Με κεντρικό σύνθημα «Γήπεδα ρημάδια» και τη θλίψη ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους, μαθητές και φοιτητές πραγματοποίησαν το πρωί της Δευτέρας 5 Οκτωβρίου συγκέντρωση διαμαρτυρίας και πορεία στο κέντρο της Καβάλας, εκφράζοντας την οδύνη και την οργή τους για τον άδικο χαμό του 16χρονου Γκιάνα Ασλάν.
Η τοπική κοινωνία παραμένει συγκλονισμένη από τον θάνατο του νεαρού, ο οποίος έχασε τη ζωή του παίζοντας ποδόσφαιρο, όταν έπεσε σε τοίχο που δεν έφερε τα απαραίτητα προστατευτικά. «Δεν μπορούμε να πιστέψουμε πώς ένα παιδί, παίζοντας ποδόσφαιρο, έπεσε σε έναν τοίχο χωρίς προστασία. Ο καθένας μας θα μπορούσε να είναι στη θέση του», έλεγαν χαρακτηριστικά οι νεαροί διαδηλωτές, κάνοντας σαφές πως «δεν θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια».
Τα αιτήματα των νέων της Καβάλας
Η κινητοποίηση δεν ήταν μόνο ένας φόρος τιμής, αλλά και μια κραυγή αγωνίας για τις αθλητικές υποδομές. Οι μαθητές και φοιτητές της Καβάλας κατέθεσαν ξεκάθαρα αιτήματα, ζητώντας:
Άμεση διερεύνηση των συνθηκών θανάτου του 16χρονου και να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι.
Να γίνουν «εδώ και τώρα» οι απαραίτητοι έλεγχοι σε όλες τις αθλητικές εγκαταστάσεις της πόλης. Όπως τόνισε εκπρόσωπος των μαθητών: «Όλος ο τομέας του αθλητισμού πρέπει να δώσει έμφαση για να μην ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Αυτό που έγινε ήταν τραγικό, δεν ήταν τυχαίο». Πρόσθεσε δε ότι «δεν γίνεται εδώ και 40 χρόνια τα γήπεδα να είναι ίδια, να μην έχουν αλλάξει καθόλου».
Τη στελέχωση όλων των εγκαταστάσεων με κατάλληλο επιστημονικό προσωπικό και τον πλήρη εξοπλισμό τους με είδη πρώτων βοηθειών.
Την αλλαγή συνολικά της κρατικής στάσης απέναντι στους χώρους άθλησης, καθώς οι μαθητές υπογραμμίζουν ότι «πρέπει να αλλάξει γενικά το κράτος, να βοηθήσει με τους χώρους άθλησης για να είμαστε όλοι ασφαλείς και χαρούμενοι».
Το ποίημα στη μνήμη του Άνι
Κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας, διαβάστηκε από τηλεβόα ένα συγκινητικό ποίημα γραμμένο για τον Γκιάνα Ασλάν, το οποίο απέσπασε το παρατεταμένο χειροκρότημα των συγκεντρωμένων:
«Δεν θέλουμε δάκρυα, θέλουμε ευθύνη, να μη χαθεί άλλη ζωή, να μη μείνει άλλη μνήμη. Και εσύ θα είσαι πάντα εκεί σε κάθε μας κραυγή, γιατί σου στέρησαν την ευκαιρία να δεις ξανά την αυγή. Και όταν η μπάλα στον ουρανό ψηλά θα πετά, θα είναι σαν να παίζεις ξανά και ξανά. Γιατί όσα χρόνια κι αν περάσουν από εδώ, το όνομά σου θα μένει για πάντα ζωντανό».
Στα πανό που κρατούσαν οι μαθητές αναγράφονταν συνθήματα όπως «Γήπεδα ρημάδια» και «16 χρόνων γήπεδο νεκρός», στέλνοντας ηχηρό μήνυμα πως ο αθλητισμός πρέπει να είναι χώρος ζωής και όχι τραγωδιών.
