. Τα ΔΗΠΕΘΕ, όπως εγώ το σκέφτομαι, είναι ανάγκη να προσφέρουν ποιοτικό θεατρικό έργο και ερεθίσματα σκέψης στην τοπική κοινωνία μέρος της οποίας είναι και οι ερασιτέχνες του θεάτρου. Για να το κλείσω το θέμα, Το θέατρο είτε είναι ερασιτεχνικό είτε επαγγελματικό πρέπει να αγαπάει τον άνθρωπο, να βοηθάει τον άνθρωπο. Και να ξέρετε ότι ο ερασιτέχνης αγαπάει το επαγγελματικό θέατρο, δεν το ανταγωνίζεται και όταν είναι καλό τον εμπνέει δημιουργικά. Για όλα τα παραπάνω θεωρώ άστοχη την επιθετική αναφορά της κυρίας στους ερασιτέχνες.
