Ένα σπάνιο δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής έχει αφεθεί εδώ και χρόνια, έρμαιο στη φθορά του χρόνου και την εγκατάλειψη, εγείροντας πλέον σοβαρά ζητήματα ασφάλειας.
Ο λόγος για την ιστορική μεταλλική γέφυρα που οδηγεί στο «Παλατάκι» των Λιμεναρίων στη Θάσο η οποία από στολίδι του Bauhaus, έχει καταντήσει πνιγμένη στα αγριόχορτα.
Το θέμα επανέρχεται στο προσκήνιο με αφορμή ανάρτηση του Κωνσταντίνου Βλαστάρη, ο οποίος θέλοντας να αναδείξει την τεράστια πολιτιστική αξία του μνημείου, έγραψε: «ένα κλασικό και εξαιρετικά καθαρό δείγμα Βιομηχανικής Αρχιτεκτονικής των αρχών του 20ού αιώνα (Early Industrial Architecture), με αισθητικές επιρροές από το Jugendstil και από τα πρώτα προδρομικά έργα του Bauhaus στην Ευρώπη».
Παρά τη μοναδικότητά της, η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα είναι αποκαρδιωτική. Πολίτες στα σχόλιά τους καταγγέλλουν ότι η γέφυρα είναι πνιγμένη στη βλάστηση, η σκουριά την έχει διαβρώσει σε τέτοιο βαθμό που τα μέταλλα αρχίζουν να σχίζονται, καθιστώντας την, με μαθηματική ακρίβεια, έτοιμη να καταρρεύσει.
Το ιστορικό υπόβαθρο και ο κίνδυνος για τους πεζούς
Η γέφυρα κατασκευάστηκε αρχικά για τις ανάγκες του Μεταλλευτικού Συγκροτήματος, εξασφαλίζοντας την πρόσβαση προς το Παλατάκι από την ευρύτερη περιοχή του προσφυγικού οικισμού, στο ανατολικό όριο των Λιμεναρίων.
Πρόκειται για μια ελαφρά μεταλλική κατασκευή με κεντρικό άνοιγμα άνω των 12 μέτρων. Οι μεταλλικοί στύλοι της εδράζονται σε λιθόκτιστες βάσεις, ενώ το δάπεδο (πλάτους 2,5 μέτρων) καλύπτεται από χοντρή αντιολισθητική λαμαρίνα, περιβαλλόμενο από προστατευτικό κιγκλίδωμα. Το παράδοξο (και συνάμα άκρως επικίνδυνο) είναι ότι, παρότι υπάρχουν πλέον παράπλευροι δρόμοι, η γέφυρα εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από ντόπιους και τουρίστες, οι οποίοι την επισκέπτονται ως εμβληματικό αξιοθέατο, αγνοώντας τον άμεσο κίνδυνο.
Στο συρτάρι οι εκκλήσεις για παρέμβαση
Η επικινδυνότητα της κατασκευής δεν αποτελεί "νέο" πρόβλημα. Ήδη από τον περασμένο Ιανουάριο, η παράταξη της Λαϊκής Συσπείρωσης είχε φέρει το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο. Στην ερώτησή τους, υπογράμμιζαν ότι η φθορά των μεταλλικών συνδέσμων και της λαμαρίνας είναι ορατή με γυμνό μάτι, ρωτώντας ευθέως τη Δημοτική Αρχή ποιες είναι οι προθέσεις της για τη διασφάλιση της σωματικής ακεραιότητας των περιπατητών, αλλά και για την προστασία και ανάδειξη του μνημείου.
Σήμερα, μήνες μετά, οι φωτογραφίες και οι μαρτυρίες των κατοίκων αποδεικνύουν πως η ιστορική γέφυρα στα Λιμενάρια συνεχίζει να ρημάζει, περιμένοντας, όπως φαίνεται, το μοιραίο, προκειμένου να υπάρξει κινητοποίηση.
