γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
Η τρέχουσα προεκλογική περίοδος έχει πολλές ιδιαιτερότητες. Άλλες ευδιάκριτες και άλλες δύσκολα αναγνωρίσιμες.
Για παράδειγμα, οι πολιτικοί αρχηγοί αποφεύγουν να χρησιμοποιήσουν λέξεις όπως “οικονομικό διεθνές περιβάλλον”, “ΔΝΤ”, “Κομισιόν”, “ΕΚΤ” και όλα αυτά εντός του πλαισίου που επιβάλλει η νεοφιλελεύθερη (νεοναζιστική) συνταγή της παγκοσμιοποίησης.
Η πραγματικότητα του “μη βιώσιμου χρέους” και του “πληθωρισμού”, ακόμη και η προβλεπόμενη επέλαση νέων πιο φονικών ιών, δεν αφήνουν να ξεχαστεί το αληθειοφόρο συμβάν όπου το ΣτΕ των ελλήνων χρησιμοποίησε τον αντικοινωνικό όρο “αρχή της ανάγκης” για να νομιμοποιήσει τα δύο πρώτα μνημόνια της θανατοπολιτικής -πόσοι, αλήθεια, πέθαναν ή οδηγήθηκαν σε μη αντιστρέψιμες καταστάσεις λόγω μη αναγκαίας ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης την περίοδο εκείνη; Ποιας αναγκαιότητας “παράπλευρες απώλειες” είναι;
Η ίδια η εμπειρία αναδεικνύει την ερώτηση: κι αν δεν μας αφήσουν;
Έχοντας ως δεδομένο ότι δεν θέλουμε να διαχειριστούμε κάποια κανονικότητα αναρωτιέται κανείς για το νόημα του συνθήματος “Δημοκρατία ή Μητσοτάκης”, “Δημοκρατία ή Νέα Δημοκρατία”.
Δεδομένου, επίσης, ότι δεν θέλουμε απλά μια εκλογική νίκη αλλά και μια ενεργοποίηση του κινήματος της Κοινωνικής Αριστεράς που θα στηρίξει την υλοποίηση του ριζοσπαστικού προγράμματος -μιλάμε, δηλαδή, για μια πεζοδρομιακή Δημοκρατία-, το σύνθημα αυτό μοιάζει να μη συμμετέχει ως συμπυκνωτής του περιεχομένου αυτής της κοινωνικο-πολιτικής προσπάθειας.
Υπό την πίεση αυτών των απλών προβληματισμών ανατρέχω στις θέσεις του Καθηγητού Επικοινωνιολογίας και Κοινωνιολογίας της Γνώσης του ΕΚΠΑ Μάκη Κουζέλη που μετέφερα στο προηγούμενο σχόλιο “Ανεπαίσθητες Ερπύστριες” -μέρος Β'.
Εκεί, απαντώντας στην ερώτηση: “Γιατί επιμένεις να χρησιμοποιείς τον όρο φασισμός και όχι Ακροδεξιά;”, ανέπτυξε την εξής θέση:
“...Η Δεξιά είναι το απέναντι από την Αριστερά, σε ένα σχήμα που απεικονίζει πολιτικές στάσεις, ο φασισμός όμως είναι το απέναντι από τη Δημοκρατία, η πλήρης άρνησή της.
Επομένως, θεωρώ ότι το να αποκαλούμε το φασιστικό δυναμικό απλώς ακροδεξιό δεν είναι μόνο μια κίνηση άμβλυνσης της κρισιμότητας της απειλής, αλλά δυνάμει και μια μισο-αθώωσή του γιατί εύκολα μπορεί να ενταχθεί η Ακροδεξιά στο ψευδοζεύγος Ακροδεξιά-Ακροαριστερά, στη θεωρία, δηλαδή, των δύο άκρων...” -διαβάστε το τελευταίο του πόνημα “Δημοκρατικός και Αντιδημοκρατικός Λόγος” 2022.
Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι δεν υπάρχει κανείς που να μην αντιλαμβάνεται πλέον ότι αυτό το σύνθημα πρέπει να ξεφύγει από την κανονικότητα και να πάρει το πραγματικά ριζοσπαστικό περιεχόμενο που επιβάλεται από τη συγκυρία: “Δημοκρατία ή Φασισμός” -υπονοώντας ευκρινώς ότι απέναντι στον Φασισμό η Δημοκρατία είναι δομικά κινηματική.
Είναι η στιγμή όπου η μορφή και το περιεχόμενο αποκαθιστούν τη διαλεκτική τους σχέση, τόσο μεταξύ τους όσο και με την πραγματικότητα.
Το αντίθετο ακριβώς συνέβη όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αφού περιέγραψε με ένταση, ανεβάζοντας τους τόνους, τις εκτροπές που επιχείρησε η κυβέρνηση, κατέληξε να τους προσάψει τη λέξη: “Ζόφος”!
Η σκέψη -γνωρίζετε ήδη τι βρώμικο μυαλό διαθέτω(;)- με πήγε κατευθείαν στη σκηνή (“Το ανθρωπάκι”) όπου κρεοπώλης της γειτονιάς και εκκολαπτόμενος παραγωγός ταινιών (ο Σπύρος Καλογήρου) διδάσκει, ως άλλος Μπρεχτ, τραγωδία στην Κικίτσα (Μάρθα Καραγιάννη): προσποιούμενος την ηρωίδα του σεναρίου απαγγέλει το επικό: “φύγε, ποταπέ”!
Απογοήτευση. Αυτό είναι το συναίσθημα που ξεχειλίζει όχι μόνο από το “ζόφος” αλλά και από το “φύγε, ποταπέ”, απογοήτευση.
“Η κόλαση”, υποστηρίζει ο γάλλος φιλόσοφος Ζαν Πωλ Σαρτρ, “είναι οι άλλοι”.
“Η κόλαση είναι όπου είμαι” λέει ο Μεφιστοφελής: “Είμαι μέσα της όπου κι αν βρεθώ” εξηγεί στον Φάουστ.
Νιώθω ως άλλος Φάουστ που όμως ο “μεγάλος” αρνήθηκε να δεχθεί την ψυχή μου κρίνοντας ότι δεν είναι διαχειρίσιμη λόγω του ενδεχομένου να παγώσει ακόμη και η κόλαση.
Ενδεχόμενο που παίρνει τη μορφή “σκοτσέζικου ντουζ” αντικαθιστώντας το κρύο-ζεστό με το ζεύγος κανονικό-αντικανονικό.
Την κανονικότητα του “ζόφος” έρχεται να ισορροπήσει η αντικανονικότητα της “αποχής από τις ψηφοφορίες”.
Αυτή την “αντικανονικότητα” έρχεται να ενισχύσει ριζοσπαστικοποιώντας την ακόμη παραπάνω η ίδια η ΝΔ κατηγορώντας τον ΣΥΡΙΖΑ ότι επιστρέφει σε πρακτικές “πεζοδρομιακής δημοκρατίας” του 2012.
Τη ριζοσπαστικοποιημένη αντικανονικότητα, για την οποία βοήθησε βλακωδώς και η ΝΔ, φρόντισε να κανονικοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ -συγκεκριμένα ο Αλέξης Τσίπρας- υπενθυμίζοντας (απολογούμενος;) ότι το ίδιο έπραξε κατά καιρούς και η ΝΔ ως αντιπολίτευση.
Ευτυχώς, η συγκυρία, ως τέτοια που είναι, σου προσφέρει κάποτε και κάποια “χερούλια” βοηθώντας να συγκρατήσεις συναισθηματικές, κυρίως, πτώσεις.
Η βοήθεια εμφανίστηκε ως σύμπτωση -εξηγούμαι: στις 25/1/2023 -ακριβώς ένα χρόνο μετά- το Newsbomb.gr αποκάλυψε το “Σκάνδαλο Majoritas”:
“...Το Μαξίμου χρησιμοποιεί ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα για πολιτικές καμπάνιες. Το δημοσίευμα μιλά για την ύπαρξη μιας εταιρείας πολιτικής επικοινωνίας που κρυφά, από το 2018, παρέχει υπηρεσίες στη ΝΔ χρησιμοποιώντας, μεταξύ άλλων, για τις στρατηγικές πολιτικής στόχευσης ψηφοφόρων και ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα ελλήνων πολιτών...”.
Στις 25/1/2022 -ακριβώς ένα χρόνο πριν- παρέθετα στοιχεία από το καταπληκτικό βιβλίο του δημοσιογράφου ερευνητή Πωλ Μέισον “Καθαρό, Λαμπρό Μέλλον”. Μια ριζοσπαστική υπεράσπιση του ανθρώπινου είδους”.
“...Η άκρα Δεξιά επιτίθεται στο σύνολο της ιδέας των οικουμενικών ανθρώπινων δικαιωμάτων...
...Τα εργαλεία που χρησιμοποιεί ο Τραμπ... ήταν μηχανές που νεκρώνουν την ανθρώπινη επιλογή και λογική -οι αλγόριθμοι που παρέδωσε το Facebook στην Cambridge Analytica ώστε ο Τραμπ να χειραγωγήσει τη γνώμη και την εκλογική συμπεριφορά των ψηφοφόρων...
Αν αυτή η νέα συμμαχία μεταξύ δεξιών αυταρχικών ηγετών και τεχνοκρατών φασιστών πετύχει τους στόχους της, η συμπεριφορά πάρα πολλών ανθρώπων θα ελέγχεται από τους αλγόριθμους του Facebook και η σκέψη τους δεν θα είναι παρά μια ηχώ του χθεσινοβραδινού δελτίου ειδήσεων του Fox News, πολιτικά ζόμπι...
Η νίκη του Τραμπ έφερε το οργανωμένο ψέμα στο κέντρο της πολιτικής... εισήγαγε στο δημόσιο βίο τον ισχυρισμό ότι τα γεγονότα δεν έχουν σημασία...
Ο Τραμπ αντιπροσωπεύει τον θρίαμβο μιας αντιδραστικής θεωρίας για την ανθρώπινη φύση, σύμφωνα με την οποία η ανισότητα -ως τη φυλή, το φύλο και την κοινωνική θέση- καθορίζεται από τα γονίδιά μας...”.
Και οι συγκρίσεις: “...Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση...” δήλωσε αυτοπροσδιοριζόμενος, τον Σεπτέμβρη του 2017, ο Κούλης ως τραμπιστής-νεοναζί.
Ακριβώς την ίδια “πολιτική” -έγραφα στο σχόλιο “Ως προς τους νεκρούς, βεβαίως” (τίτλος-φράση του Κούλη)- που εφάρμοζε ο Τραμπ στις ΗΠΑ, εφαρμόζει στην Ελλάδα ο Κούλης -ποιος δεν αντιλαμβάνεται τις ομοιότητες.
Αντι των υπηρεσιών της Cambridge Analytica χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες της (θυγατρικής;)Palantir και αντί του Fox News χρησιμοποιεί όλα τα πανελλαδικής εμβέλειας δημόσια και ιδιωτικά ΜΜΕ, κλέβοντας εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από τον λαό.
Ανοσία της αγέλης ο Τραμπ; Ανοσία της αγέλης και ο Κούλης!
Μισθοφόρους ο Τραμπ; Ειδικούς Φρουρούς ο Κούλης! ...και πάει λέγοντας.
Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός με πόση ευκολία επαναλάμβανε ως αλήθειες ψέματα που ήδη έχουν αναγνωριστεί ως τέτοια, ήδη ξεφωνημένα (στην ίδια συνέντευξη) ακολουθώντας ασφαλώς τη γνωστή συμβουλή των επικοινωνιολόγων του Τραμπ: “...Όταν σου ζητούν την αλήθεια εσύ θα επιμένεις στο ψέμα ώστε να κλονίσεις κάθε πίστη στη χρησιμότητά της...”.
Palantir ή Majoritas...
