γράφει ο
Κωνσταντίνος Τιτόπουλος
Με αφορμή την πρόταση της δημοτικής παράταξης δήμου Θάσου "Λαϊκή Συσπείρωση" για δημιουργία κυνοκομείου στο νησί.
Η δημόσια συζήτηση για τα αδέσποτα ζώα δεν αντέχει άλλες πρόχειρες προσεγγίσεις.
Και κυρίως, δεν αντέχει άλλες "λύσεις" που αγνοούν το ίδιο το νομικό πλαίσιο της χώρας.
Γι’ αυτό και αξίζει να ειπωθεί ξεκάθαρα...
Η πρώτη λεξούλα που πρέπει να μάθουν οι κ.κ. της Λαϊκής Συσπείρωσης είναι η λέξη “σήμανση”.
Η αμέσως δεύτερη, η λέξη “στείρωση”.
Και αφού διαβάσουν τις περίπου 49 σελίδες του ΦΕΚ Α’ 169/18.09.2021... ας αναδιατυπώσουν την πρότασή τους χωρίς να εκθέτουν εαυτό τους και όσους υποστηρίζουν.
Γιατί ο νόμος είναι σαφής. Και δεν αφήνει περιθώρια για "ερμηνείες κατά το δοκούν".
Τι λέει ο νόμος, όχι τι βολεύει
Ο ν. 4830/21 δεν μιλά για "μάζεμα των ζώων από τον δρόμο".
Μιλά για,
1) υποχρεωτική σήμανση και καταγραφή
2) περιορισμό της ανεξέλεγκτης αναπαραγωγής μέσω στειρώσεων
3) ευθύνη των ιδιοκτητών και
4) διαχείριση με στόχο τη μείωση του πληθυσμού, όχι την απόκρυψή του
Τι είναι η περισυλλογή αδέσποτων;
Είναι εργαλείο, όχι πολιτική.
Τι είναι τα κυνοκομεία;
Μια ξεπερασμένη έννοια με κακές μνήμες.
Το ορθόν είναι η λέξη "καταφύγια".
Τα καταφύγια λοιπόν, είναι δομές ανάγκης (και μέρος του σχεδιασμού), όχι η λύση.
Το πρόβλημα δεν είναι τα αδέσποτα
Το πρόβλημα είναι ότι συνεχίζουμε να τα παράγουμε.
Και αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι καθημερινή εμπειρία σε όλη την ελληνική περιφέρεια.
Σκύλοι που γεννούν ανεξέλεγκτα
Ζώα χωρίς σήμανση
Εγκαταλείψεις όταν "δεν εξυπηρετούν άλλο στις εργασίες τους"
Σε τέτοια περιβάλλοντα και ιδίως σε μικρές νησιωτικές κοινωνίες με έντονη πρωτογενή δραστηριότητα,
η αποσιώπηση αυτών των πρακτικών δεν είναι αθώα.
Είναι πολιτική επιλογή.
Από τη γνώση… στην ευθύνη
Δεν μπορείς να μιλάς για "επικίνδυνα αδέσποτα" με αυθαίρετο τρόπο και να μην μιλάς για αυτούς που τα δημιουργούν.
Δεν μπορείς να προτείνεις "μαζική περισυλλογή" και να αποφεύγεις τη λέξη στείρωση.
Δεν μπορείς να ζητάς "καθαρούς δρόμους" χωρίς να αγγίζεις το ζήτημα της ευθύνης.
Το ζήτημα των αδέσποτων δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό.
Αφορά το αν θα επιλέξουμε, τη δύσκολη οδό της πρόληψης ή την εύκολη οδό της απομάκρυνσης
Η πρώτη απαιτεί σύγκρουση με παγιωμένες πρακτικές και συμπεριφορές.
Η δεύτερη δεν μεταθέτει απλώς το πρόβλημα, το μετατρέπει σε κάτι πιο σκληρό και λιγότερο ορατό στο ανθρώπινο μάτι.
Γιατί όταν τα ζώα "μαζεύονται" σε δομές χωρίς επαρκή φροντίδα,
το ζήτημα παύει να είναι η παρουσία τους στον δημόσιο χώρο και γίνεται η ίδια τους η ευζωία.
Ο περιορισμός τους γίνεται μόνιμος, η φροντίδα ανεπαρκής και η ζωή τους υποβαθμίζεται συστηματικά.
Σε μικρές κοινωνίες, όλοι γνωρίζουν από πού προκύπτουν τα αδέσποτα.
Όταν αυτή η γνώση αποσιωπάται και στη θέση της προτείνονται λύσεις εγκλεισμού τότε δεν μιλάμε για άγνοια.
Μιλάμε για συνειδητή επιλογή.
