γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
Ήταν έτοιμο να σταλεί στην αρχισυνταξία το Κατωνικό “UN delenda est” όταν έσκασε η είδηση πως ο γ.γ. Αντόνιο Γκουτέρες ενεργοποίησε το Άρθρο 99 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Για μια στιγμή, όταν τρύπωσε ο πειρασμός για “συμπλήρωμα”, εμφανίστηκε κι ο κίνδυνος αλλοίωσης της βάσης του σχολίου ότι ο ΟΗΕ τελεί υπό κατεδάφιση εφόσον το “συμπλήρωμα”, εκ των πραγμάτων, θα ήταν εμπλουτισμένο με κάποιο ίχνος
αισιοδοξίας.
Περιττή, νομίζω, είναι η ομολογία ότι και πάλι οι συμβουλές της γιαγιάς μου της καλής -ξέρετε-, περί της αποφυγής μιας εν θερμώ τοποθέτησης πάνω σε γεγονότα που τρέχουν, βοήθησαν στην αυτοσυγκράτηση και στην αποφυγή της παράδοσης άνευ όρων στην κόλαση του παρορμητισμού.
Το Άρθρο 99 είναι ένα ισχυρό -υποτίθεται- θεσμικό όπλο καθώς επιτρέπει στον γ.γ του ΟΗΕ να καταθέσει απευθείας ψήφισμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας για ζητήματα που “...θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια...”, και να απαιτήσει ορθά-κοφτά την άμεση κατάπαυση του πυρός και την ελεύθερη πρόσβαση των διασωστών και των φορτίων ανθρωπιστικής βοήθειας.
“...Ο κόσμος και η Ιστορία μας κοιτούν. Είναι καιρός να δράσουμε... υπάρχει κίνδυνος της πλήρους κατάρρευσης της δημόσιας τάξης(;) στη Λωρίδα της Γάζας...” τόνισε ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Όπως ήταν αναμενόμενο οι ΗΠΑ άσκησαν “βέτο”, ενώ η Βρετανία απείχε, με αποτέλεσμα να συνεχιστεί η νεοναζιστική επιχείρηση γενοκτονικής εθνοκάθαρσης με τον φυρερίσκο Νετανιάχου να ευχαριστεί τον Πρόεδρο των ΗΠΑ όχι μόνο για το “βέτο” αλλά και για την έγκριση επείγουσας αποστολής κάπου 14.000 βλημάτων για τα Ισραηλινά άρματα μάχης που πέτυχε ο Μπάιντεν παρακάμπτοντας πραξικοπηματικά το Κογκρέσο εκμεταλλευόμενος εξουσία “έκτακτης ανάγκης” που του δίνει η αμερικανική νομοθεσία.
Μετά από αυτή την εξέλιξη ο γ.γ. Αντόνιο Γκουτέρες εξέφρασε τη λύπη του για την “...παράλυση εξαιτίας των γεωστρατηγικών διαιρέσεων των Ηνωμένων Εθνών... μπροστά στον πόλεμο ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χαμάς…
Το κύρος και η αξιοπιστία του Συμβουλίου Ασφαλείας διακυβεύτηκαν σοβαρά από την καθυστερημένη απάντησή του στη σύγκρουση. Είναι ένα πλήγμα στη φήμη του που επιδεινώθηκε από το “βέτο” που άσκησαν οι ΗΠΑ... Μπορώ να υποσχεθώ πως δεν θα το βάλω κάτω...”.
Υπάρχουν, ως συνέχεια της παταγωδούς -έως και συνειδητά καθοδηγούμενης- αποτυχίας του ΟΗΕ και άλλες ενέργειες όπως, για παράδειγμα, το τελευταίο, μετά το “βέτο” των ΗΠΑ πάνω στο Άρθρο 99, ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης με συντριπτική πλειοψηφία (153 έναντι 10 κατά και 23 αποχές επί συνόλου 193 μελών) για “...άμεση κατάπαυση του πυρός...” που, όμως, εφόσον δεν υπάρχει το δικαίωμα του “βέτο”, δεν έχει και κανένα δεσμευτικό χαρακτήρα.
Μάλλον το τάιμινγκ (άλλη μια έννοια που μου θυμίζει τη γιαγιά -ξέρετε) που διάλεξε ο γ.γ του ΟΗΕ για να “ενεργοποιήσει” το Άρθρο 99 δεν θα μπορούσε να οδηγήσει σε κάτι το διαφορετικό από την παραπέρα απαξίωσή του.
Ο Γκουτέρες το γνώριζε αυτό καλύτερα από τον καθένα -γεγονός που γεννά αυτόματα την ερώτηση: γιατί
το έκανε;
Μήπως για να ξεσκεπάσει ακόμη περισσότερο τον νεοναζισμό των φιλοσιωνιστών; -αρνούμαι να δεχτώ πως έγινε προς αναζήτηση προσωπικού άλλοθι.
Την κυβέρνηση των ΗΠΑ -ας πούμε- θα ήταν τεράστιο λάθος να την χαρακτηρίσεις στη βάση της φαινομενικής διαφοράς μεταξύ Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων, γιατί έτσι δεν θα μπορέσεις να εξηγήσεις την πραξικοπηματική παράκαμψη του Κογκρέσου -νεοναζιστική ενέργεια, ανάλογη των πολιτικών που ακολουθούν οι νεοφιλελεύθεροι όπως ο δικός μας κ. Μητσοτάκης(!) που γράφει εκεί που δεν πιάνει μελάνι το Κοινοβούλιο, το Σύνταγμα, τα θεσμικά αντίβαρα δείχνοντας με αυτό τον τρόπο το ασύμβατο μεταξύ φιλελευθερισμού-Δημοκρατίας.
Από το ίδιο “βήμα”, του Φόρουμ της Ντόχα στο Κατάρ, που ο γ.γ του ΟΗΕ εξέφρασε τη λύπη του για την “παράλυση”, ο υπουργός Εξωτερικών της Ιορδανίας είπε αλήθειες:
“...Η πραγματικότητα είναι πως όλοι ζητούν από το Ισραήλ να ενεργεί στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου.
Το Ισραήλ αψηφά τους πάντες: τους ίδιους τους συμμάχους του, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και τον ΟΗΕ.
Διεξάγει αυτόν τον πόλεμο με μεγάλο βαθμό βαρβαρότητας. Αισθάνεται ότι δεν δίνει λόγο σε κανέναν. Αισθάνεται ότι μπορεί να τη γλιτώσει, έχοντας διαπράξει δολοφονίες.
Μια χώρα αψηφά όλο τον κόσμο και ο όλος κόσμος είναι ανίκανος να κάνει κάτι γι' αυτό...”. Και ο επικεφαλής της υπηρεσίας του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους UNRWA, προειδοποίησε:
“...Φτάνουμε σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή στη Γάζα όπου η κραυγαλέα περιφρόνηση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου αφήνει ουλές στη συλλογική μας συνείδηση.
Τα κράτη πρέπει να βρουν την πολιτική βούληση να τερματίσουν αυτή την τραγωδία. Αν αποτύχουμε να δράσουμε τώρα και δεν σταματήσουμε τη σφαγή, θα αμαυρώσουμε για πάντα την αξιοπιστία μας ως εκπρόσωποι της διεθνούς κοινότητας και θα πυροδοτήσουμε ατελείωτους κύκλους βίας, που τελικά θα μας καταπιούν όλους...”.
Πράγματι, βρισκόμαστε ήδη καταμεσού πολλών κύκλων βίας που τείνουν να ενωθούν σχηματίζοντας “μαύρες τρύπες” που καταπίνουν ολόκληρους λαούς -μαζί και την ανθρωπιά των ανθρώπων.
Ετούτες οι “μαύρες τρύπες” δεν είναι κάτι διαφορετικό από τις “γενοκτονίες” τις οποίες αναφέρει η επιστολή για να αναγνωριστεί ο πόλεμος στη Λωρίδα της Γάζας ως “γενοκτονία” που απέστειλαν επιστήμονες και ανθρωπιστικές οργανώσεις από όλη τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, στην γ.γ του ΟΗΕ:
“...Ως μέλος της Γεν. Συνέλευσης του ΟΗΕ, έχετε καθήκον να υποστηρίξετε τον Χάρτη των Η.Ε και να εκπληρώσετε την εντολή του μέσω της αποτροπής ενεργειών που στοχεύουν να καταστρέψουν την ύπαρξη μιας ομάδας ανθρώπων εν όλω ή εν μέρει...
Τα γεγονότα που συμβαίνουν στη Γάζα ευθυγραμμίζονται με δύο από τα κριτήρια που περιγράφονται στη Σύμβαση του ΟΗΕ για την Πρόληψη και Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας, υποδεικνύοντας την επείγουσα ανάγκη για τη διεθνή κοινότητα να αντιμετωπίσει επειγόντως αυτή την κρίση...
Τα κριτήρια αυτά είναι η πρόκληση σοβαρής σωματικής ή ψυχικής βλάβης σε μέλη μιας ομάδας και σκόπιμη πρόκληση στην ομάδα συνθηκών ζωής που υπολογίζεται ότι θα επιφέρουν τη σωματική τους καταστροφή εν όλω ή εν μέρει...”.
Χαρακτήρισαν τέλος “...τις μαζικές δολοφονίες, τον αναγκαστικό εκτοπισμό, τη “σκόπιμη” μαζική ασιτία,
την καταστροφή ζωτικής σημασίας υποδομών και τον μεγάλο αριθμό παιδιών που σκοτώθηκαν, ως ξεκαθάρισμα και αδιαμφισβήτητα χαρακτηριστικά της γενοκτονικής δράσης του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας...”.
Έχοντας υπ' όψη τον διαχωρισμό μεταξύ “γενοκτονίας” και “διωγμού” για τον οποίο έχει επιχειρηματολογήσει στο έργο της “Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ” η φιλόσοφος Χάννα Άρεντ έγινε προσπάθεια να ιδωθεί η επιχείρηση εθνοκάθαρσης της υπόλοιπης Παλαιστίνης από τους εναπομείναντες Παλαιστίνιους και τα αδιαμφισβήτητα στοιχεία που μαρτυρούν “γενοκτονία” σε μια ενότητα ως “γενοκτονική εθνοκάθαρση” -μένοντας ασφαλώς αδιευκρίνιστο το εάν πρόκειται για “έγκλημα πολέμου” ή “έγκλημα κατά της ανθρωπότητας”, ίσως συνδυασμός, πάντα στην αρεντιανή γραμμή σκέψης μιας εκ των εναπομείναντων λίγων αξιών, αφού, κατά τ' άλλα, είμαστε ελεύθεροι να υπακούμε.
Υ.Γ. Οι 900, περίπου, προσπάθειες που έγιναν τα τελευταία 20 χρόνια προκειμένου να αναδειχθεί η πολιτικο-κοινωνική σχέση βεβαιότητας-αβεβαιότητας σχολιάζοντας την πραγματικότητα, που ξεκίνησαν τη 16η του Δεκέμβρη το 2003 στη “θασιακή” με την παρότρυνση και του Σταμάτη... συνεχίζουν την προσέγγιση της μόνιμα απομακρυνόμενης σχέσης.
