γράφει ο
Βύρων Β. Δημητριάδης
“...Είμαι άνθρωπος καλών προθέσεων αλλά δεν είμαι αφελής. Ξέρω ότι πίσω από τις κινητοποιήσεις κρυβόντουσαν συγκεκριμένα κομματικά κριτήρια και μια λογική που έρχεται από το παρελθόν.
Εντέλει όλοι θέλουμε να υπηρετήσουμε τον ίδιο σκοπό. Η διαφάνεια και η δικαιοσύνη είναι έννοιες αδιαπραγμάτευτες, δεν περισσεύουν χρήματα ούτε στον κρατικό προϋπολογισμό και δεν θα επαναλάβουμε λάθη του παρελθόντος...”, είπε ο Πρωθυπουργός ως νεοφιλελεύθερος πολιτικάντης και άρα ως πολιτικός απατεώνας κι ένας οικονομικός δολοφόνος στην υπηρεσία των Οικονομικών συμφερόντων των Αγορών... τη νέα μορφή εμφάνισης του Ναζισμού όπου η Άρια φυλή αντικαταστάθηκε από την ελίτ των ειδημόνων.
Καμιά λέξη κι έννοια απ' αυτές που χρησιμοποίησε ο Μητσοτάκης δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα όπως τη βιώνουμε εμείς, ο λαός.
Ξεκινώντας με τη τελευταία πρόταση: “δεν θα επαναλάβουμε λάθη του παρελθόντος” που φέρνει στην επιφάνεια το αισχρό παραμύθι του “μαζί τα φάγαμε” ως τον λόγο της χρεωκοπίας της Ελλάδας.
Η πραγματικότητα όμως είναι ότι επί σχεδόν 40 χρόνια η ΝΔ και το Πασοκ λεηλατούσαν την Ελλάδα και τον λαό μας, με τη βοήθεια, βέβαια, των θεσμών συμπεριλαμβανομένων και των υπόλοιπων κομμάτων που συνθέτουν το πολιτικό σύστημα ως συνολικότητα, με αποτέλεσμα να την χρεοκοπήσουν.
Με το “δεν περισσεύουν χρήματα ούτε στον κρατικό προϋπολογισμό” υποβαθμίζει τόσο το “αγροτικό ως συρρίκνωση του Πρωτογενούς τομέα” όσο και τη νοημοσύνη του λαού λες και ο λαός δεν γνωρίζει το πώς λειτουργεί αυτό το εργαλείο κλοπής του λαϊκού υστερήματος: “...Υπερπλεόνασμα 2.679 εκατ ευρώ με υποεκτέλεση-περικοπή δαπανών 3.524 εκατ ευρώ είχαμε πέρυσι. 451 εκατ ευρώ πάνω από τον στόχο τα φορολογικά έσοδα, 921 εκατ ευρώ κάτω από τον στόχο τα καθαρά έσοδα του προϋπολογισμού.
Νέο μνημόνιο για τις κοινωνικές παροχές και τις δαπάνες των υπουργείων Παιδείας, Υγείας, Πολιτισμού και Αγροτικής Ανάπτυξης εισάγει ο προϋπολογισμός του 2025...
Το αποτέλεσμα φαίνεται ήδη στους στόχους του Πολυετούς Δημοσιονομικού Σχεδιασμού 2026-2029...” (ΕφΣυν 16/1).
Αυτός, ασφαλώς, δεν είναι αναπτυξιακός προϋπολογισμός. Είναι προϋπολογισμένο έγκλημα κατά συρροήν, μιας κατακτητικής υπεροψίας, με κίνητρο το υπερπλεόνασμα -το πραγματικό πρόσωπο του Μητσοτάκη ως οικονομικού δολοφόνου.
Όσο για τις έννοιες “διαφάνεια” και “δικαιοσύνη”, ο τρόπος που τις αντιμετωπίζει ως Πρωθυπουργός επιβεβαιώνει τον χαρακτηρισμό του αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος ως Ολιγαρχίας.
Όλα τα παραπάνω δείχνουν διαφορετικούς σκοπούς μεταξύ του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας των Ελλήνων -κάτι που φαίνεται και από τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την επίτευξή τους που, δυστυχώς γι' αυτούς δεν έμειναν “κρυμμένοι”.
Κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων των αγροτοκτηνοτρόφων, του Πρωτογενούς Τομέα της Ελληνικής Οικονομίας, τα ΜΜΕ -ιδιαίτερα τα 6-7 κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας- στην προσπάθειά τους να βοηθήσουν το κυβερνητικό σχέδιο με διασπορά και όξυνση του “κοινωνικού αυτοματισμού” (δεν πέτυχε επειδή ο λαός αντιλαμβάνεται τη συρρίκνωση του Πρωτογενούς τομέα ως δικό του πρόβλημα), άνοιξαν, λες, ένα παράθυρο που μας έκανε αυτόπτες μάρτυρες της λειτουργίας ενός θεσμού της άμεσης δημοκρατίας, της “δημόσιας σφαίρας”.
Είδαμε τους αγροτοκτηνοτρόφους ως εκφραστές του “κοινού αγαθού” να έρχονται σε αντιπαράθεση κατευθείαν με την κυβερνητική εξουσία χωρίς τη διαμεσολάβηση των άλλων εξουσιών που εντωμεταξύ έχει αφομοιώσει.
Ας ρίξουμε μια ματιά σ' αυτή τη “δημόσια σφαίρα” που πολύ μοιάζει με την “εκκλησία”, τη συνέλευση δηλαδή του λαού, των αρχαίων ελλήνων.
“...Η Άρεντ και ο Καστοριάδης -γράφει στο βιβλίο του “Δημιουργώντας ξανά την Πολιτική” ο Γ. Οικονόμου- ανέδειξαν την πολιτική διάσταση της δημοκρατίας (όχι της αντιπροσωπευτικής αλλά της πραγματικής), τη δημοκρατία ως πολίτευμα, και επαναπροσδιόρισαν πολλά στοιχεία και θεσμούς της με βασικό τη δημόσια σφαίρα.
Η δημόσια σφαίρα δημιουργείται και συγκροτείται από θεσμούς οι οποίοι επιτρέπουν στα άτομα να συγκεντρώνονται και να συμμετέχουν στη διαβούλευση, στη λήψη των αποφάσεων και στη θέσπιση του νόμου, δηλαδή στην εξουσία...
Η δημόσια σφαίρα επιτρέπει τη συμμετοχή όλων -καθένας έχει δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου και στις προτάσεις μέσα στις θεσμισμένες συνελεύσεις, στις οποίες μπορούν να τεθούν προς συζήτηση τα κοινά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία και αφορούν όλους ανεξαιρέτως. Δημόσια σφαίρα είναι επίσης οι θεσμοί που επιτρέπουν την υλοποίηση των αποφάσεων και τον έλεγχο της εξουσίας.
Είναι εμφανές ότι πρόκειται για την κοινή σφαίρα του πολιτεύματος, στην οποία λαμβάνει μορφή η άμεση δημοκρατία και καθορίζεται από κοινού η πορεία της, το κοινό συμφέρον...
Συνεπώς, η δημοκρατική δημόσια σφαίρα διαφοροποιείται απολύτως από τη σημερινή πραγματικότητα στην οποία δεν υπάρχει πραγματικά δημόσια σφαίρα, δεν είναι κοινή αλλά ιδιωτική, ανήκει στους ολίγους ισχυρούς -πολιτικούς, κόμματα, ανωτάτη γραφειοκρατική ελίτ, ΜΜΕ, επιχειρήσεις, τράπεζες.
Η δημόσια σφαίρα είναι η απάντηση της άμεσης δημοκρατίας σε κάποιες βασικές αλλοιώσεις της πολιτικής και του πολίτη, η απάντηση σε θεσμούς που αλλοιώνουν την πολιτική βούληση της κοινωνίας: στην αντιπροσώπευση, στα κόμματα, στους “ειδικούς”, στον επαγγελματισμό, στον οικονομισμό, στο κράτος και στο έθνος...”.
Δυστυχώς για εμάς, τον λαό, η δημιουργία της “δημόσιας σφαίρας” δεν οφείλεται σε δική μας συνειδητή δράση αλλά στη συγκυρία -και δεν μπορούσε να είναι διαφορετικά διότι, όπως υποστηρίζει ο Καστοριάδης:
“...Η δημοκρατία είναι εφικτή μόνο εκεί που υφίσταται δημοκρατικό ήθος: υπευθυνότητα, αιδώς, παρρησία, αλληλοέλεγχος του ενός επί του άλλου, και μια οξυμένη συνειδητότητα του γεγονότος ότι τα δημόσια διακυβεύματα είναι επίσης προσωπικά διακυβεύματα για κάθε έναν από εμάς...”!!!
Εκείνο που εντυπωσίασε, ακόμη κι αυτούς που θέλουν να εθελοτυφλούν, είναι η κενότητα και η μικρότητα που επέδειξαν ως άνθρωποι και ως “ειδικοί” οι τρεις Υπουργοί Γεωργίας Τσιάρας, Ανδριανός, Κέλλας όταν βρίσκονταν -αναγκαστικά- σε άμεση αντιπαράθεση με τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους.
Αυτοί οι τρεις, μαζί με τους δύο προϊσταμένους τους, τον Μητσοτάκη και τον Χατζηδάκη, με την πολιτική που έβαλαν σε εφαρμογή για την ευλογιά των αιγοπροβάτων και την άρνησή τους να εμβολιαστούν, έγιναν η αιτία να χάσει τη ζωή του ένας κτηνοτρόφος -τουλάχιστον μέχρι στιγμής- από την Βροντού Πιερίας, ο Χρήστος Νάτσιος.
Η θανατοπολιτική είναι που τους αφαιρεί κάθε άλλον προσδιορισμό αφήνοντας μόνο έναν για να αναγνωρίζονται από μακριά, αυτόν του οικονομικού δολοφόνου.
Έφτασαν οι οικονομικοί δολοφόνοι, οι πολιτικοί απατεώνες, διά στόματος Κέλλα να διαπράξουν “ύβρι” δηλώνοντας ότι “...Δεν είναι έτσι όπως τα λένε τα πράγματα. Αυτός ο οποίος αυτοκτόνησε... δε του θανατώσανε τα ζώα. Θανατώσανε αλλουνού τα ζώα και δεν ήταν 1.000...”.
Η “ύβρις”, σύμφωνα πάντα με τον Καστοριάδη, σε αντίθεση με τη χριστιανική αμαρτία, συνίσταται στην υπέρβαση ενός ορίου που δεν ήταν εκ των προτέρων δεδομένο και σχετίζεται με την αδυναμία των ανθρώπων να καθορίσουν με απόλυτο τρόπο τόσο το αποτέλεσμα, όσο και το νόημα των πράξεών τους.
Ακριβώς το αντίθετο συνέβαινε με τους ναζί και συνεχίζει να συμβαίνει με τους νεοναζί όπου τα όρια καθορίζουν το αίμα της φυλής -της ελίτ των ειδημόνων σήμερα- το χώμα και ο “ζωτικός χώρος” των οικονομικών συμφερόντων των Αγορών.
