γράφει ο
Βύρων Β. Δημητριάδης
“...It's not a transition, it's a rupture...” (Δεν είναι μετάβαση, είναι ρήξη).
Στο Νταβός, εκεί όπου αναδεικνύεται η τέχνη του να μιλάς χωρίς να λες τίποτα, ο Καναδός Πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ άφησε κατά μέρος τη διπλωματική ευγένεια και περιέγραψε τον κόσμο όπως είναι, όπως θα τον περιέγραφε ένας ακτιβιστής και όχι ένας πρώην Τραπεζίτης.
Η “ρήξη” ως κεντρική λέξη της ομιλίας του δεν είναι ένας τυχαίος βερμπαλισμός, ούτε τρόπος του λέγειν, δεν είναι η λέξη που διαλέγει ο λογογράφος και αρθρώνει τυχαία ο πολιτικός.
Η ομιλία του τα έβαλε όλα στη θέση τους: οι κανόνες της διεθνούς τάξης δεν καταργήθηκαν τυπικά, απλώς αγνοούνται επιλεκτικά.
Το μήνυμα ότι αν δεν συμμετέχεις στη διαμόρφωση των κανόνων κινδυνεύεις να γίνεις αντικείμενό τους, “...αν δεν κάθεσαι στο τραπέζι είσαι στο μενού...” δεν είναι ρητορικό.
Εντυπωσίασε λοιπόν ο Μαρκ Κάρνεϊ, αλλά όλοι ξέρουμε ότι μια ομιλία δεν αρκεί για να αλλάξει τον κόσμο -γράφει η Λ. Καζά από το Μόντρεαλ στο “ΒΗΜΑ” 1/2-
Ακόμη κι αν η ομιλία διανθίζεται με ολίγη από Θουκυδίδη: “...Δυνατά δε οι προύχοντες πράσσουσι και οι ασθενείς ξεγχωρούσιν...” (Οι ισχυροί κάνουν ό, τι τους επιτρέπει η δύναμή τους, οι δε αδύνατοι υποχωρούν όσο τους επιβάλλει η αδυναμία τους).
Μνημονεύοντας τον Θουκυδίδη ο Καναδός Πρωθυπουργός έριξε την ιδέα της “συμμαχίας των μεσαίων δυνάμεων” οι οποίες “...δεν είναι ανίσχυρες...” να οικοδομήσουν “...μια νέα τάξη που να ενσωματώνει τις αξίες μας, όπως ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η βιώσιμη ανάπτυξη, η αλληλεγγύη, η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα των κρατών...”.
Σαφώς μια ομιλία δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Μπορεί όμως να ανοίξει μεγάφωνα ώστε να ακουστούν κι άλλες ομιλίες, όπως, για παράδειγμα, της Γαλλίδας Προέδρου της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ορόρ Λαλούκ η οποία κάλεσε τα κράτη-μέλη της Ε.Ε να καταρτίσουν επειγόντως ένα σχέδιο Β έναντι του ενδεχομένου να επιβάλει κάποια στιγμή ο Αμερικανός Πρόεδρος ένα “ψηφιακό εμπάργκο” σε βάρος της Ευρώπης.
Και για του λόγου το ασφαλές, η Λαλούκ υπενθυμίζει ότι εδώ και 6 μήνες οι δικαστές του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης, που εξέδωσαν κάποιες αποφάσεις οι οποίες δεν ήταν αρεστές στον Αμερικανό πρόεδρο δεν έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες της Microsoft και του Amazon και δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις κάρτες Visa και Mastercard για τις οικονομικές συναλλαγές τους.
Είναι η γνωστή περίπτωση που τελευταία σχολιάστηκε στη “θασιακή” 14/1/25 με τίτλο: “Η ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ” ως εξής: “...με αφορμή την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης εναντίον του Πρωθυπουργού και του Υπ. Άμυνας του Ισραήλ για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας καθώς και για εγκλήματα πολέμου, που διαπράττονται από τον στρατό στη Γάζα και στην Παλαιστίνη γενικότερα... ο Ρεπουμπλικανός Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Μάικ Τζόνσον δήλωνε: “...Το σώμα της Βουλής των Αντιπροσώπων προετοιμάζεται να λάβει παντός είδους μέτρα συμπεριλαμβανόμενων των κυρώσεων σε βάρος των μελών του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου αν αυτό προχωρήσει στην έκδοση των ενταλμάτων... διότι εάν επιτραπεί στο ΔΠΔ να πολεμήσει την ηγεσία του Ισραήλ, τότε η ηγεσία της χώρας μας (των ΗΠΑ) θα είναι η επόμενη...”.
Ανάλογα “μέτρα” εφάρμοσαν και για την Ιταλίδα νομικό και ειδική στα ανθρώπινα δικαιώματα, την πρώτη γυναίκα ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για την κατεχόμενη Παλαιστίνη, την Φραντζέσκα Πάολα Αλμπανέζε που το καλοκαίρι του 2025 υπέγραψε την Έκθεση με τίτλο: “ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ”, που αφορά τις ιδιωτικές και δημόσιες εταιρείες που στηρίζουν αλλά και επωφελούνται από την γενοκτονία του Ισραήλ κατά του Παλαιστινιακού λαού.
Με αυτή την Έκθεση, η Αλμπανέζε ανέδειξε όχι μόνο την αδιανόητη στρατιωτική βία εναντίον των Παλαιστινίων, αλλά και ένα απίστευτο δίκτυο εταιρικής πλέον συνενοχής σε αυτή, που έχει κοστίσει τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες αθώους Παλαιστίνιους.
“...Δεν μπορώ καν να ανοίξω τραπεζικό λογαριασμό. Δεν μπορώ να νοικιάσω ούτε αυτοκίνητο επειδή δεν έχω πιστωτική κάρτα -υποστηρίζει η Αλμπανέζε στη Νόρα Ράλλη (“ΝΗΣΙΔΕΣ” ΕΦΣΥΝ 24/1/25)-. Κατηγορούμαι ότι αποτελώ απειλή για την παγκόσμια οικονομία.
Όσοι έχουν την οποιαδήποτε δοσοληψία μαζί μου, μπορούν να υποβληθούν σε ποινικές και χρηματικές κυρώσεις μέχρι ένα δισεκατομμύριο και 20 χρόνια φυλακής.
Η κόρη μου, για παράδειγμα, που είναι Αμερικανίδα υπήκοος, θα συλληφθεί άμεσα εάν με κεράσει έναν καφέ...”.
Επί της ουσίας “...Η παρατεταμένη κατοχή έχει μετατραπεί σε ιδανικό πεδίο δοκιμών για τις βιομηχανίες όπλων και τις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες.
Η ζήτηση είναι υψηλή, η εποπτεία ελάχιστη, η λογοδοσία ανύπαρκτη. Οι επενδυτές και οι εμπλεκόμενοι οργανισμοί αποκομίζουν κέρδη χωρίς εμπόδια...” ανέφερε χαρακτηριστικά στην Έκθεση.
Αμέσως ήρθαν οι κυρώσεις δίχως κανένα απολύτως πρόσχημα...
Όλα αυτά, σύμφωνα με τον νέο “νόμο”/εντολή Τραμπ της 6ης Φλεβάρη 2025, σύμφωνα με τον οποίο ακόμα και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο είναι υπόλογο επειδή κατηγόρησε τον Νετανιάχου για γενοκτονία.
Έχει τεράστια σημασία, ως προς το πώς λειτουργεί σήμερα ο Οικονομικός Ναζισμός, η Έκθεση “Από την οικονομία της κατοχής στην οικονομία της γενοκτονίας”, γι' αυτό και θα γίνει προσπάθεια να την προσεγγίσουμε με την πρώτη ευκαιρία.
Για την ώρα μένουμε Νταβός όπου ο Διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνών και Στρατηγικών Σχέσεων (IRIS) Ζαν Πιερ Μολνί υποστηρίζει ότι “...Εντέλει όσο περισσότερο αυξάνονται οι αμερικανικές απειλές για αποχώρηση από την ευρωπαϊκή ήπειρο, τόσο περισσότερο ωθούνται τα Ευρωπαϊκά κράτη σε βεβιασμένες αγορές διαθέσιμων οπλικών συστημάτων, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι αμερικάνικα...”.
Ενδεικτικό της εξάρτησης είναι άλλωστε και το γεγονός ότι 13 ευρωπαϊκές χώρες διαθέτουν αμερικάνικα πολεμικά αεροσκάφη F-35, οι πιλότοι των οποίων για να τα απογειώσουν οφείλουν προηγουμένως να στείλουν τα σχέδια πτήσης σε αμερικάνικες βάσεις δεδομένων. (Σπινθουράκης “ΒΗΜΑ” 1/2).
Στοιχεία ανάλογης εξάρτησης αποκάλυψε στην “ΕφΣυν” 22/1 ο Γιώργος Καπόπουλος: “...Οι αεροπορικές επιδρομές του ΝΑΤΟ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη το 1995 και στη Σερβία το 1999 φώτισαν τη δυνατότητα των ΗΠΑ να κλειδώνουν το λογισμικό των πυραύλων που έχουν πουλήσει ή παραχωρήσει σε κυρίαρχες χώρες, στην κάρτα πορείας στην οποία έχουν αποθηκευτεί ο στόχος αλλά και η πιο ασφαλής για την καταστροφή του διαδρομή.
Η 30η επέτειος της κρίσης των Ιμίων μας υπενθύμισε την αποκάλυψη του Χόλμπρουκ στον Πάγκαλο για τη δυνατότητα των ΗΠΑ να κατευθύνουν τους πυραύλους που έχουν πουλήσει σε συμμαχικές χώρες σε στόχους που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της πωλήτριας χώρας...
Έτσι η σύγχρονη πυραυλική τεχνολογία από ομπρέλα προστασίας, με την αποστολή από δορυφόρο κωδικού αλλαγής στόχου, μπορεί να αποβεί μοιραία για τον επιτιθέμενο...”!!!
Μετά από όλα αυτά ποιος μας εγγυάται ότι η άμυνα της Ελλάδας δεν εξαρτάται από τα ιδιαίτερα, κάθε φορά, συμφέροντα των ΗΠΑ ή του Ισραήλ ή και της Γαλλίας;
Με άλλα λόγια, πόσο δίκιο έχει η Ντόρα Μπακογιάννη όταν, ως Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής, δηλώνει: “...Ο βασικός εγγυητής της ασφάλειας της χώρας είναι οι ΗΠΑ...” και άρα η Ελλάδα είναι ένα προτεκτοράτο.
Υ.Γ. Από την άλλη, πάλι, έχουμε και το Νταβός της γκεμπελικής προπαγάνδας της “ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗΣ” σύμφωνα με το ρεπορτάζ της οποίας ο Μητσοτάκης, ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας, έδινε “ρεσιτάλ διπλωματίας” κι έκανε “λεπτές ασκήσεις ισορροπίας” με τους ισχυρούς του κόσμου ενώ βρισκόταν στα Καλάβρυτα!!!
