γράφει ο
Βύρων Β. Δημητριάδης
“... Για τις επιχειρησιακές δυνατότητες αυτού του υπερσύγχρονου πλοίου έχουμε μιλήσει πολύ. Εγώ θα σταθώ μόνο στο ότι... η χώρα μας προβάλλει την ισχύ της ως πόλος σταθερότητας και φερεγγυότητας στην Ανατολική Μεσόγειο...
Το πρώτο χρέος... εμένα ως Πρωθυπουργού είναι να παραδώσω μια πατρίδα πιο ασφαλή απ' ό, τι την παρέλαβα...”, είπε ο Μητσοτάκης με το γνωστό α λα “Μπενίτο” υφάκι, από το κατάστρωμα του “ΚΙΜΩΝΑ” αναγκάζοντας κάποιους να υποθέσουν ότι ξέχασε, εκείνη τη στιγμή, το Αιγαίο.
Την επομένη σε συνέντευξή του δήλωσε ότι: “... Όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες γνωρίζουν ότι η φρεγάτα αυτή αποκτήθηκε με το υστέρημα του ελληνικού λαού, ως μιας απαραίτητης επένδυσης προκειμένου όλες και όλοι να αισθανόμαστε ασφαλείς... Μια υπερσύγχρονη φρεγάτα όμοια της οποίας δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή στη Μεσόγειο...”.
Εντάξει. Αν και μοιάζει να κυκλοφορούν στο μυαλό του τρεις ξεχωριστοί λαοί που όμως τους ενώνει στη συσκευασία του ενός η συστηματική κλοπή του “υστερήματος” χρησιμοποιώντας ως κρυφό μνημονιακό μηχανισμό τους κρατικούς προϋπολογισμούς για την παραγωγή πρωτογενών υπερπλεονασμάτων που στάζουν αίμα και σέρνουν φέρετρα χωρίς σημαίες, τώρα, προηγείται αυτό που ενώνει τις δύο δηλώσεις: η Μεσόγειος.
Υπό αυτή την οπτική, εύλογο και το ερώτημα: τι σχέση έχει ο “ΚΙΜΩΝ” -και οι υπόλοιπες τρεις φρεγάτες Belharra- με την Ανατολική Μεσόγειο; Τι σχέση δεν έχει με το Αγαίον Πέλαγος;
Με άλλα λόγια, τι “παίζει” στην Ανατολική Μεσόγειο που δεν “παίζει” στο Αιγαίο;
Μη σας πως: δυο φορές, εντάξει. Κι έτσι, εμείς εδώ δεν θα ακολουθήσουμε ούτε τη “γυναίκα” ούτε το “χρήμα” αλλά τον νεάντερνταλ εκπρόσωπο της κυβέρνησης (παρατηρήστε ότι τα άνω άκρα του είναι μακρύτερα από τα κάτω;!): “...Η κυβέρνηση των συμφωνιών με τη Chevron, με την Exxon Mobil, η κυβέρνηση λοιπόν, αυτή των Rafale, των Belharra, των F-35 και των F-16 μαθήματα ψευτοπατριωτισμού... δεν δέχεται...”.
Πράγματι. Στην Ανατολική Μεσόγειο “παίζει” η “στρατηγική συνεργασία της Ελλάδας με τις ΗΠΑ μετά τις κομβικές συμφωνίες με τις δύο εταιρείες στα ενεργειακά” και την υπογραφή της “Κοινής Διακήρυξης Οικονομικής Ασφάλειας” μεταξύ ΗΠΑ-Ελλάδας.
“Παίζει” ακόμη η “στρατηγικής σημασίας” τριμερής συνεργασία/συμμαχία που έδεσε χειροπόδαρα Ελλάδα και Κύπρο στο άρμα του σιωνιστικού Ισραήλ που οικοδομεί τη βιβλική αυτοκρατορία του “Ηνωμένου Βασιλείου του Ισραήλ” των βιβλικών Βασιλέων Σαούλ, Δαυίδ και Σολομώντος ώστε να αντιμετωπίσει τη Νεο-Οθωμανική αυτοκρατορία του Ερντογάν.
Τη σημασία αυτών των παιχνιδιών μας την αποκαλύπτει η Ντόρα Μπακογιάννη με την ιδιότητα της Προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής: “...Ο βασικός εγγυητής της ασφάλειας της χώρας είναι οι ΗΠΑ...”, μεταφέροντας ευθέως το κέντρο της ασφάλειας εκτός Ελλάδας -γεγονός που αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως προτεκτοράτο.
Ιδού πώς περιγράφει την αλλαγή του δόγματος ο Υπ. Εθνικής Άμυνας Ν. Δένδιας που εμφανίστηκε να δηλώνει ότι το Αιγαίο “...δεν θα προστατεύεται μόνο από τον στόλο...” αλλά “...κυρίως από το πυραυλικό πυροβολικό...” και ότι ο στόχος είναι να “...κλείσει ο χώρος συνολικά...” με μία “...ολιστική προσέγγιση...”.
Παράλληλα, έριξε δημόσια φράσεις του τύπου “...οι καινούργιες φρεγάτες είναι πάρα πολύ ακριβά εργαλεία για να μένουν περιορισμένα σε μια στενή θάλασσα όπως το Αιγαίο...”, άρα προορίζονται για επιχειρήσεις “ελεύθερα” και όχι “δεσμευμένα” στη “στενή θάλασσα” -γράφει μεταξύ άλλων η Ιωάννα Ηλιάδη στην “ΕΠΟΧΗ” 17/1-.
Προφανώς, όσο η κυβέρνηση πουλά “εθνική άμυνα” στο εσωτερικό, τόσο οι επιλογές εξοπλισμών και δόγματος δείχνουν ρόλο που υπερβαίνει το Αιγαίο και ακουμπά ευρύτερες συμμαχικές υποχρεώσεις.
Η πώληση “Εθνικής Άμυνας” στο εσωτερικό εμπεριέχει και κάποιο πολύ ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που αξίζει να προσεγγίσουμε και να αναγνωρίσουμε πριν μας το “ταΐσουν” ως κανονικότητα.
Αυτή τη νέα κανονικότητα εκτός από την “εικόνα” και από τον “λόγο” τη συνοδεύει ο νόμος “Χάρτης Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή” ο οποίος -πάντα κατά τη γνώμη που έχει σχηματίσει η αφεντομουτσουνάρα μου- διαμορφώνει το πλαίσιο που θα καθίσει η συγκρότηση του μισθοφορικού στρατού της Ελλάδας.
Βέβαια, η στρατιωτικοποίηση της οικονομίας και της κοινωνίας προϋποθέτει την κατασκευή του ανάλογου ανθρωπότυπου.
“...Όπως σε κάθε πολίτευμα αντιστοιχούν οι ανάλογες διαδικασίες, έτσι αντιστοιχεί και ο ανάλογος ανθρώπινος τύπος που κάνει κάθε πολίτευμα να υπάρχει, να λειτουργεί και να εξασφαλίζει τη συνέχειά του: Άλλος ανθρωπολογικός τύπος αντιστοιχεί στη μοναρχία άλλος στην ολιγαρχία και άλλος στη δημοκρατία...
“...Η δημοκρατία -γράφει ο Καστοριάδης- είναι εφικτή μόνο εκεί που υφίσταται δημοκρατικό ήθος: υπευθυνότητα, αιδώς, παρρησία, αλληλοέλεγχος του ενός επί του άλλου, και μια οξυμένη συνειδητότητα του γεγονότος ότι τα δημόσια διακυβεύματα είναι επίσης προσωπικά διακυβεύματα για κάθε έναν από εμάς...”...
Υπάρχει αλληλεπίδραση ανάμεσα στους θεσμούς και στις απαιτούμενες αξίες της δημοκρατικής κοινωνίας για τη διαμόρφωση δημοκρατικών ατόμων.
Συνεπώς, η πολιτική ικανότητα των ατόμων αποκτάται μόνο μέσα στους δημοκρατικούς θεσμούς και εξ αιτίας αυτών...
Τα άτομα διαμορφώνονται και κατασκευάζονται από την εκάστοτε θέσμιση της κοινωνίας και τις σημασίες της, από τις αξίες, τους κανόνες, τους προσανατολισμούς της και με τη σειρά τους συμβάλλουν στη διαμόρφωση και στη συνέχισή της...
Έτσι, στα σημερινά κοινοβουλευτικά πολιτεύματα υπάρχει αντίστοιχος ανθρώπινος τύπος: ψηφοφόρος, οπαδός κομμάτων, παθητικός καταναλωτής ιδεολογίας και κρατικού θεάματος, ιδιώτης, με άλλα λόγια απομονωμένος από τους γύρω του χωρίς συλλογικότητα και πολιτική ταυτότητα.
Το άτομο του κοινοβουλευτισμού όχι μόνο δεν είναι πολίτης αλλά δύσκολα θα περιγραφόταν ως πολιτικό ον -ζώον πολιτικόν του Αριστοτέλη...”.
Αυτά τα ελάχιστα από το καταπληκτικό βιβλίο του Γιώργου Οικονόμου εκ των σοβαρότερων μελετητών του έργου του φιλόσοφου Καστοριάδη “ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ – Η επίκαιρη πολιτική πρόταση του Κορνήλιου Καστοριάδη” 2025, ίσως μας βοηθήσουν ώστε να γίνουν κατανοητές οι ενέργειες της κυβέρνησης που τις περνά ως κανονικότητα.
Υποστήριξε, για παράδειγμα, ο Υπ. Εθνικής Άμυνας μιλώντας στο Athens Security Forum, ότι “...Σήμερα η Ευρώπη δεν αντέχει να δει φέρετρα με σημαία πάνω... Οι ΗΠΑ είναι εθισμένες σε αυτό το θέαμα...” και έθεσε ως “...πρώτο προαπαιτούμενο...” την “...αλλαγή κουλτούρας...” των ευρωπαϊκών κοινωνιών, ακόμη και “...επιστροφή σε πνεύμα αυτοθυσίας...”!!!
Αυτή η φράση δεν περιγράφει μόνο τον πόλεμο ως ενδεχόμενο. Περιγράφει την κοινωνία ως κάτι που πρέπει να “ρυθμιστεί” ώστε να θεωρεί τον πόλεμο μοναδική ευκαιρία για ηρωική είσοδο σε κάποια “Βαλχάλα”.
Υ.Γ. Οι λαοί της Ευρώπης δεν πρόκειται να ξαναπροσφέρουν τα παιδιά τους θυσία στον βωμό πολέμων ως συνέχιση της οικονομίας με άλλα μέσα.
