γράφει ο
*Δημήτρης Λυμπεράκης
Θα το πω μία και τελευταία φορά.
Οι μισθοί στην Ελλάδα —κατώτατος, μέσος, όποιον δείκτη κι αν επιλέξει κανείς— δεν είναι το πρόβλημα. Είναι το σύμπτωμα. Και, σε πολλές περιπτώσεις, είναι ήδη υψηλότεροι από αυτό που αντέχει η πραγματική παραγωγικότητα της οικονομίας.
Όποιος πιστεύει ότι η αγοραστική δύναμη θα βελτιωθεί με διοικητικές αυξήσεις μισθών, απλώς μετακινεί το πρόβλημα πιο κάτω στην αλυσίδα: στις τιμές, στην ανταγωνιστικότητα, στην ίδια την επιβίωση των επιχειρήσεων.
Αν θέλουμε ουσιαστική αλλαγή, πρέπει να σταματήσουμε να χαϊδεύουμε αυτιά και να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα.
Χρειαζόμαστε επιχειρήσεις που να σκέφτονται. Όχι ευκαιριακά, όχι λογιστικά, αλλά στρατηγικά. Που να επιδιώκουν την αύξηση της αξίας και όχι το εύκολο κέρδος μέσω στρεβλώσεων, παραπλάνησης ή εκμετάλλευσης.
Επιχειρήσεις που καταλαβαίνουν ότι ο πελάτης δεν είναι στόχος προς «άρμεγμα», αλλά κεφάλαιο προς διατήρηση.
Χρειαζόμαστε εργαζόμενους που να αντιλαμβάνονται ότι η αμοιβή είναι συνάρτηση παραγωγής και όχι αναγκών. Η αγορά δεν πληρώνει επιθυμίες· πληρώνει αποτέλεσμα. Όσο πιο γρήγορα γίνει αυτό κατανοητό, τόσο πιο γρήγορα θα αποκτήσει νόημα η έννοια της εξέλιξης. Η εργασία δεν είναι lifestyle επιλογή.
Είναι αξία που δημιουργείται, μετριέται και ανταμείβεται.
Χρειαζόμαστε συνδικάτα που να έχουν επίγνωση της πραγματικότητας. Δικαιώματα χωρίς βιώσιμες επιχειρήσεις είναι θεωρητικά σχήματα χωρίς αντίκρισμα. Αν η επιχείρηση δεν αντέχει, δεν υπάρχει ούτε εργασία, ούτε διαπραγμάτευση, ούτε λόγος ύπαρξης για κανέναν. Η ισορροπία δεν είναι ιδεολογική έννοια· είναι όρος επιβίωσης.
Χρειαζόμαστε μια πολιτεία που να ρυθμίζει αντί να τιμωρεί.
Που να θέτει σαφείς κανόνες και να τους εφαρμόζει, χωρίς να αντιμετωπίζει την επιχειρηματικότητα ως ύποπτη δραστηριότητα. Η υπερρύθμιση και η ποινικοποίηση δεν παράγουν ανάπτυξη· παράγουν αποστροφή, αδράνεια και φυγή.
Χρειαζόμαστε επιχειρηματίες με όραμα. Όχι διαχειριστές εικόνας, αλλά δημιουργούς αξίας. Όχι επενδύσεις για το πρεστίζ, αλλά για αποτέλεσμα. Η οικονομία δεν χτίζεται με εντυπώσεις, αλλά με βάθος.
Και, πάνω απ’ όλα, χρειαζόμαστε μια κοινωνία που να ξαναθυμηθεί τα αυτονόητα. Ότι η δουλειά προηγείται της ανταμοιβής. Ότι η συνέπεια προηγείται της απαίτησης. Ότι η παραγωγή προηγείται της κατανάλωσης. Η παλιά ρήση δεν ήταν απλώς ηθικολογία· ήταν λειτουργικός κανόνας: πρώτα η δουλειά, μετά η διασκέδαση.
Τέλος, χρειαζόμαστε δικαιοσύνη. Πραγματική. Όχι μονομερή. Όχι επιλεκτική. Δικαιοσύνη που να προστατεύει την έννοια της δικαιοσύνης — είτε αφορά εργαζόμενο είτε επιχειρηματία. Γιατί όταν η ισορροπία χαθεί, η εκμετάλλευση δεν εξαφανίζεται· απλώς αλλάζει κατεύθυνση.
Η αγοραστική δύναμη δεν είναι πολιτική υπόσχεση. Είναι αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα δεν αλλάζει με ευχές, αλλά με δομές, νοοτροπία και ευθύνη.
Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς θόρυβος.
Φιλιά από την κομμουνιστική πλην καπιταλιστική υπέρ του δέοντος παραγωγική Κίνα.
*ο Δημήτρης Λυμπεράκης είναι CEO της Egnatia Aviation
