γράφει ο
Γιώργος Καρανίκας
Πόσα να αντέξει η καμπούρα του Έλληνα που την έχουν βρει βολική και καλόβολη για κάθε λογής επιβολή τελών και φόρων;
Μαθαίναμε στο σχολείο ότι οι Τούρκοι στην Οθωμανική αυτοκρατορία που μας είχαν υπόδουλους για 400 χρόνια (500 από την Θεσσαλία και πάνω) επέβαλαν στους Ραγιάδες φόρους συνολικά τρεις όπως τον κεφαλικό φόρο το λεγόμενο χαράτσι, ο φόρος αίματος, το λεγόμενο παιδωμάζωμα και ο φόρος της δεκάτης που ο υποτελής πλήρωνε στον σουλτάνο μέρος από την αγροτική του παραγωγή σε χρήμα ή σε είδος.
Υπήρχαν και άλλοι φόροι κατά περίσταση και κατά περίοδο, όπως ο φόρος κόμης, όπου ανάλογα με το μάκρος των μαλλιών ενός εκάστου υπήρχε η επιβολή φόρου και από τον φόρο αυτό βγήκε και η φράση «πλήρωσε τα μαλλιά της κεφαλής του»!
Γιαυτό λένε ότι οι οπλαρχηγοί της επανάστασης του 1821 έτρεφαν μακρά κόμη ως περιφρόνηση στον κατακτητή-δυνάστη.
Ο τρόπος είσπραξής του ήταν ο εξής: κάθε χρόνο η Υψηλή Πύλη πούλαγε τα δικαιώματα είσπραξης των φόρων σε ισχυρούς και πλούσιους Τούρκους.
Αυτοί τα μεταπουλούσαν κερδοσκοπικά σε εκμισθωτές φόρων οι οποίοι αναλάμβαναν να εισπράξουν τον φόρο από τους μη μουσουλμάνους υπηκόους. Ο πλούσιος Τούρκος λεγόταν χαρατζίμπασης, οι δε εισπράκτορες λεγόντουσαν χαρατζίδες.
Οι χαρατζίδες περιόδευαν στις πόλεις και τα χωριά με στρατιωτική συνοδεία και εισέπρατταν ποσά μεγαλύτερα από αυτά που έπρεπε να αποδώσουν στον χαρατζίμπαση, συχνά χρησιμοποιώντας βάρβαρα μέσα.
Τη διαφορά την καρπώνονταν για προσωπικό τους όφελος.
Φυσικά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία επικρατούσε και φοροδιαφυγή και «λάδωμα» συνήθεια που έχει φτάσει έως τις μέρες μας…
Γιατί τόσος πρόλογος;
Γιατί στις μέρες μας πέρα από την ΑΑΔΕ η οποία επιβάλλει κάθε λογής φόρους με την ψήφο των βουλευτών οι οποίοι Νομοθετούν και με τις διάφορες υπουργικές αποφάσεις του αποφασίζομεν και διατάσσομεν (ετήσιο φόρο εισοδημάτων, ΕΝΦΙΑ, ΦΠΑ, ειδικούς φόρους σε διάφορα αγαθά, τέλη και χαρτόσημα) έχουμε τους δήμους και τους δημάρχους που με τις πλειοψηφίες τους επιβάλλουν τέλη και πρόστιμα, φόρους παρεπιδημούντων και ότι βαστάει η καμπούρα μας και εσχάτως ζήλεψαν και οι περιφερειάρχες…
Την επιβολή ενός «νέου ανταποδοτικού Τέλους» – που κατά των πρότυπα των δημοτικών τελών – θα «φορτωθεί» στις πλάτες των πολιτών, ενέκρινε η «γαλάζια» πλειοψηφία της Γενικής Συνέλευσης της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας στο πέρας της πρώτης μέρας των εργασιών της που πραγματοποιήθηκε σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας.
Ναι καλά διαβάζετε…
Το νέο «χαράτσι« (περί τέτοιου πρόκειται), σύμφωνα με το ψήφισμα θα συμβάλει στην αναπτυξιακή δραστηριότητα των Περιφερειών.
Ωστόσο ουσιαστικά πρόκειται για ένα νέο «φέσι» στους πολίτες, νοικοκυριά και επιχειρήσεις, με το οποίο οι «γαλάζιοι» Περιφερειάρχες επιχειρούν να καλύψουν τις τεράστιες οικονομικές ανάγκες με δεδομένη τη περιορισμένη χρηματοδότηση του κρατικού προϋπολογισμού.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η επιβολή του νέου Τέλους, ήταν πρόταση του προέδρου της ΕΝΠΕ και Περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου, Γιώργου Χατζημάρκου και υπήρξαν έντονες αντιδράσεις της αντιπολίτευσης, αλλά και από «γαλάζιους» Περιφερειάρχες (παρότι το ψήφισαν).
Το νέο τέλος, όπως και το σύνολο του ψηφίσματος ψηφίστηκε από την «γαλάζια» πλειοψηφία της ΕΝΠΕ. Την αποχή επέλεξε η παράταξη του ΠΑΣΟΚ διότι όπως είπε δεν είχε κατατεθεί ο «νέος κώδικας» από το ΥΠΕΣ.
Στο ίδιο μήκος κύματος και η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ που επίσης «απείχε» από την ψηφοφορία.
Καταψηφίστηκε από την παράταξη του ΚΚΕ, η οποία κατέθεσε το δικό της ψήφισμα (που έλαβε 7 ψήφους) που ζητούσε μεταξύ άλλων αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την ενίσχυση των Περιφερειών (που τελικά θα την πληρώσουμε εμείς οι πολίτες).
Μάλιστα στο ψήφισμα αναφέρουν ότι το «νέο Τέλος» στον καθορισμό του οποίου αποφασιστικό ρόλο θα έχει το Περιφερειακό Συμβούλιο, θα έχει ως σκοπό τη χρηματοδότηση δράσεων βιώσιμης ανάπτυξης, υποδομών, και ενίσχυσης της κοινωνικής και οικονομικής συνοχής των Περιφερειών”…
Με άλλα λόγια που θα έλεγε κι ο Μήτσος ο βρωμόστομος, «μάθανε ότι …. πλακώσαν και οι ….»!
Και για να το κάνουμε πιο λιανά … «κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει
είναι π' ονειρεύομαι σαν τον καραγκιόζη. Φίλους και εχθρούς στις φριχτές μου πλάτες
όμορφα να σήκωνα, σαν να 'ταν επιβάτες…».
Και κάπου μέσα στους στίχους: «Μέσα από την κάλπη, τη στατιστική, μάς κοιτάει ο Χάρος και του τρέχουνε τα σάλια…»!
