γράφει ο
Βύρων Β. Δημητριάδης
Η θεολογική δοξασία του Αντίχριστου συνδέεται με την εξάπλωση της “ακροδεξιάς” αλλά και της “αριστερής” δήθεν αντισυστημικής ιδεολογίας των καιρών μας -ζήτημα που επικαιροποίησαν δύο άρθρα δημοσιευμένα πρόσφατα στην έγκυρη βρετανική εφημερίδα “The Guardian” και στο επίσης βρετανικό ιστορικό περιοδικό “Spectator”.
Ανάλυση των δύο άρθρων επιχείρησε, στη συνέχεια, ο Ρώσος Ιστορικός Ιλιά Μπουντράιτσκις τα βασικά σημεία της οποίας μετέφερε στις “Ιδέες” της “ΕΠΟΧΗΣ” (25/4) ο Χάρης Γολέμης με αφορμή, πιθανότατα, το άρθρο του Ιωσήφ Σινιγαλιά: “Ο Τραμπ επιτίθεται στο Βατικανό: Η Θεολογία του Πολέμου” (δες προηγούμενο σχόλιο) όπου μεταξύ άλλων έγραφε:
“...Η Θεολογία του Πολέμου του Πίτερ Τιλ(!) -βασικός υποστηριχτής και χορηγός του σημερινού αντιπρόεδρου των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς- αντιπροσωπεύει μια από τις πιο επικίνδυνες ριζοσπαστικές αναδιαμορφώσεις της χριστιανικής αποκάλυψης σε μία υπερ-τεχνοκρατική και ελευθεριακή προσέγγιση.
Μέσα από ιδιωτικά συνέδρια και το πολιτικό του δίκτυο, ο Τιλ προωθεί μια κοσμοθεωρία στην οποία ο πόλεμος δεν είναι ένα κακό προς αποφυγή, αλλά μόνιμη συνθήκη της ιστορίας, ενώ η τεχνολογία (ψηφιακή) δεν είναι εργαλείο ειρηνικής εξέλιξης, αλλά το αποφασιστικό όπλο στη τελική αναμέτρηση μεταξύ της Δύσης και του Αντίχριστου...”!!! -με τη “Δύση” ως μια πλευρά της αναμέτρησης να παρασύρει την αφεντομουτσουνάρα μου στο να υποθέσει ότι ο Αντίχριστος, εκτός από “εσωτερικός εχθρός”, κατοικοεδρεύει ΒορειοΑνατολικά και ΝοτιοΑνατολικά στενεύοντας έτσι τον ορίζοντα των γεγονότων.
Ο Ρώσος Ιστορικός, ως βαθύς γνώστης του ζητήματος εφόσον το παρακολουθεί από τον 19ο αιώνα αφότου ξεκίνησε, ρίχνει το βάρος σε παγκόσμιο επίπεδο:
“...Η σημερινή παγκόσμια συγκυρία χαρακτηρίζεται από μια βαθιά αλλαγή του τρόπου με τον οποίο βλέπουμε το μέλλον, όπου η πίστη στην πρόοδο (κυρίως κοινωνική και πολιτική) χάνει τη νομιμοποίησή της τόσο στη συνείδηση των μαζών όσο και στον ιδεολογικό προσανατολισμό των ελίτ.
Η προοδευτική νοοτροπία αντικαθίσταται όχι μόνο από μια αντίστοιχη αντιδραστική (...) αλλά και από μια αποκαλυπτική νοοτροπία, η οποία βασίζεται στην ιδέα του επικείμενου τέλους του κόσμου, το οποίο πρέπει να αποτραπεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με ριζικές αλλαγές στις διάφορες μορφές της εθνικής και της παγκόσμιας πολιτικής...
Υπό αυτή την έννοια, οι διάφορες ερμηνείες της δύναμης που “συγκρατεί” τον κόσμο από την υποταγή στο βασίλειο του Αντίχριστου -θεμελιώδους σημασίας τόσο για το φιλο-τραμπικό κίνημα του “Σκοτεινού Διαφωτισμού” στις ΗΠΑ (ο “Σκοτεινός Διαφωτισμός” είναι πολιτικο-φιλοσοφικό ρεύμα που αναπτύχθηκε στο διαδίκτυο 2000-2010 και συνδέεται με τη νεοαντιδραστική σκέψη. Απορρίπτει βασικές αρχές του Διαφωτισμού, όπως η ισότητα, η δημοκρατία και η ιδέα της προόδου) όσο και για την επίσημη ιδεολογία του Κρεμλίνου (στη Ρωσία του Πούτιν... ο Αντίχριστος ταυτίζεται με τη φιλελεύθερη Δύση που προωθεί έναν ψευδο-οικουμενισμό, επιδιώκει την ολοκληρωτική ενοποίηση ενός “κόσμου που βασίζεται σε κανόνες”, θολώνει τα όρια μεταξύ καλού και κακού και, έτσι, υπονομεύει την ίδια την ουσία της ανθρωπότητας) – δεν αποτελούν πλέον περιθωριακές κοσμοθεωρίες, αλλά επιδιώκουν να γίνουν κυρίαρχες σε μια περίοδο κρίσης του φιλελεύθερου προοδευτισμού...”.
Ο Ρώσος Ιστορικός, κατά έναν περίεργο τρόπο, θέλει τη σύγχρονη νεοαντιδραστική κοσμοθεωρία του Αντίχριστου να συμβαίνει στα πλαίσια κάποιας “φιλελεύθερης Δύσης” κάποιου “φιλελεύθερου προοδευτισμού” κατά την εποχή όπου ο “Σκοτεινός Διαφωτισμός” δεν είναι η κοσμοθεωρία μόνο των Τραμπ-Πούτιν αλλά και της Ευρώπης -πράγμα που σημαίνει πως ήδη στον κόσμο κυκλοφορούν κι άλλων ειδών παγανισμοί όπως, για παράδειγμα, της “νορδικής φυλής”:
“...Στη σχέση του ναζισμού με την Αρχαιότητα -γράφει ο Γάλλος Ιστορικός Γιοάν Σαπουτό στο βιβλίο του “Η πολιτιστική Επανάσταση του Ναζισμού”- η “ιστορική” αφήγηση και τα “διδάγματα” που αντλούνται από αυτή την αφήγηση είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα: αν οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι είναι Γερμανοί, επιτρέπεται να συνταχθούν από το παρελθόν αξιώματα για το παρόν, στο όνομα μιας φυλετικής κοινότητας και μιας ιστορικής συνέχειας...
Η Αρχαιότητα της γερμανικής φυλής -τόσο στον Βορρά όσο και στον Νότο- φαντάζει, στα μάτια των ναζιστών συγγραφέων, σαν ένας χαμένος παράδεισος, από τον οποίο ο άνθρωπος εκδιώχθηκε όχι εξαιτίας κάποιου προπατορικού αμαρτήματος, αλλά λόγω μιας αλλοτρίωσης πολιτιστικής φύσεως: την αλλοτρίωση του χριστιανισμού, μιας ανατολικής θρησκείας που εισήχθη από τις ερήμους και κατέστρεψε πολιτιστικά, δημογραφικά και γεωγραφικά τον Βορρά…
Έτσι ενώνονται ξανά οι κρίκοι της αλυσίδας των αιώνων: η νορδική φυλή αλλοτριώθηκε, απομακρύνθηκε από τον εαυτό της εξαιτίας μιας διαδικασίας επιπολιτισμού (acculturation) -ιουδαιοχριστιανικού και, έπειτα, ουμανιστικού, διαφωτιστικού, φιλελεύθερου… -που αποτέλεσε πραγματικό εκφυλισμό… ιστορική έκφανση… που υπογραμμίζει ο Χίτλερ στο “Mein Kampf”…”.
Και φτάσαμε αισίως στο σημείο εκείνο όπου κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό: μπορεί ο νεοναζιστικός “Σκοτεινός Διαφωτισμός” να σχετίζεται με τον ναζιστικό “επιπολιτισμό”;
Γράφει ο Ρώσος Ιστορικός: “...Πιστεύω ότι η βασική ομοιότητα μεταξύ του πουτινισμού και του αμερικανικού “Σκοτεινού Διαφωτισμού” εντοπίζεται ακριβώς σε αυτό τον αγώνα ενάντια στην κανονικοποίηση της ισότητας και για την προστασία της ηθικής της αμφισημίας και του απρόβλεπτου…”, και στη συνέχεια εγκαταλείπει τα ρηχά νερά του τραμπισμού για να βουτήξει στα βαθιά.
Εκεί έρχεται σ’ επαφή με τον Πίτερ Τιλ, τον επενδυτή κεφαλαίου επιχειρηματικού κινδύνου -venture capital- συνιδρυτή του “PayPal” και της “Palantir Technologies”:
“...Μια σειρά διαλέξεων και συνεντεύξεων του Τιλ αφιερωμένων στον Αντίχριστο, προσεγγίζει περισσότερο τη δική του αντιδραστική θρησκευτική οπτική…
Η πορεία του Αντίχριστου, υποστηρίζει ο Τιλ, ξεκινά με την αναγγελία από τον εν λόγω αντι-μεσσία του επικείμενου τέλους του κόσμου, το οποίο θα μπορούσε να αποτραπεί μόνο αν σταματήσουν όλες οι συγκρούσεις και δημιουργηθεί ένα “παγκόσμιο κράτος”…
Σύμφωνα με τον Τιλ η καλλιέργεια του “φόβου που προκαλείται από υπαρξιακές απειλές” αποτελεί την κύρια στρατηγική του Αντίχριστου…
Πρέπει να προσθέσουμε -σημειώνει στο τέλος ο Ιστορικός μας- ότι το θεολογικό μοντέλο του Τιλ είναι πλήρως συμβατό με τη λογική του “venture capital”...Οι επενδυτικές αποφάσεις των εταιρειών αυτών βασίζονται σε “φαντασιακές προσδοκίες”, φαντασιακά σενάρια που τις επιτρέπουν να οργανώνουν τις δραστηριότητες τους με στόχο το κέρδος σε συνθήκες αβεβαιότητας, όπου τα αποτελέσματα των ενεργειών τους είναι απρόβλεπτα και, τελικά, αδύνατον να υπολογιστούν…”.
Πράγματι. Τη σχέση μεταξύ των πολιτικών-πολιτιστικών στοιχείων του “επιπολιτισμού” και των πολιτικο-οικονομικών του “Σκοτεινού Διαφωτισμού” την ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια μας (τη ζούμε στο πετσί μας) η ίδια η ζωή:
“...Αν η ανάπτυξη δεν είναι παρά μια θρησκευτική πίστη και η οικονομική μεγέθυνση μια φαντασιακή κοινωνική σημασία, όπως η πρόοδος και όλες οι θεμελιώδεις κατηγορίες της οικονομίας, για να διαφύγουμε από αυτές τις έννοιες, να τις καταργήσουμε και να τις υπερβούμε, πρέπει να αλλάξουμε το φαντασιακό.
Η κριτική στη τεχνική, στην ανάπτυξη και τη μεγέθυνση προκύπτει από την απογύμνωση της δυτικής φαντασίωσης για κυριαρχία επί του κόσμου διά του ορθού λόγου.
Η οικοδόμηση μιας κοινωνίας της αποανάπτυξης περνάει λοιπόν αναγκαία από την αποαποικιοποίηση του φαντασιακού μας, για να αλλάξουμε τον κόσμο πριν η αλλαγή του κόσμου (δια του “Σκοτεινού Διαφωτισμού”) μας καταδικάσει στην εξαθλίωση…” -υποστηρίζει ο Πολιτικός Επιστήμονας- Οικονομολόγος Σερζ Λατούς στο τεράστιας σημασίας δοκίμιο: “Ν. Καστοριάδης -Ριζοσπαστική Αυτονομία” 2014 όπου μας παραδίδει το ειδικό όπλο προκειμένου ν’ αντιμετωπίσουμε απόλυτα τον οικονομικό “Αντίχριστο” που δεν είναι άλλο από την “αποανάπτυξη” σε μια κοινωνία της “λιτής αφθονίας”.
