γράφει ο
Βασίλης Βελιάνος
(Vas.-Vel.-)
Έσκασα από το κακό μου έσκασα, όταν διάβασα στα ιστολόγια πως ο συμμαθητής μου ο ΝΑΝΙ-ΝΑΝΙ -διάσημος υπνωτιστής βορείων τε και νοτίων προαστείων- φιγουράριζε στα… PANAMA PAPERS. Με μαύρες καταθέσεις τριών εκατομμυρίων παρακαλώ!
Προσποιήθηκα πως ήθελα να μάθω τα πάντα όλα για τις προηγούμενες ζωές μου μέσα από την μαστοριά του, αλλά κατά βάθος, ήθελα να μάθω πως βγάζει λεφτά ο κόσμος. Πλην εμού. Έτσι λοιπόν, βρέθηκα ανασκελωμένος ένα πρωινό Σαββάτου στο ντιβάνι του.
Κούνησε για κάμποση ώρα ένα μενταγιόν μπροστά στα μάτια μου με εμένα να το κοιτάζω σαν κόμπρα που χόρευε τον χορό της κοιλιάς και να με πιάνει μια ζάλη.
-Κοιμήσου, κοιμήσου…-επαναλάμβανε όλο και πιο απόκοσμα και ολοένα με πιο συνωμοτική φωνή.
Μετά τα πρώτα χασμουρητά ήρθε κι ο ύπνος. Ξεράθηκα.
-Βασίλη μ’ ακούς;
-Σαν ξεψυχισμένος έρχεσαι στα αυτιά μου… Μη μου πεις πως σε κοίμισα εγώ;
-Χαλάρωσε τώρα και μπες στα τρίσβαθα του σκληρού δίσκου του υποσυνείδητου σου. Κάνοντας ηλιοστάσια στις προηγούμενες ζωές σου. Τι βλέπεις;
-Βλέπω μια λίμνη με σπιτάκια πάνω σε πασσάλους και πάνω από το νερό στην άκρη της.
-Άλλο; Τι άλλο βλέπεις;
-Εμένα να με σέρνει ένας αγροίκος από τα μαλλιά, με ένα ρόπαλο με ρόζους στον ώμο, κοντεύοντας να μου τα ξεριζώσει ο αιμοβόρος.
-Σου… θυμίζει κάτι ο τόπος;
-Τον έχω ξαναδεί νομίζω σε ένα ντοκιμαντέρ στο Δισπηλιό της Καστοριάς…
-Χμ, ναι, υπάρχει ακόμα και σήμερα αυτός ο λιμναίος οικισμός. Από το έτος οκτώ χιλιάδες προ Χριστού παρακαλώ.- συμβουλεύτηκε το λαπ τοπ του ο Νανί.
-Ήμουν γυναίκα σε κάποια ζωή μου ρε; -τον ρώτησα διστακτικά.
-Να σου πω, αν είσαι δέκα χιλιάδες χρόνια… παλιό- Έλληνας, μετεμψυχώθηκες σε ότι σου έκατσε κατά καιρούς. Συνηθισμένα πράγματα.
-Δεν είναι κακό δεν είναι κακό.-συμβιβάστηκα.
-Μπίγκο έκανα μαζί σου σήμερα με τον αρχαιότερο Έλληνα από κτίσεως ντιβανιών των υπνωτιστών στην Ελλάδα! Όλο το Σαββατοκύριακο ραχάτι προβλέπω.
-Εγώ όμως τώρα γιατί θέλω να κοιμηθώ;
-Η κόπωση είναι πνευματική κι όχι σωματική, Χαλάρωσε και πιες αυτό το ποτήρι με τους διαλυμένους ηλεκτρολύτες. Τι άλλο βλέπεις;
-Μαύρο μπερντέ.
-Πολέμα το λίγο ρε τεμπέλη. Έλα κουνήσου.
-Τσουπ! Έπιασα ουρανό τώρα.
-Τον έβδομο;
-Στις μέρες της δημιουργίας έπεσα. Απέχω πολύ από τον λιμναίο εαυτό μου;
-Υπάρχει περίπτωση να άργησες να μετεμψυχωθείς. Τι κάνεις στον ουρανό;
-Μαλώνω με τον Θεό. Γιατί στην Ελλάδα έδωσε μόνο βουνά και θάλασσες. Με ολίγη γη. Τον προειδοποιώ πως θα φύγουμε κι από την ΕΟΚ και από το ΝΑΤΟ. Να μάθει αυτός.
-Α για τόσο καλά μιλάμε; Αλλά ρε συ το ΠΑΣΟΚ δεν υπήρχε τότε;-συννέφιασε.
-Χάχα! Κάτι μας είπες τώρα; Η νοοτροπία ΠΑΣΟΚ υπήρχε από τότε ρε χαμένε!
-Εσύ σαν κοινωνιολόγος τα ξέρεις καλύτερα.
-Το προπατορικό ΠΑΣΟΚ είναι οι ρίζες μας . Το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση κι ο λαός στην εξουσία ήταν μια ζωή στο DNA μας.
-Πόσο καιρό σταβλίστηκες στο ΠΑΣΟΚ;
-Επί Ανδρέα, καρφωτός. Όταν συγχωρέθηκε ο τιτανο-τεράστιος, χάσαμε την κυβέρνηση, αλλά ο λαός έμεινε στην εξουσία. Κι εμείς οι πολιτικοποιημένοι, δεν το ανεχόμασταν αυτό.
-Αχά και τι κάνατε;
-Το αυτονόητο! Γίναμε ….παρακράτος, αλλάζοντας στρατόπεδα.
-Καλά.-ξίνισε: Αυτήν την παρένθεση την θεωρώ υπερβατική, Κλείστην και πάμε πάλι πίσω. Για θυμήσου, στο αρχαίο δωδεκάθεο ήσουν ενσωματωμένος σε κανάν θεό ρε Βασίλη;
-Να σου πω την αμαρτία μου. Εντρυφώντας στην μυθολογία, όλο και εντονότερα ένιωθα πως ο Θεός του Πολέμου ο Άρης είχε κουρνιάσει στην ψυχή μου και δεν το κουνούσε ρούπι…..
-Άπαιχτες εποχές! Πάντα νικούσαμε. Στις… εποχές του Μέγα Αλέξανδρου, που ήσουνα;
-Ένα όνομα στροβιλίζει στο μυαλό μου τώρα. Ηφαιστίωνας! Σου λέει κάτι;
-Πολλά! Αν και περίμενα να είσαι ο αυτοπροσώπως ο Αλέξανδρος.
-Ξέρεις…. κάτι που πρέπει να μάθω;- τον ρώτησα με τσακίρικο μάτι.
-Για αυτή τη βδομάδα άστο. Έντεκα Μέγα- Αλέξανδροι πέρασαν από το ντιβάνι.
-Αχά! Τέτοιος συνωστισμός ε; Μέγα Ναπολέοντες πόσοι πέρασαν;
-Άλλοι τόσοι.
-Εγώ λοιπόν δηλώνω Mega channel.
-Κλείνουμε κι αυτήν την παρένθεση. Πού βρίσκεσαι τώρα;
-Βυζάντιο βλέπω τώρα;
-Πώς… το κατάλαβες;
-Είμαι στην Κωνσταντινούπολη και στο παλάτι. Μικρή πόλη αλλά μεγαλόπρεπη. Και χωρίς τζαμιά.
-Τον… αυτοκράτορα κάνεις;
-Τι λες ρε χαμένε; Σύμβουλος είμαι. Οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες δεν ζούσαν πολύ τότε ξέρεις. Αυτοί που διοικούσαν ήταν οι σύμβουλοι…
-Σε ποιον αυτοκράτορα παρείχες τις υπηρεσίες σου στην πόλη;
-Στον Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο. Αν δε με κρεμούσαν τότε θα κουλουριάζαμε και τον αυτοκράτορα: Σκοπιανοκτόνο!
-Στην άλωση της πόλης αργότερα είχες μετεμψυχωθεί πάλι; Σε τι;
-Μοναχός σε μοναστήρι ήμουνα. Τριακόσιες και βάλε χιλιάδας μοναχοί ήμασταν τότε! Την κοπάνησα κάποια στιγμή και ήρθα στην Ελλάδα. Στην επανάσταση του 21.
-Πολέμησες;
-Ναι αλλά δεν θα στα πω όλα.
Πες τα μισά.
-Στα πέλαγα πολεμούσα με τα εμπορικά που τα είχε εξοπλίσει η Μπουμπουλίνα. Ληστεύοντας τα τούρκικα και αιγυπτιακά εμπορικά.
-Στο ναυτικό την έβγαλες σε όλη την επανάσταση;
-Στρατεύτηκα και στον Αλί Πασά να μην έσωνα!-μαράζωσα.
-Γιατί… να μην έσωνες;
-Ο σκοπός βέβαια ήταν άγιος. Ο Αλβανός Πασσάς στασίασε εναντίον της Πύλης που έστειλε με τη σειρά της στρατεύματα να τον εξαφανίσει .
-Ναι.
-Έτσι άνθισε η επανάσταση στην Πελοπόννησο. Αλλά έμειναν τ΄ ασκέρια των Αρβανίτηδων στη Ήπειρο και τώρα την διεκδικούν οι Αλβανοί.
-Σε όλες τις μετεμψυχώσεις σου πάντως ήσουνα με την σωστή πλευρά της Ιστορίας. Σημειώνω.
-Αυτό μας το αναγνώρισε κι ο Μητσοτάκης! Νανί νύσταξα. Και πείνασα.
-Απάντα μου σε κανά δυο ακόμα απορίες και θα σε ξυπνήσω. Εκτός από Mega… Channel, μπήκε στο πετσί σου και κανάς σύγχρονος Έλληνας;
-Πολιτικοί ων ου έστιν αριθμός! Ολημερίς κι ολονυχτίς ονειρεύομαι την Ζωή Κωνσταντοπούλου. Σου λέω την αμαρτία μου.
-Ε όχι αυτό δεν θα το επιτρέψω. Ζωή να χει η Ζωή μας! -έγινε μπαρούτι. Σαράντα δυο Ζωές πέρασαν απο το ντιβάνι μου αυτήν τη βδομάδα.
-Τέτοιο σουξέ πια.
-Άλλαξε μουτσούνα τωρα και πες μου για τις άλλες μετεμψυχώσεις σου.
-Σε μια προηγούμενη ζωή της Ζωής, πρέπει να συναντηθήκαμε σου λέω ρε ηλίθιε! -άστραψα και βρόντηξα με την σειρά μου.
-Έχεις…. παραστάσεις από αυτό;
-Να σου πω, όπως το σκέφτομαι τώρα, η Ζωή σε μια προηγούμενη ζωή της πρέπει να ήταν Καραϊσκάκης!
-Και με τον αθυρόστομο τον Γιώργη είχες αλισβερίσια ρε τεράστιε;
-Σε διορθώνω: Όλοι οι λαθρομετανάστες της ψυχής μου, είχαν βάλει λυτούς και δεμένους να γίνουν σάρξ εκ της σαρκός μου, μπαίνοντας και στο πετσί μου…
-Σε… κάποια εγκληματική οργάνωση άφησες ενδεχομένως κάποιο στίγμα σου;
-Δεν… έτυχε. Εσύ; Άφησες κάποιο τέτοιο ένδοξο στίγμα; -τον κάρφωσα.
-Τι… θέλει να πει ο ποιητής;-γλάρωσε το μάτι ο Νανί.
-Τίποτα μωρέ… Ο συμμαθητής μας ο βουλευτής, τρέχει να σε ξεπλύνει από τους φορολογικούς παραδείσους, άκουσα κάτι φήμες στην στενή μας παρέα.
-Βασίλη σήκω από το ντιβάνι μου και πάρε δρόμο! - ούρλιαξε.
-Εντάξει ώρα για φαγητό. Πες μου κάτι όμως, Η Έφη η Αχτσιόγλου ήταν τόσο όμορφη και στις προηγούμενες ζωές της;
-Άντε στο διάολο! -έχασε την υπομονή του.
-Λοιπόν άκου τι προτείνω για μετά το διάλειμμά: Θα υπνωτίσεις μόνος σου την αφεντιά σου και εγώ θα ρωτάω. Και θα μου πεις τον τρόπο να φοροδιαφύγω κι εγώ. Εντάξει;
-Άμε στο διάολο κι ακόμα παραπέρα.-κοπάνησε την γκλάβα του με τα δυο του χέρια και με παράτησε σύξυλο στο ντιβάνι για να κοιμηθώ του καλού καιρού.-
