γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Σε αυτό το έγκλημα η απόδοση δικαιοσύνης είναι μονόδρομος. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο...”, είπε και ευχήθηκε να είναι μέσω της Δικαιοσύνης -περίπτωση που μόλις πριν είχε φροντίσει να αποκλείσει να συμβεί επαναλαμβάνοντας -αυτή τη φορά μέσα στη Βουλή- την καθ' όλα τεκμηριωμένη καταγγελία ότι με “εντολή άνωθεν” όλοι τρέχουν προς συγκάλυψη και αθώωση των πραγματικών δολοφόνων.
Η Πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών των 57 δολοφονημένων στα Τέμπη κ. Καρυστιανού εξέφρασε την αμφιβολία της για το εάν η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής θα μπορέσει να συμβάλει στο να αναδειχθεί πλήρως και σε βάθος μια υπόθεση, όπου, όπως σημείωσε, “...Οι εμπλεκόμενοι ξεκινούν από την κορυφή του πολιτικού συστήματος και καταλήγουν σε διευθυντές και προέδρους σημαντικών θέσεων με άμεση επαφή και συνεργασία με το υπουργείο και με ένα μείζον ζήτημα οικονομικής απιστίας να τους συνδέει όλους...”.
“...Μιλώ, είπε, εκ μέρους της δολοφονημένης κόρης μου και των υπόλοιπων θυμάτων αλλά αντί να μιλώ σε αίθουσα Δικαστηρίου βρίσκομαι σε αίθουσα της Βουλής... για ένα τέτοιο έγκλημα, η διαδικασία αυτή είναι τουλάχιστον ύποπτη...
...Η άρση της ασυλίας... πλέον λειτουργεί ως μια τεράστια ομπρέλα πολιτικών από διώξεις και ευθύνες.
Εκτός αν θεωρείται η μήνυση των συγγενών και της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας -που έχει ζητήσει διώξεις αλλά η ελληνική Βουλή δεν κάνει ούτε άρση ασυλίας- κακόβουλη...
Πού αναφέρει στο Σύνταγμα ότι οι βουλευτές έχουν το δικαίωμα να υποκαταστήσουν τη δικαστική εξουσία και να καθορίζουν πού ξεκινά και τελειώνει η πολιτική ευθύνη;, ή, μήπως, υπάρχει ακαταδίωκτο όποιου κερδίζει τις εκλογές με μια ισχνή πλειοψηφία του 21%, του Εκλογικού Σώματος, κ. Γεωργιάδη;
Δεν ενδιαφέρει την Επιτροπή η έρευνα των Ευρωπαίων που κατέληξε σε βαρύτατες κατηγορίες και υπόνοιες για πολιτικές ευθύνες;
Δεν είναι ντροπή για ένα τέτοιο έγκλημα η δικογραφία να βρίσκεται στο γραφείο του Προέδρου της Βουλής και όχι στο υλικό των βουλευτών για να μελετηθεί;
Πώς θα καθορίσετε ευθύνες στον κ. Καραμανλή αν δεν την γνωρίζετε;...”.
Με άλλα λόγια, αντιμετωπίζουμε, ως κοινωνία, την καθυποταγμένη πολιτική στην Οικονομία της Αγοράς, δηλαδή τον Νεοφιλελευθερισμό που κινείται στη σταθερή θατσερική τροχιά: “Δεν υπάρχουν κοινωνίες. Μόνο άτομα”, τα οποία “ενώνει” η φωτισμένη καθοδήγηση του Αρχηγού -του Fuhrer δηλαδή.
Σε αυτή την ολιγομελή Επιτροπή της Βουλής μπορεί να δει κανείς σε λειτουργία την αρχή του ναζιστικού μάνατζμεντ ανθρώπων: “Ελεύθερος να υπακούς”: όλα τα μέλη υπακούν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στη βασική εντολή: συγκάλυψη.
Από κει και πέρα εκδηλώνονται ελευθερίες διαλογής του τρόπου που θα το κάνουν: είναι οι “διαφορετικές” πολιτικές των κομμάτων τους.
Υπερβολή; Καθόλου! Προσέξτε τον εκπρόσωπο του Ιερατείου του Περισσού που χτυπιέται και σκίζει τα ιμάτιά του για να αποδείξει -στο ποίμνιο ασφαλώς- ότι ακολουθεί διαφορετική πολιτική από τ' άλλα κόμματα, όταν, μάλιστα, το ίδιο το Ιερατείο (Ταλιμπάν) πρότεινε το στήσιμο της Επιτροπής -μια εκδούλευση που απαιτεί ν' ανταποδοθεί.
Βέβαια, υπάρχει και το συγκλονιστικό κομμάτι του “Κατηγορώ” των συγγενών των 57 δολοφονημένων που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανές τις φωνές τους, όπου καταγγέλουν τον δόλο, τα δόλια μέσα που μεταχειρίζονται κυβέρνηση και Εταιρείες, κύρια διά των εμπλεκόμενων ΜΜΕ, να χειραγωγήσουν την κοινωνία μας ώστε να χρησιμοποιούμε τα τρένα-φέρετρά τους, γνωρίζοντας το πόσο επικίνδυνα τα έχουν καταντήσει στην από κοινού προσπάθειά τους να μειώσουν τα κόστη λειτουργίας του σιδηροδρόμου και ν' αυξήσουν έτσι ακόμη περισσότερο τους νεκρούς μας και τα κέρδη τους.
Όλα αυτά ενισχύουν σε σοβαρότητα ένα ζήτημα που “καίει” και μάλλον ευθύνεται για τη “γραμμή” που ακολουθούν όλα σχεδόν τα ΜΜΕ να μετατρέψουν το συλλογικό “κατηγορώ” σε κάτι “λόγια μιας χαροκαμμένης μάνας”, το ζήτημα της “απειλής” προς τις τρεις εξουσίες σε συσκευασία της μιας:
“...Σε αυτό το έγκλημα η απόδοση δικαιοσύνης είναι μονόδρομος. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Εύχομαι μέσα από τη Δικαιοσύνη...”.
Πριν προχωρήσουμε πάνω σε αυτόν τον, υπονομευμένο με πολλών ειδών νάρκες, δρόμο, καλό θα είναι να προφυλάξουμε, όσο μπορούμε, τα νώτα μας -κάπως αλλιώς τον έλεγε η γιαγιά μου η καλή... ξέρετε- ξεκαθαρίζοντας, κατ' αρχήν, εάν πράγματι πρόκειται για “απειλή”.
Η ίδια η Πρόεδρος του Συλλόγου, η μάνα της 20χρονης δολοφονημένης Μάρθης και, ταυτόχρονα, μητέρα όλων όσων γεννηθήκαμε χωρίς τη στάμπα του σφαχταριού στον βωμό του κέρδους, φρόντισε να μας απαλλάξει από την προσπάθεια να την ερμηνεύσουμε εξηγώντας αυτό που ήθελε να πει -καλύπτοντας και την περίπτωση να επιχειρήσουν να παραποιήσουν τα λεγόμενά της.
“...Η ανοχή έφτασε στο τέλος της, η τελική κρίση θα είναι εδώ. Εγώ είπα ξεκάθαρα ότι δεν θα ακολουθηθεί η πεπατημένη “κάνω μια εξεταστική για να πω ότι φταίνε ο σταθμάρχης και ο νεκρός μηχανοδηγός και συνεχίστε τη ζωή σας”.
Δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτούμε αυτό. Ελπίζω να μην χρειαστεί να οδηγηθούμε στην αυτοδικία και να πάρουμε τον νόμο στα χέρια μας...” -δήλωσε σε συνέντευξή της στην Αγγ. Προβολισιάνου (DOC 28/1).
Και δεδομένου ότι στη συνέχεια υποστηρίζει πως θεωρεί την “κοινή γνώμη το κλειδί της υπόθεσης”, μη μου πει κανείς πως δεν βλέπει την εκδήλωση μιας καραμπινάτης “προτροπής”; -πιο συγκεκριμένα, “προτροπής προς αυτοδικία”;!
Κατάσταση που μάλλον θα πρέπει να εμπίπτει σε κάποιο νόμο που να προβλέπει την αυτεπάγγελτη παρέμβαση των εισαγγελικών αρχών.
Υποθέτωντας, εντελώς αυθαίρετα, ότι η “προτροπή προς αυτοδικία” δεν είναι κάτι το διαφορετικό από την “υποκίνηση προς πράξεις βίας”, τότε, θα περίμενε κανείς, να εκδοθεί εντολή προσαγωγής της Προέδρου του Συλλόγου των συγγενών των 57 δολοφονημένων στα Τέμπη με εισαγγελική παραγγελία για διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης για τυχόν παραβίαση του Άρθρου 187Α -αν δεν με απατά η μνήμη.
Εφόσον, μέχρι σήμερα, δεν έχει εκδηλωθεί κάποια ανάλογη ενέργεια νομιμοποιούμαστε να υποθέσουμε -εντελώς αυθαίρετα- ότι αναλογιζόμενος μια ανεξέλεγκτη έκρηξη οργής που θα μπορούσε να προκληθεί από κατάφωρη παραβίαση του περί δικαίου αισθήματος του δημοκρατικού λαού μας (Δεκεμβριανά 2008), ο Αρχηγός που αποφασίζει, θα έδωσε εντολή να μην ενοχληθεί ούτε με ερωτήσεις -ίσως μια εξήγηση της βουβαμάρας, των τραμπούκων νεοφιλελέδων της Επιτροπής της Βουλής, που έπεσε μετά το “Κατηγορώ”.
Βέβαια, εφόσον ο ορίζοντας προβλεψιμότητας ακουμπά τη μύτη μας και άρα δεν είμαστε σε θέση να μιλήσουμε με βεβαιότητες, θα μπορούσα όμως βασιμα να υποστηρίξω ότι μπροστά στον κίνδυνο αναθεώρησης των εννοιών του Συντάγματος από την εκτελεστική εξουσία εκδηλώνεται αμυντική παρακίνηση προς ενεργοποίηση του Α120 τ.Σ.
Υποστηρίζω πως υπό αυτές τις συνθήκες που μετατρέπουν τη συγκυρία σε κανονικότητα το Α120τΣ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μια εθιμική πλέον κοινωνική προτροπή προς αυτοδικία -εθιμική και όχι “νόμιμη” γιατί (υποθετικά μιλώντας) το συλλογικό υποκείμενο που ενεργοποιεί το Α120τΣ ενεργοποιεί ταυτοχρονα και τη διαδικασία προς τη Συντακτική Συνέλευση για ένα Σύνταγμα του Λαού των Ελλήνων και όχι της Ελλάδος ως κράτος. Το κενό μεταξύ των δύο θα πρέπει να καλύπτει το εθιμικό δίκαιο οι ρίζες του οποίου χάνονται βαθιά στην Ιστορία μας.
Αδυνατώ, βρε άδελφε, να δεχτώ ότι απέναντι στο δυναστικό “κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει” αντιπαραθέτουμε το λυτρωτικό “οφθαλμός αντί οφθαλμού”.
