γράφει ο
Βύρων Β. Δημητριάδης
“...Έχουμε κερδίσει αξιοπιστία με πολύ κόπο και δεν θα τη θυσιάσουμε. Θα μπορούσα να δώσω περισσότερα, αλλά έτσι θα πυροβολούσαμε τα πόδια μας...”.
Εντάξει. Δεν πρόκειται για τρομοκρατική γκάφα που οδήγησε σε αυτοτραυματισμό του ίδιου του τρομοκράτη.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με δηλώσεις του ίδιου του Πρωθυπουργού της χώρας, κάπου στην Χαλκιδική, όταν προσπαθούσε να πείσει αγρότες και ψαράδες του κόμματός του ότι βρισκόμαστε σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης.
Ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης όπου μια χειροπιαστή ενίσχυση της αγροτιάς θα έπαιρνε, αυτόματα, χαρακτηριστικά τρομοκρατικής ανατίναξης του πλεονάζοντος (ματωμένου) υπερ-προϊόντος.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή πριν μπερδευτούν ακόμη περισσότερο: Η ερώτηση είναι: ποια θέση παίρνει σε νέο σχόλιο, συνέχεια του προηγούμενου, το υστερόγραφο που χρωστάς; Πρόλογος; Εισαγωγή; Προλογίζον υστερόγραφο; Κι αν στο στενό πλαίσιο ενός υστερόγραφου μπορείς να φανταστείς τον Μητσοτάκη να “πυροβολεί τα πόδια του”.
Η πλευρά του προλόγου είναι το αξιόλογο ρεπορτάζ-άρθρο του Γιώργου Χατζηδημητρίου στην “Κυριακάτικη δημοκρατία” (27/9/26).
Εξάλλου, το πολιτικό -συναινετικό- σύστημα, ως σύστημα που είναι, φρόντισε να μας δείξει την εκδικητική μανία που το διακατέχει όταν αντιμετωπίζει τον “εχθρό-λαό”:
Ανατίναξε τις λιγνιτικές υποδομές της χώρας χρησιμοποιώντας πολύ περισσότερη εκρηκτική ύλη απ' όση χρειαζόταν ώστε να πειστούμε πως δεν θα ξαναχρησιμοποιήσουμε άνθρακα στη χώρα μας.
Την ώρα που, υπό το βάρος της παγκόσμιας ενεργειακής αστάθειας όλες οι χώρες προετοιμάζονται για τον χειμώνα στηρίζοντας τις εγχώριες πηγές ενέργειας και επιστρέφουν στον άνθρακα.
Δίπλα στο πολιτικό Σύστημα και το Σύστημα των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης με τον Γ. Τραπεζιώτη (“δημοκρατία” 14/10) να επαναλαμβάνει τα περί “...σπασίματος της εγχώριας ομερτά” που δείχνουν να μην έχει καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει -εκτός, βέβαια, κι αν θέλει να κρύψει το μοναδικό αληθειοφόρο συμβάν με χαρακτηριστικά “αρχιμήδειου σημείου”, την ανατίναξη, σε δημόσια θέα (TV), των ενεργειακών λιγνιτικών υποδομών της Πτολεμαΐδας στις 18 του Ιούνη το 2026.
Συμβάν που περιορίζει, εκ των πραγμάτων, το ελληνικό ενδιαφέρον για την υπόθεση που άρχισε όταν οι “WSJ” είχαν αποκαλύψει την “απειλή” της Γκίλφοϊλ προς την ελληνική κυβέρνηση: “...μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε όποια χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε κι εδώ (στην Ελλάδα)...” αναφερόμενη στην επικείμενη, τότε, κατάρρευση της κυβέρνησης της Ρουμανίας (δες προηγούμενο σχόλιο).
Θα μπορούσε βάσιμα να υποθέσει κανείς ότι η αμερικανίδα πρέσβης δεν γνώριζε αυτό καθαυτό το γεγονός -που έγινε εξάλλου σε ανύποπτο χρόνο- πολύ περισσότερο δεν γνώριζε τις αιτίες που το προκάλεσαν: ο Μητσοτάκης ως μάνατζερ των Αγορών αποφασίζει να καρφώσει την Ελλάδα και τον λαό μας πάνω στον Κάθετο Διάδρομο - “επί εσχάτη” θα τον πάμε και θα είναι μέρα μεσημέρι.
Με πιο απλά λόγια, η “απειλή” Γκίλφοϊλ στερείται νοήματος εφόσον τον κίνδυνο ανατροπής ενός υπουργού έχει αποτρέψει η ανατίναξη ενός κράτους.
Τι άλλο θα μπορούσε να έχει στο μυαλό του ο νεοναζί Μητσοτάκης πέρα από το να κρατά μόνιμα σε καθεστώς εξαίρεσης την Ελλάδα και τους Έλληνες.
Ο Γιώργος Χατζηδημητρίου επανέρχεται στη “δημοκρατία” 18/10: “Πώς ο Μητσοτάκης για χάρη των ΗΠΑ κατέστρεψε την Ελλάδα ενεργειακά.
Με μια παγκόσμια πρωτοτυπία καταστρέφει χωρίς κανένα λόγο τις λιγνιτικές ενεργειακές υποδομές της χώρας, με την πολυδιαφημιζόμενη “μετάβαση” να γίνεται όχι στις ΑΠΕ αλλά στο φυσικό αέριο...
Και αφότου ουσιαστικά η απόλυτη υποταγή του Κυριάκου Μητσοτάκη στον ενεργειακό σχεδιασμό των ΗΠΑ της στέρησε τον δημόσιο χαρακτήρα της, ο πρωθυπουργός άδραξε την ευκαιρία να τη μεταποιήσει σε όχημα πλουτισμού των μετοχών.
Η κυβέρνηση είναι η μοναδική στην Ευρώπη που καταργεί τον λιγνίτη, το μοναδικό εθνικό καύσιμο που διαθέτει η Ελλάδα, για να προωθήσει το εισαγόμενο, πανάκριβο, πιο ρυπογόνο και δυσεύρετο πλέον αμερικανικό σχιστολιθικό αέριο LNG...
...Το σχέδιο προέβλεπε την καταστροφή των λιγνιτικών υποδομών της χώρας κι αυτό με τη μέθοδο του “ξαφνικού θανάτου”.
- ο ΑΗΣ (Ατμοηλεκτρικός Σταθμός) Καρδιάς έκλεισε το 2021...
- ο ΑΗΣ Αμυνταίου έκλεισε το 2021...
- ο ΑΗΣ Μελίτης έκλεισε το 2025...
- ο ΑΗΣ Αγ. Δημητρίου έκλεισε το 2026...
- ο ΑΗΣ “Πτολεμαϊδα 5” έκλεισε το 2026...
- ο ΑΗΣ...”
Η ενεργειακή καταστροφή της Ελλάδας που πραγματοποιήθηκε ως προγραμματική κυβερνητική δέσμευση είναι αδύνατον να έχει συντελεστεί εκτός μιας κατάστασης εξαίρεσης που περιγράφει ως εξής ο Μητσοτάκης:
“...Αγωνιστήκαμε πολύ σκληρά για να αφήσουμε πίσω μας τις σκοτεινές μέρες και αυτή την πορεία δεν θα την θέσουμε σε κίνδυνο με πισωγυρίσματα και λαϊκίστικες πολιτικές...”.
Επομένως -έγραφα στη “θασιακή” της 29/11/22- “Δεν Κρύβεται-Αποφασίζει”:
...Σε μια από τις πλέον διάσημες -ή διαβόητες- προτάσεις του ο Καρλ Σμιτ ισχυρίστηκε ότι “...κυρίαρχος είναι όποιος αποφασίζει για την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης...”.
Η κατάσταση ανάγκης, η εξαίρεση, δεν μπορούσε να υπαχθεί σε νομικές έννοιες συνεπώς αποκάλυπτε πως η όλη έννομη τάξη βασιζόταν σε μια απόφαση.
Οι κανόνες ίσχυαν σε μια κανονική κατάσταση.
Η αυθεντία, που ήταν σε θέση να αναγνωρίσει και να χειριστεί την εξαίρεση βρισκόταν εν τέλει στην καρδιά κάθε γνήσιας έννομης τάξης.
Μαζί με τον Χομπς, ο Σμιτ επιβεβαίωσε και πάλι ότι “...Η αυθεντία -η εξουσία- και όχι η αλήθεια κάνει τον κόσμο...” (auctoritas, non veritas facit legem) -βλ: “Πολιτική Θεολογία”-
Έτσι λοιπόν, ο Σμιτ ισχυρίστηκε πως “...Η εξαίρεση μπορεί να είναι σημαντικότερη από τον κανόνα...” επιμένοντας συγχρόνως ότι η κατάσταση ανάγκης δεν είναι ένα απόλυτο χάος.
Ο Σμιτ προσπάθησε να θεμελιώσει ένα αυταρχικό, ενοποιημένο κράτος με αδιαίρετη κυριαρχία σε μια κανονιστικά αθεμελίωτη απόφαση.
Εισάγοντας ξανά την κοινωνιολογική πραγματικότητα της ισχύος και της κρατικής εξουσίας υποστήριξε τον “...ντεσιζιονισμό (dezisionismus: αποφασιοκρατία) δηλαδή την άποψη ότι δεν έχει σημασία το πώς και ποιες αποφάσεις λαμβάνονται αλλά το ότι απλώς λαμβάνονται...”.
Θα μπορούσες εδώ να ζητήσεις την προσοχή του καθενός μας ώστε να γίνεται εύκολα αναγνωρίσιμο το “καθεστώς εξαίρεσης” αλλά, τι το ιδιαίτερο μπορεί να έχει η “κανονικότητα”;
Ο Μητσοτάκης εκφράζει την πολιτική των ανισοτήτων, του αφανισμού των εισοδημάτων, του τέλους του κράτους των κοινωνικών παροχών και της υπεράσπισης του δημόσιου συμφέροντος.
Ο Πρωθυπουργός έχοντας σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό και γνωρίζοντας πώς να αφοπλίζει όσους διαμαρτύρονται και αντιδρούν για όσα προκαλεί, δεν στέκεται στην προώθηση της πολιτικής του ατζέντας μόνο.
Στρέφει την κοινωνία στις λογικές της προσωπικής ευθύνης, της ενοχοποίησης του κράτους (όχι του κράτους που παίρνει μίζες αλλά του κράτους που κάνει κοινωνικές παροχές) και δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι ο πολίτης πρέπει να αποκτήσει άλλη οπτική γωνία για να μη συμβαίνουν όσα συμβαίνουν.
Μπορείς να τον ονομάσεις “μητσοτακισμό” την ευχέρεια αντί να “πυροβολεί τα πόδια του” να “ανατινάζει τις λιγνιτικές υποδομές της χώρας” και να ξεμπερδεύεις αναίμακτα.
Μπορείς να τον ονομάσεις και νεοναζισμό, να επανανοηματοδοτήσεις τη “συντακτική προσταγή” και να τον καθίσεις στο σκαμνί “επί εσχάτη...” -και να είναι μέρα μεσημέρι.
