Το σύνδρομο του «ναι, αλλά» περιγράφει ανάγλυφα την κόπωση των πολιτών της Καβάλας από δημόσια έργα που απαιτούν διαρκείς διορθώσεις, σύμφωνα με την καυστική παρέμβαση που έκανε ο Γιώργος Καρατζιώτης.
Η καθημερινότητα στην Καβάλα φαίνεται πως έχει αποκτήσει τη δική της, ιδιαίτερη διάλεκτο, όπου κάθε θετική είδηση για την πόλη συνοδεύεται αναπόφευκτα από έναν αστερίσκο. Από την Πλατεία Καπνεργάτη μέχρι το κυκλοφοριακό και το μέλλον της Καλαμίτσας, οι δημότες μοιάζουν εγκλωβισμένοι σε μια διαρκή αναμονή για παρεμβάσεις που θα ολοκληρωθούν σωστά, χωρίς την ανάγκη για εκ των υστέρων μπαλώματα και δικαιολογίες.
Αυτά τονίζει ο κ. Καρατζιώτης, παρουσιάζοντας το «Σύνδρομο Καβαλιώτη Πολίτη». Πρόκειται για μια κατάσταση που, όπως εξηγεί, δεν πηγάζει από κάποια έμφυτη μιζέρια, αλλά από την επαναλαμβανόμενη εμπειρία των ανθρώπων της πόλης που βλέπουν τις αρχικές βεβαιότητες να μετατρέπονται γρήγορα σε συμπληρωματικές εργολαβίες και διορθωτικές τροποποιήσεις.
Το μεγάλο στοίχημα πλέον μετατοπίζεται στο μέλλον, με φόντο την αξιοποίηση της Καλαμίτσας. Το ζητούμενο για την τοπική κοινωνία δεν είναι απλώς η πρόσκαιρη λειτουργία της παραλίας κατά την τρέχουσα περίοδο, αλλά η διασφάλιση μιας ολοκληρωμένης και οργανωμένης εικόνας σε βάθος χρόνου, μακριά από τη γνώριμη πρακτική των ημιτελών σχεδίων.
Η ανάρτηση του κ. Καρατζιώτη αναφέρει αναλυτικά τα εξής:
«Το σύνδρομο του Καβαλιώτη πολίτη.
Στην Καβάλα υπάρχει μια φράση που ακολουθεί σχεδόν κάθε έργο:
«Ναι, αλλά...» Έγινε η Πλατεία Καπνεργάτη; Ναι, αλλά...
Πήραμε την Καλαμίτσα; Το 60 τοις 100 ,ναι μεν αλλά...
Το κυκλοφοριακό; Εκεί δεν χρειάζεται καν το «ναι». Μείναμε κατευθείαν στο «αλλά».
Και πριν κατηγορήσει κανείς τους πολίτες για γκρίνια, ας το ξεκαθαρίσουμε: οι πολίτες δεν φταίνε.
Το «ναι, αλλά» δεν γεννήθηκε από μιζέρια. Γεννήθηκε από εμπειρία.
Δεν ξεκίνησε μόνο από τη σημερινή δημοτική αρχή. Υπήρχε από πριν. Απλώς η σημερινή το πήρε, το φρόντισε, το μεγάλωσε και το έκανε επίσημη διάλεκτο της πόλης.
Γιατί όταν ένα έργο ξεκινά με βεβαιότητες και συνεχίζει με διορθώσεις, ο πολίτης λέει «ναι, αλλά».
Όταν μια πλατεία παραδίδεται, αλλά αφήνει πίσω της αστερίσκους, ο πολίτης λέει «ναι, αλλά».
Όταν το κυκλοφοριακό δεν λύνεται αλλά απλώς περιφέρεται από συζήτηση σε συζήτηση, ο πολίτης δεν δυσπιστεί.
Απλώς θυμάται.
Και τώρα η Καλαμίτσα. Ναι, θα τη χαρούμε. Ναι, θέλουμε να πετύχει. Ναι, είναι θετικό να επιστρέφει ζωή εκεί.
Αλλά το ερώτημα δεν είναι τι θα δούμε φέτος. Το ερώτημα είναι τι θα βλέπουμε το 2028;;;
Μια παραλία οργανωμένη και ολοκληρωμένη ή ακόμη ένα έργο που θα χρειάζεται εξηγήσεις, διορθώσεις και το γνωστό «δεν ήταν στο αρχικό σχέδιο»;
Η Καβάλα δεν ζητά το τέλειο.
Ζητά κάτι πολύ πιο δύσκολο για ορισμένους: ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΣΩΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ.
Γιατί το «ναι, αλλά» δεν γεννήθηκε στα καφενεία. Γεννήθηκε στο Δημαρχείο!! Μπορείτε;;;;
ΠΡΟΣΟΧΗ:
Αν εμφανίζετε κάποιο από τα παρακάτω συμπτώματα, μην επικοινωνήσετε με τον γιατρό σας. Ρωτήστε απλώς τον διπλανό σας.
Το πιθανότερο είναι ότι έχει ακριβώς τα ίδια.!! Σύνδρομο Καβαλιώτη Πολίτη (S.K.P.)
Χρόνια πάθηση που προκαλείται από επαναλαμβανόμενη έκθεση σε εξαγγελίες, μελέτες, κορδέλες εγκαινίων, παρατάσεις, διορθωτικές παρεμβάσεις και συμπληρωματικές εργολαβίες.
Βασικά συμπτώματα:
- Ακούει τη φράση «ολοκληρώθηκε το έργο» και κοιτάζει γύρω του για να εντοπίσει τι ξέχασαν.
- Αδυνατεί να χρησιμοποιήσει τη λέξη «επιτυχία» χωρίς τη φράση «ναι, αλλά...».
- Εμφανίζει αυξημένα επίπεδα καχυποψίας όταν ακούει τις λέξεις «πρότυπο έργο», «ολοκληρωμένος σχεδιασμός» and «δεν θα ταλαιπωρηθούν οι πολίτες».
- Παρουσιάζει ανεξέλεγκτο γέλιο όταν ακούει τη φράση «όλα προβλέφθηκαν».
Μέχρι σήμερα δεν έχει καταγραφεί κανένα επιβεβαιωμένο περιστατικό πλήρους ίασης.»
