γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
«…Είμαι πραγματικά συγκινημένος σήμερα. Ουσιαστικά η τελευταία μου πράξη ως περιφερειάρχης και η πρώτη μου πράξη ως ευρωπαίος επίτροπος αρμόδιος για τις Μεταφορές είναι τα εγκαίνια του Μετρό της πόλης μου της Θεσσαλονίκης…», δήλωσε μεταξύ άλλων ο κ. Τζιτζικώστας κρατώντας για το τέλος μια φράση που πάγωσε το αίμα μέσα στις φλέβες: «…με την παράδοση του Μετρό σήμερα αποκαθίσταται η σχέση εμπιστοσύνης των πολιτών της Θεσσαλονίκης με το κράτος και το έργο αυτό είναι μόνο η αρχή…»!!!
Πραγματικά προκαλούν τρόμο τα περί «αποκατάστασης της εμπιστοσύνης» εάν δεχτείς τη δήλωση αυτή ως συνέχεια των όσων δεν ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης (!) την 1η του Μάρτη 2023 – την επομένη δηλαδή, της μαζικής δολοφονίας των Τεμπών – στα, υποτίθεται εγκαίνια ενός ανύπαρκτου Κέντρου Τηλεδιοίκησης των Σιδηροδρόμων στη Θεσ/νίκη αλλά, και των όσων είπε μερικές μέρες πριν ο τότε υπ. Μεταφορών Κώστας Αχ. Καραμανλής στη Βουλή κλείνοντας το ρήμα «ντρέπομαι» σε όλους τους χρόνους και όλες τις φωνές.
Ας μην πάμε τόσο μακριά και ας δούμε τι προηγήθηκε των εγκαινίων του Μετρό τέσσερις μόλις πριν, την Τετάρτη 27/11 όπου σε μεσημεριανό δελτίο «ειδήσεων» παρουσιάστηκε η Ούρσουλα Φορ ντερ Λάιεν η πρόεδρος της, ναζιστικής δομής Κομισιόν και ανακοίνωσε την προαποφασισμένη μετά του Κ. Μητσοτάκη (!) τοποθέτηση του κ. Τζιτζικώστα στη θέση του επιτρόπου Μεταφορών και Τουρισμού, που μαζί με την Ελίζα Βόζεμπεργκ την πρόεδρο της επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου για τις Μεταφορές (TRAN) θα προσπαθήσουν να ακυρώσουν την προσπάθεια της Ευρωπαίας εισαγγελέως να φέρει τη δολοφονία των Τεμπών στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Σχεδόν αμέσως μετά εμφανίστηκε η πραγματική είδηση: καταγγελία εργαζομένων στα τρένα για μια παρ’ ολίγον σύγκρουση δύο τρένων στην Πιερία και συγκριμένα στον Κορινό: Την Δευτέρα 26/11 όταν ο προαστιακός που εκτελούσε το δρομολόγιο Θεσ/νίκη – Λάρισα χάλασε και παρέμεινε στο συρμό όπου ερχόταν το Intercity 57, χωρίς να έχει ειδοποιηθεί από την τηλεδιοίκηση. Ο μόνος λόγος που δεν έχουμε ξανά εικόνες σύγκρουσής είναι γιατί ο οδηγός του Intercity άκουσε στον ασύρματο τον οδηγό του προαστιακού να ενημερώνει πως παραμένει ακινητοποιημένος και σταμάτησε την αμαξοστοιχία.
Ο ΟΣΕ επιβεβαίωσε το γεγονός και ανακοίνωσε ότι διερευνά τις συνθήκες. Αντίστοιχα η Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων ανακοίνωσε ότι προχωρά σε αυτεπάγγελτο έλεγχο για το συμβάν της 9ης Οκτώβρη όταν αμαξοστοιχία του προαστιακού οδηγήθηκε σε σήραγγα του Μετρό. Ποιος θα μπορούσε να μας διαβεβαιώσει πως δεν υπάρχει τέτοιου είδους «πόρτα» και στη Θεσ/νίκη; Όταν σχεδόν καθημερινά συμβαίνει κι ένα γεγονός που αφορά την ασφάλεια του Σιδηροδρόμου στην Ελλάδα;
Για ποια ασφάλεια μιλάμε; Για ποια εμπιστοσύνη στο Σιδηρόδρομο; Εδώ πλημμύρισε η σήραγγα στα Τέμπη και σταμάτησαν τα δρομολόγια των τρένων!
Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά και οι ειδήσεις τους με πολεμικά ανακοινωθέντα, η κυβέρνηση του νεοφιλελέ κ. Μητσοτάκη (!) παρουσίασε τον νέο ΟΣΕ, το νομοσχέδιο για τον ενιαίο φορέα που θα «…αντιμετωπίζει τα κενά – επικαλύψεις αρμοδιοτήτων μεταξύ τους, καθώς και την έλλειψη άμεσου αποτελεσματικού συντονισμού, ειδικά στον κρίσιμο τομέα της ασφάλειας…»
Μας κοροϊδεύουν; Και ναι, και όχι.
Κοιτάξτε να δείτε τι πιθανότατα συμβαίνει: η συγκεκριμένη δομή Δημόσιας Διοίκησης μοιάζει σα δύο σταγόνες νερού με την περιβόητη «πολυκρατία» του «διοικητικού δαρβινισμού» - όπως γράφει στο καταπληκτικό βιβλίο του «Ελεύθερος να υπακούς. Το Μάνατζμεντ από τον Ναζισμό μέχρι σήμερα» ο ιστορικός Jonathan Chapoutot: «…Τα 12 χρόνια του ναζιστικού καθεστώτος προκάλεσαν μια έκρηξη ad hoc οργανισμών, θεσμών και υπηρεσιών, σε τέτοιο βαθμό που οι διαδικασίες λήψης αποφάσεων και οι διοικητικές πράξεις έγιναν σχεδόν ακατανόητες…
Οι ιστορικοί και πολιτικοί επιστήμονες έδωσαν σε αυτή την ασυνήθιστη οργάνωση το όνομα της «πολυκρατίας»…
Θα μπορούσε επίσης να δει κανείς αυτό τον ανταγωνισμό μεταξύ παράλληλων αρχών, στις οποίες ανατίθενται οι ίδιες αποστολές και οι οποίες είναι υπεύθυνες για τα ίδια εδάφη, μια αυθόρμητη και υποσυνείδητη μορφή διοικητικού δαρβινισμού…
Η πολυκρατία, με τον διοικητικό δαρβινισμό, συστηματοποιήθηκε και απέκτησε ειδική σημασία και μια εύλογη θέση στο ναζιστικό «κοσμοείδωλο»: Η ζωή είναι πόλεμος και ο κόσμος ένα πεδίο μάχης όπου αναμετρώνται όχι μόνο οι φυλές αλλά και οι υπηρεσίες, κεντρικές διευθύνσεις και γραμματείες…
Η ναζιστική απαξίωση του κράτους είναι σαφής… Από ανώτατη αρχή, όργανο της εθνικής κυριαρχίας, το κράτος μετατρέπεται σε μέσο για την επανένταξη ενός σκοπού, βιολογικού σκοπού του είδους: υποτάσσεται στη φυλή (στις Αγορές σήμερα), της οποίας δεν είναι παρά ο υπηρέτης ή το όργανο…
Μια μορφή καθοδήγησης ανθρώπων προσαρμοσμένη στο πνεύμα του 20ου αιώνα και στην ουσία του γερμανικού έθνους – που είναι από τη φύση ελεύθερο – πρέπει να πλαισιωθεί θεωρητικά και να τεθεί σε εφαρμογή… Το τρίτο Ράιχ απέρριψε σταδιακά τη «διοίκηση» ρωμαϊκής και γαλλικής έμπνευσης, για να προχωρήσει με αποφασιστικότητα στην εποχή του management και της ευέλικτης καθοδήγησης των ανθρώπων, η οποία ενθαρρύνει την πρωτοβουλία…
Εκεί όπου συναντιούνται ιδεολογία, πολιτική και οικονομία, η Menschenführung – διοίκηση ανθρώπων – των ναζί, αυτή η θεωρία του μάνατζμεντ υπήρξε μια από τις κυριότερες εκφράσεις του χαρακτηριστικού εκείνου τρίτου Ράιχ που οι ιστορικοί δεν σταμάτησαν να το επισημαίνουν, εδώ και περίπου 30 χρόνια, τόσο στην πολιτική όσο και στην κοινωνική ιστορία: Ήταν ένα συμμετοχικό καθεστώς που επιζητούσε την εξασφάλιση της συναίνεσης…
Μετά το 1949, στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η κυρίαρχη τάση είναι αυτή της γενικευμένης συμμετοχής, η συνδιαχείριση που προτείνει ο Κόνραντ Αντενάουερ ή ο Λούντβιχ Έρχαρτ για να αποφύγουν την πάλη των τάξεων και τον επικίνδυνο πειρασμό του κομμουνισμού…
Ήταν ένας αμετανόητος κοινωνικός δαρβινισμός που, λόγω των ιδεών του, ένιωθε τόσο άνετα σ’ αυτό τον κόσμο του «οικονομικού θαύματος» των δεκαετιών 1950 – 1970: υψηλή ανάπτυξη, παραγωγικότητα, ανταγωνισμός, αυτές ήταν έννοιες που οι ναζί είχαν φτάσει στο σημείο πυράκτωσής τους, στην ακόρεστη επιθυμία και για παραγωγή και κυριαρχία…».
Οι μάνατζερς της «διοίκησης ανθρώπων» είναι σήμερα οι «πολιτικοί απατεώνες» οι «οικονομικοί δολοφόνοι» και οι συνδυασμοί μεταξύ των δύο.
Στη δική μας περίπτωση είναι όλοι αυτοί οι επιχειρηματίες που μειώνουν τα λειτουργικά έξοδα των Σιδηροδρόμων της Ελλάδας και όλοι οι αυτοί οι πολιτικοί που παρακρατούν, για δική τους χρήση, τα κονδύλια – ας πούμε – που έχουν δοθεί από την Ε.Ε. για την αναβάθμιση των Σιδηροδρόμων της χώρας μας.
Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο – σχεδόν – είτε είσαι Ισραηλινός πιλότος που πατά τη σκανδάλη και ρίχνει την εξελιγμένη βόμβα Ναπάλμ στον καταυλισμό των άμαχων Παλαιστίνιων που προηγούμενα τους είχαν ανατινάξει τα σπίτια τους, είτε είσαι ο υπουργός Μεταφορών, ή ο υπουργός Υγείας της κυβέρνησης του νεοναζί κ. Μητσοτάκη (!) που καταργεί το κράτος πρόνοιας: Οι «παράπλευρες απώλειες» – δολοφονικός αμερικανισμός – δεν είναι τίποτα άλλο από τον πολεμικό «ΑΝΣΚ» – αντικειμενικός σκοπός – της νεοφιλελεύθερης πολιτικής οικονομίας που είναι η συναίνεση του πολέμου με άλλα μέσα, ώστε να περιοριστεί ο πλεονάζον πληθυσμός.
