γράφει ο
Μάνος Σεργιάδης
Είναι η ανάγκη να παρακολουθήσεις μια παράσταση σε αρχαίο θέατρο με άριστες συνθήκες. Δε λέω, είναι ένα θαύμα της αρχιτεκτονικής του αρχαίου κόσμου, η ακουστική του θεάτρου της Επιδαύρου, αλλά σαν το δικό μας αρχαίο θέατρο των Φιλίππων δεν έχει…
Όλοι κατανοούμε πως ήταν διαφορετικές οι συνθήκες παρακολούθησης μιας θεατρικής παράστασης στον αρχαίο κόσμο και σήμερα όλοι συμφωνούμε, πως είναι διαφορετικές οι ανάγκες των θεατών. Όμως αυτό το πλεονέκτημα του ήχου της Επιδαύρου, είναι σήμερα καλλιτεχνικά υπερεκτιμημένο και τουριστικά υπερτιμημένο.
Εννοείτε πως αυτά τα ζητήματα θέλουν ανάλυση και παραδείγματα, για τα οποία θα χρειαστούν πολλά φύλλα χαρτιού για να τα αναπτύξουμε.
Εν συντομία θα καταθέσω, πως για τις 2500 θέσεις του δικού μας θεάτρου θα πληρώσουμε όλοι 20 ευρώ εισιτήριο και θα παρακολουθούμε σχεδόν ισότιμα ένα θεατρικό έργο. Ενώ στην Επίδαυρο, οι πρώτες 3000 των θεατών θα πληρώσουν από 50 έως 65 ευρώ εισιτήριο, οι επόμενες 5000 των θεατών θα πληρώσουν 30 ευρώ και οι τελευταίες 4000 θα πληρώσουν από 10 έως 25 ευρώ. (οι τιμές αυτές είναι του κανονικού εισιτηρίου. Οι εκπτώσεις δεν γίνονται στις πρώτη ζώνη των ακριβών θέσεων ). Όσο αφόρα τη θέαση από την 20η σειρά των καθισμάτων και άνω, αυτή γίνεται ολοένα και πιο απόμακρη οπτικά. Την παρομοιάζω σαν να αρχίζεις να ανυψώνεσαι με αερόστατο. Εάν καθίσεις στην άνω τελευταία σειρά, εκεί τυχόν κάποιοι άνθρωποι δυσανασχετούν λογω ζάλης.
Συμπερασματικά, στο θέατρο Φιλίππων παρακολουθούμε χωρίς οικονομικές και κοινωνικές διακρίσεις μια παράσταση. (Επίσης, προσερχόμαστε και αποχωρούμε από αυτό χωρίς σκόνες στα ρούχα και στα αυτοκίνητα μας, όπως και χωρίς μαντήλια – μάσκες στο πρόσωπο μας.)
Κάπως έτσι, σήμερα για δεύτερη φορά θα ακούσω τη συγκεκριμένη παράσταση και για πρώτη φορά θα τη δω . Για πρώτη φορά θα παρακολουθήσω τις εξαιρετικές ερμηνείες - του Οδυσσέα κυρίως - όπως θα παρακολουθήσω τις χορικές πράξεις και με μεγάλη περιέργεια θα αναμένω να δω τη σκηνογραφική λιτή ματιά για το θέατρο των Φιλίππων. Στην Επίδαυρο ο σκηνογράφος εκμεταλλεύτηκε το φυσικό τοπίο και αυτό κέρδισε τους θεατές ποικιλοτρόπως .
Πέρα από τα παραπάνω, πηγαίνω για δεύτερη φορά στο ίδιο έργο, ώστε να διαπιστώσω εάν ο σκηνοθέτης διόρθωσε κάτι από τα κενά που του επισήμαναν οι κριτικοί μετά την πρεμιέρα. Είμαι πολύ περίεργος για αυτό. (Διαβάστε τις κριτικές από την Καθημερινή και την LIFO. Είναι σχεδόν 100% αντικειμενικές .Το μόνο που παρέλειψαν είναι το αμήχανο χειροκρότημα της 2ης μέρας) Όμως ο Μιχαήλ Μαρμαρινός είναι ένας σκηνοθέτης ο οποίος έχει φανατικούς φίλους αλλά και ορκισμένους ‘’ εχθρούς’’. Πολλοί τον ακολουθούν φανατικά και αρκετοί τον αποφεύγουν… Εμένα μου έκανε εντύπωση πως στη δεύτερη ημέρα της παράστασης στην Επίδαυρο ,ημέρα Σαββάτο μάλιστα, το άνω διάζωμα ήταν λιγότερο από τη μέση γεμάτο. Επίσης, μου έκανε εντύπωση και οι αποχωρήσεις των θεατών από το άνω διάζωμα κυρίως μετά την πρώτη ώρα.
Τέλος, σήμερα θα διαπιστώσω εάν θα είναι η ηχοληψία άρτια, επειδή στην Επίδαυρο υπήρχε ένα θέμα. Το ομολογούσαν όλοι οι θεατές, όπως και κάποιοι συντελεστές που διέμεναν στον ίδιο χώρο φιλοξενίας με εμένα.
υγ: Αξίζει να πάμε σήμερα και να γεμίσουμε το θέατρο μας;
Αυτό το απάντησε ο ίδιος ο σκηνοθέτης στο εισαγωγικό του σημείωμα για το έργο του, τον Μάιο. ‘’Η συγκεκριμένη παράσταση είναι ένα πείραμα ‘’έγραψε .
Υποκειμενικά μιλώντας, το πείραμα αυτό δεν απευθύνεται σε παιδιά του Δημοτικού και δεν απευθύνεται στο τηλεοπτικό κοινό των σύγχρονων προσεγγίσεων ορισμένων σκηνοθετών.
Θέλω και θέλουμε να ξαναγινούν αυτά τα πειράματα και από άλλους σκηνοθέτες του χρόνου. Όμως να δώσουν βάση στα συναισθήματα και στην ανάγκη των θεατών να αποχωρήσουν γεμάτοι από το θέατρο με σκέψεις και περισυλλογές. Να αποκτήσουν θετικές αναμνήσεις. Όπως επίσης και το χειροκρότημα τους να είναι με νεύρο – ένταση και διάρκεια.
υγ2: Μια πληροφορία χωρίς ουσία. Καβαλιωτικη πολύ γνωστή εταιρεία συνεργάζεται με το ΚΘΒΕ στο τμήμα της εγκατάστασης των σκηνικών.
