γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
(Φωτ.: Mohamad Torokman / Reuters)
Η ψευτοορθολογική και ψευτονομιμοποιητική προπαγάνδα περί του δικαιώματος του Ισραήλ στην αυτοάμυνα, εκ των πραγμάτων, έχει ξεφύγει για να φτάσει έως και την αναγνώριση “παλαιστινιακού προβλήματος”, το οποίο, ως πρόβλημα που είναι, επιδέχεται λύσης και, μάλιστα, “τελικής λύσης”.
Κατά τον ίδιο, περίπου, τρόπο η ναζιστική προπαγάνδα του Χίτλερ είχε διαμορφώσει την ανοχή του συνόλου του γερμανικού λαού απέναντι στα πιο ακραία αντισημιτικά μέτρα που είχαν αρχίσει σιγά-σιγά να τα συζητούν για να καταλήξουν, κάποια στιγμή, να υποστηρίξουν την ύπαρξη “εβραϊκού προβλήματος” και της “τελικής λύσης” που πήρε τη μορφή του ολοκαυτώματος -του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας.
Σήμερα, στη θέση του γερμανικού λαού βρισκόμαστε όλοι οι λαοί στοχοποιημένοι από τη μαζική νεοναζιστική προπαγάνδα που επιχειρεί από τη μία να “ναζιστικοποιήσει” τον λαό της Παλαιστίνης και, από την άλλη, να στιγματίσει τους λαούς που βρίσκονται στο πλάι του ως “αντισημίτες” (δηλαδή ως ναζιστές της χιτλερικής Γερμανίας).
Ας δούμε πού βρισκόμαστε ως προς την επιχείρηση ναζιστικοποίησης των πάντων.
Στο άρθρο του Γ. Τσιάρα (“ΕφΣυν” 4/11) “Η απάνθρωπη αριθμητική της πολιτισμένης φρίκης” είχαμε εντοπίσει την “...πρόσφατη συνέντευξη στο “Democracy Now!” του σπουδαίου Εβραίου Ιστορικού και συγγραφέα Ιλάν Παπί που χαρακτήριζε τα τεκταινόμενα “μια τεράστια επιχείρηση δολοφονίας, εθνοκάθαρσης, ερήμωσης του πληθυσμού” της Παλαιστίνης, ενώ έκανε ειδική αναφορά στο δεκασέλιδο έγγραφο που διέρρευσε από το Υπ. Πληροφοριών του Ισραήλ και περιγράφει το σχέδιο οριστικής εκδίωξης ολόκληρου του πληθυσμού της Γάζας στην έρημο του Σινά.
Όπως είπε, ο Νετανιάχου χρησιμοποιεί ως πρόσχημα την εκδίκηση για ό, τι έκανε η Χαμάς για να προκαλέσει μια νέα “Νάκμπα” (διωγμός), αλλά και να “ναζιστικοποιήσει” (Nazify) τους Παλαιστίνιους, δηλαδή να τους ταυτίσει με τους Ναζί και το χιτλερικό ολοκαύτωμα, ώστε “να ξεχάσει ο κόσμος τα 15 χρόνια απάνθρωπης πολιορκίας της Γάζας, τα 56 χρόνια της ανελέητης κατοχής και εθνοκάθαρσης στη Δυτική Όχθη και τα 75 χρόνια προσφυγιάς”…”.
Γνωρίζοντας τη γνησιότητα των εγγράφων που δημοσιεύουν κατά περίπτωση τα “WikiLeaks” αυξήθηκε η επαγρύπνηση ώστε να μην περάσει τίποτα απαρατήρητο και, να ‘σου κι έσκασε μπροστά στα μούτρα μας ένα κακοστημένο σκηνικό μιας δήθεν συνέντευξης ενός ισραηλινού στρατιωτικού τραυματισμένου σε κρεβάτι νοσοκομείου -λες και ήθελαν να ισορροπήσουν τις φρικαλεότητες που διαπράττουν στα μισογκρεμισμένα νοσοκομεία της Γάζας-.
Τη “συνέντευξη” έπαιρνε ελληνίδα δημοσιογράφος η Γεωργία Γαραζιώτη και μεταδόθηκε απευθείας στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων στις 19:00 στο OPEN το Σάββατο 18/11 με τον ισραηλινό να δηλώνει πως σε μία από τις κρύπτες της Χαμάς μέσα σε νοσοκομείο που ανακάλυψαν μαζί με τον οπλισμό που εγκατέλειψαν άφησαν πίσω τους κι ένα βιβλίο -μαντέψτε ποιο βιβλίο;-, το “Mein Kampf” του Fuhrer Αδόλφου Χίτλερ!!!
Κι αν αυτό το αληθειοφόρο συμβάν είναι ένα πρώτο δείγμα “ναζιστικοποίησης” η επιχείρηση “αντισημιτισμού” καλά κρατά στη χώρα μας.
Η είδηση (14/11) έλεγε ότι ο Υπ. Παιδείας και θρησκείας Κυριάκος Πειρρακάκης (ο γνωστός Πιερρακάκης του οποίου τη σχέση με τη Ρουμάνικη “Majoritas” σχολιάζαμε στη “θασιακή” 21 και 28/2/23, μετά τη συνάντησή του με μέλη του Προεδρείου του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου, “...με αφορμή πρόσφατη ανακοίνωση της ΟΛΜΕ σχετικά με τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή…”, υποστήριξε ότι ο ρόλος του σχολείου “...δεν είναι το να διακρίνει τα θύματα της τρομοκρατίας ή ενός πολέμου σε αθώους και ενόχους…” και ότι “...ο αντισημιτισμός -και κάθε μορφής τυφλός φανατισμός- είναι απέναντι στις αξίες που υπηρετούμε, γι’ αυτό και το υπ. Παιδείας, θρησκευμάτων και Αθλητισμού ήδη βρίσκεται στη διαδικασία υλοποίησης ενός εθνικού σχεδίου για την καταπολέμησή του, όπως έχει, εξάλλου, ήδη εξαγγελθεί στις προγραμματικές δηλώσεις…”!!!
Θα μπορούσε, νόμιμα, να υποστηρίξει κανείς πως για τη σύνταξη αυτού του “εθνικού σχεδίου για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού” θα πρέπει να πήραν μέρος και οι ιεροδιδάσκαλοι, ιερομοναχοί και μη, τη βοήθεια των οποίων έχει ζητήσει η προηγούμενη υπ. Παιδείας και θρησκείας.
Με αυτή τη σύνθεση της συντακτικής του “Εθνικού σχεδίου” θα πρέπει να υποθέσει κανείς πως θα ήταν κομματάκι δύσκολο να γεφυρωθεί το χάσμα που ιστορικά υφίσταται μεταξύ των δογμάτων της θρησκείας του “Υιού” με τη θρησκεία του “Πατρός” και των μαρτύρων του.
Άρα, ο φιλοσημιτισμός της ελληνικής κυβέρνησης θα πρέπει να έχει καλλιεργηθεί παρακάμπτοντας αυτό το κενό.
Υπό αυτή την έννοια, εάν όλους εμάς τους λαούς ανά τον κόσμο που βρισκόμαστε στο πλευρό του μαρτυρικού λαού της Παλαιστίνης -αλλά και στο πλευρό του ισραηλινού λαού- μας χαρακτηρίζει ο “αντισημιτισμός”, αντίθετα, όλες τις κυβερνήσεις που βρίσκονται στο πλευρό της Ισραηλινής κυβέρνησης και βοηθούν στην εκτέλεση του σχεδίου της γενοκτονικής εθνοκάθαρσης, τις χαρακτηρίζει ο “φιλοσημιτισμός”.
Όμως, αυτό το δίπολο, μεταξύ αντί και φιλό -σημιτισμού, καθόλου δεν βοηθά στην κατανόηση του τι πραγματικά συμβαίνει στη Γάζα και στην Παλαιστίνη γενικότερα -μάλλον αποπροσανατολίζει: οι φιλοσημίτες κατηγορούν τους φιλοπαλαιστίνιους για “αντισημιτισμό” εννοώντας ασφαλώς τον αντισημιτισμό που επέδειξαν οι ναζί της χιτλερικής Γερμανίας ώστε να υλοποιήσουν τον στόχο της προπαγάνδας για τη “ναζιστικοποίηση” του παλαιστινιακού λαού και, κατ’ επέκταση, όσων τους υποστηρίζουν.
Έτσι προσπαθούν να κρύψουν τον πραγματικό χαρακτήρα της κυβέρνησης Νετανιάχου που είναι σιωνιστικός δηλαδή Εθνικο-θρησκευτικός ολοκληρωτισμός που δανείζεται πρακτικές γενοκτονικής εθνοκάθαρσης που χρησιμοποίησε η Εθνικό-σοσιαλιστική κυβέρνηση του Χίτλερ.
Επομένως, εμείς οι φιλοπαλαιστίνιοι ως αντισημίτες είμαστε αντιναζιστές εφόσον η κυβέρνηση των σιωνιστών Εβραίων λειτουργεί εντελώς (νεο)ναζιστικά.
Και η ελληνική κυβέρνηση που είναι και νεοφιλελεύθερη και φιλοσιωνιστική και που θα καταπολεμήσει τον αντισημιτισμό, δηλαδή τον αντιναζισμό, πώς βρέθηκε να “τιμά το Πολυτεχνείο και τον αγώνα των φοιτητών για δημοκρατία”, θεωρώντας προφανώς τη σημερινή “τυραννία της πλειοψηφίας” (Αλέξις Ντε Τοκβιλ) -μιας πλειοψηφίας που σήμερα κατασκευάζεται με τη χειραγώγηση της ψήφου ανυποψίαστων ψηφοφόρων- ότι είναι η δικαίωση αυτού του αγώνα.
Πού στηρίζεται ο κ. Μητσοτάκης (!) και προσπαθεί να εκτελέσει εν ψυχρώ την αλήθεια όταν, η προειδοποίηση κύρια της νεολαίας: “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία – η Χούντα δεν τελείωσε το ‘73”, την κρατά αθάνατη;
Θα μπορούσε να υποδειχθεί ίσως τα όσα υποστηρίζουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της κατάληψης του Πολυτεχνείου όπως, για παράδειγμα, ο Σταύρος Λυγερός, ο δημοσιογράφος-συγγραφέας που ήταν μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου, ο οποίος, με αφορμή το νέο του βιβλίο, γράφει στην “ΑΥΓΗ” 18/11: “...Η εξέγερση του Νοέμβρη άνοιξε τον δρόμο για την πτώση της δικτατορίας, έστω κι αν τον ρόλο καταλύτη έπαιξε η τραγωδία της Κύπρου. Με αυτή τη έννοια, το Πολυτεχνείο είναι ο ιδρυτικός “μύθος” της μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας. Κάθε μεγάλο ιστορικό γεγονός, άλλωστε, προσλαμβάνει διαστάσεις “μύθου”…”.
Δυστυχώς, για όλους τους νεκρούς και τους ζωντανούς “που δεν άδειασαν να πεθάνουν”, που σήκωσαν στα χέρια τους την τιμή των Ελλήνων, ως αυθόρμητο ακηδεμόνευτο κίνημα, η σχέση της εξέγερσης με την “Μεταπολίτευση” δεν ήταν αδιαμεσολάβητη.
Δυστυχέστατα, μεσολάβησαν νάνοι πολιτικοί αρχηγοί, Πρόεδροι και Γενικοί Γραμματείς κομμάτων, οι κεφαλές Εκκλησίας και Στρατού που, από κοινού επιχείρησαν εκτός από τη Χούντα να χαρακτηρίσουν και την εξέγερση, “στιγμιαίο” -για να καταλήξουν στη σημερινή μεταπολιτική κοινοβουλευτική δικτατορία.
Πόσο πραγματικό, πόσο ανατρεπτικό φαντάζει ένα άλλο μέλος της Συντονιστικής ο Δημήτρης Παπαχρήστος, όταν υποστηρίζει: “Το Πολυτεχνείο δεν τελείωσε. Δεν ήταν άπαξ, ήταν διά παντός”.
