γράφει ο
Μιχάλης Λυχούνας
Την ιστορία την έχουμε ξαναδεί και στοίχησε πολύ στην ανθρωπότητα και την Ελλάδα (το πραξικόπημα στην Κύπρο το έκανε μια στριμωγμένη δικτατορία στην Αθήνα).
Ένας ποινικός ο Νετανιάχου σε συνεργασία με τους ακροδεξιούς ρατσιστές (ο καλός Παλαιστίνιος είναι ο νεκρός ή ο εκτοπισμένος Παλαιστίνιος) έχει αποφασίσει να κατεδαφίσει τη Μέση, την Εγγύς και όλη ... την Ανατολή για να αποφύγει τα δικαστήρια.... κάνοντας πολέμους χωρίς στόχευση.
Βρήκε έναν εγωπαθή θεότρελο και αναστατώνουν τον κόσμο. Από την ειρήνη στον πόλεμο του άλλου αυταρχικού εγκληματία Πούτιν, που προφανώς δεν έφερε, ξεκίνησε έναν πόλεμο, ΧΩΡΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ, είτε στο εσωτερικό, είτε στο εξωτερικό με μια μεγάλη κοινωνία ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΙΔΕΑ για το μετά! Όσο τελείωσε τον πόλεμο ο Πούτιν σε μία εβδομάδα (πάνε 4 χρόνια) στην Ουκρανία, άλλο τόσο θα τελειώσει αυτός τον πόλεμο στο Ιράν. Το ίδιο ισχύει και για τον Λίβανο. Είτε θα τον κάνει Γάζα, είτε θα υπάρχουν οι αιτίες του πολέμου.
Η ευθύνη στις συρράξεις πέφτει στις πλευρές κατά το μέγεθος της ισχύος τους. Οι βαρύτερες ευθύνες είναι των Η.Π.Α. διεθνώς και του Ισραήλ τοπικά. Η αποτυχία τους μετατρέπεται σε βία χωρίς όρια, όρους και στόχευση, γίνεται αυτοσκοπός και όρος επιβίωσης πολιτικής. Από τους στριμωγμένους μουλάδες έως τον αποτυχημένο Πούτιν.
Σε αυτό το πλαίσιο μαζεύτηκαν τρεις αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων με προφανή εσωτερικά προβλήματα (τι έγινε με το σκάνδαλο στην προεδρία της Κύπρου, που την εξευτέλησε μόλις ανέλαβε την προεδρία της Ε.Ε. για να πουλήσουν φιλοπόλεμη μούρη. Μάλιστα όπως μάθαμε ο Μακρόν κουβάλησε και εταιρεία παραγωγής για να του στήσει την παράσταση. Γιατί δεν έκαναν δήλωση για την παρουσία και την αύξηση τουρκικών στρατευμάτων; Γιατί δεν ζήτησαν από κοινού την απομάκρυνση των Βρετανικών βάσεων, δηλαδή μιας χώρας που δεν είναι πλέον μέλος της Ε.Ε.
Θέατρο χωρίς νόημα για την ενίσχυση στο εσωτερικό μέτωπο. Κλασική περίπτωση (θυμάστε την Θάτσερ με τη μαντίλα στο τάνκ;) εκμεταύλλευσης του φόβου της αστάθειας σε στριμωγμένες κοινωνίες.
