γράφει ο
Γιώργος Καρανίκας
Πέρασε λένε, και πανηγυρίζουν από την πλευρά της Κυβέρνησης, το Νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και άλλα κουραφέξαλα, τα οποία ακούγονται εκατέρωθεν…
Ο καθείς και την πολιτική του και η ουσία δεν ακούστηκε στον δήμοσιο πολιτικό διάλογο, στον οποίο ακούσαμε και τον Κουτσούμπα (που πολλοί τον είχαν για τον σοφό της Βουλής) να ολισθαίνει σε σημείο να αναφέρει ότι κάποια κορίτσια θα πρέπει να βρουν έναν πατρώνο να τα χαϊδολογεί για να τα σπουδάσει στα ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα… όπως όταν έπεσε το τείχος του Βερολίνου και ξεχύθηκε ο κομουνιστικός ξανθός πλούτος στην πολιτισμένη Ευρώπη για μια καλύτερη ζωή!
Πέρα από αυτά θα ήθελα να είμαι ξεκάθαρος ότι ήμουν πάντα υπέρ της ίδρυσης Ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Θεωρούσα και θεωρώ το ίδιο αφελή τη θέση περί «ελευθερίας επιλογής» όσο και την αντίθετη περί «ισότητας στη μόρφωση».
Ούτε το ένα ούτε το άλλο υφίσταται στον πραγματικό κόσμο. Συνεπώς, αυτό που έχει τελικά σημασία είναι η αξιοποίηση του ανθρώπινου κεφαλαίου.
Έπρεπε τότε το 1978 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που έλεγε ότι: «Η νέα μεγάλη ιδέα για την Ελλάδα δεν μπορεί να είναι άλλη από το να γίνει η χώρα όχι μόνο Περιφερειακό αλλά Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο Κέντρο Παιδείας και Πολιτισμού», να είχε θεσμοθετήσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Αυτό όμως προϋπέθετε τη λειτουργία μιας ανταγωνιστικής εκπαιδευτικής «αγοράς» για τους νέους.
Από την άλλη θα έπρεπε να έμπαινε στους κρατικοδίατους καθηγητές των ιδρυμάτων ένα φρένο, που στην συνέχεια κατέληξε να γίνεται κόκκινο χαλί, όταν κοσμούσαν τις θέσεις των υπουργών, των συμβούλων πρωθυπουργών και να καταλαμβάνουν ακόμη και θέσεις Προέδρου Δημοκρατίας.
Θα έπρεπε να τους κοπεί από νωρίς ο βήχας!
Πριν πάμε στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, θα πρέπει να αξιολογήσουμε την δημόσια Παιδεία που προσφέρεται (!) στην χώρα μας από το Δημοτικό ακόμη!
Ποιος μπορεί να μας πει ότι είναι ευχαριστημένος;
Έχουμε ένα σχολείο που διαθέτει πλοκάμια παραπαιδείας ή καλύτερα βοηθητικής Παιδείας και ιδιωτικά σχολεία όπου προσφέρεται (με το αζημίωτο βέβαια) καλύτερη και πιο ποιοτική εκπαίδευση, σε καλύτερες συνθήκες και με καλύτερους όρους!
Από τα κτήρια, μέχρι τα προγράμματα και η ποιότητα της εκπαίδευσης από τους εκπαιδευτικούς έχουν προβλήματα και συχνά καταλήγουμε στα φροντιστήρια και στα ιδιαίτερα ακόμη και από το Δημοτικό!
Μπορεί κάποιοι να λένε ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά είναι απλά εξαιρέσεις!
Και θα διαφωνήσω κάθετα με τους «ιεροκήρυκες» της Αριστεράς που διατυμπανίζουν ότι «καθετί Δημόσιο είναι καλό, ενώ ό,τι ιδιωτικό κακό» δεν συμμερίζομαι και τους ακραίους φιλελεύθερους απολογητές του ιδιωτικού, που κηρύσσουν το αντίθετο.
Η αλήθεια είναι στη μέση και στη συγκεκριμένη περίπτωση. Θα υπάρξουν προβλήματα στην Ιδιωτική Τριτοβάθμια Εκπαίδευση αν και όταν λειτουργήσει. Όμως προβλήματα και μάλιστα μεγάλα και στρεβλώσεις έχει δημιουργήσει και ο αποκλειστικά δημόσιος χαρακτήρας της μέχρι σήμερα.
Στα προβλήματα που δημιούργησε το «μονοπώλιο» κεντρική θέση κατέχει η διεύρυνση των ανισοτήτων αντί της ισότητας των ευκαιριών την οποία ευαγγελίζονται οι υπέρμαχοί του.
Συγκεκριμένα, την ώρα που τα παιδιά των πλέον αδύναμων παγιδεύονται σε ατελέσφορες και αμφιβόλου αξίας σπουδές, «οι έχοντες και κατέχοντες, οι γνωρίζοντες και οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ της εξουσίας» στέλνουν τα «βλαστάρια» τους, και καλά κάνουν, στα επώνυμα πανεπιστήμια, για να γυρίσουν «τεχνοκράτες», στελέχη διεθνών οργανισμών (ΔΝΤ, ΟΟΣΑ κ.λπ.) ή για να πάρουν τη σκυτάλη από τους γονείς τους στα πανεπιστήμια και την πολιτική».
Το ΠΑΣΟΚ φταίει και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό για την κατάντια αυτή που υπάρχει στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και από κοντά και η Αριστερά η οποία βρήκε στρατιώτες στα πανεπιστήμια για να τους κάνει ταχύρρυθμα κομματικά σεμινάρια αγώνα.
Και η ΝΔ φταίει με εκείνη την αλαζονική στάση των νεολαίων της οι οποίοι μέσα από το πανεπιστήμιο κολλούσαν κομματικά ένσημα για να μας έρθουν σήμερα υπουργοί, υφυπουργοί, βουλευτές, γραμματείς και φαρισαίοι…
Άρα το δημόσιο πανεπιστήμιο για όλους ήταν χρήσιμο εκτός για την Παιδεία και την Γνώση, την εργαστηριακή τεκμηρίωση και την έρευνα!
Δεν είναι τυχαίο που οι αριστούχοι και οι νέοι με μεγάλες δυνατότητες μένουν αναξιοποίητοι, παγιδευμένοι σε ένα ανεξέλεγκτο σύστημα που στρογγυλοκάθεται στην αποκλειστικότητα.
Το οδυνηρό, για την κοινωνία και τη χώρα, αποτέλεσμα είναι η καταστροφή του ανθρώπινου κεφαλαίου.
Οι πιο αδύναμοι παγιδεύονται ακόμα χειρότερα σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα δίχως επιλεκτικότητα που το ακραίο της χαρακτηριστικό είναι η κατάργηση -από το ΠΑΣΟΚ στον βωμό του λαϊκισμού- για μεγάλα χρονικά διαστήματα της βάσης του 10 για την εισαγωγή στα ΑΕΙ.
Ερωτήματα όπως «γιατί μια οικογένεια από την Αθήνα θα στείλει το παιδί της στην Νομική ή την Ιατρική του ΔΠΘ αντί να φοιτήσει σε μια σχολή της ΙΤΕ στην Αθήνα;» ή «γιατί μια οικογένεια να στείλει το παιδί της σε μια σχολή Νοσηλευτικής όταν μπορεί να σπουδάσει Ιατρική στην ΙΤΕ;» δεν έχουν εύκολη απάντηση.
Η συζήτηση μπορεί να κρατήσει ώρες και τελικά μη νομίζετε ότι ο Πιερρακάκης έφερε την καινοτομία και την μεταρρύθμιση… Θα γελαστείτε!
