Μια προσωπική και συγκινητική αναδρομή στην πιο εφιαλτική νύχτα της Θεσσαλονίκης έκανε μέσα από τα κοινωνικά της δίκτυα ο αντιδήμαρχος Παγγαίου, Χρήστος Μποσμπότης, με αφορμή την επέτειο του φονικού σεισμού της 20ης Ιουνίου 1978.
Γυρίζοντας τον χρόνο πίσω, όταν ο ίδιος ήταν μαθητής και προετοιμαζόταν για τις Πανελλήνιες εξετάσεις, περιγράφει τον τρόμο από την κατάρρευση της διπλανής πολυκατοικίας στην οδό Ιπποδρομίου, την αγωνία των πρώτων διανυκτερεύσεων στα αρχαία της πλατείας Ναυαρίνου, αλλά και τους τρεις μήνες διαβίωσης στον καταυλισμό της Πανεπιστημιούπολης.
Μέσα από τη μαρτυρία του, ωστόσο, δεν στέκεται μόνο στον πόνο και την απώλεια, αλλά αναδεικνύει το σπουδαιότερο μάθημα εκείνης της εθνικής τραγωδίας: το τεράστιο κύμα αλληλεγγύης, την ανθρωπιά και την ενότητα που κράτησαν όρθια την πόλη στα πιο δύσκολα.
Ακολουθεί η ανάρτηση του κ. Μποσμπότη:
«20 Ιουνίου 1978. Ένα βράδυ που η Θεσσαλονίκη δεν θα ξεχάσει ποτέ. Ο σεισμός δεν γκρέμισε μόνο κτίρια. Γκρέμισε τη βεβαιότητα της καθημερινότητας. Η γειτονική πολυκατοικία από το σπίτι μου κατέρρευσε και, μαζί της, χάθηκαν άνθρωποι που μέχρι την προηγούμενη μέρα ανταλλάσσαμε ένα απλό «καλημέρα». Πρόσωπα γνώριμα, κομμάτι της γειτονιάς μας, βρέθηκαν ανάμεσα στα θύματα.
Ήμασταν παιδιά, με το βλέμμα στραμμένο στις Πανελλήνιες εξετάσεις και στα όνειρα για το μέλλον. Ξαφνικά, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τον φόβο του άγνωστου, την ανασφάλεια και την αγωνία για την επόμενη μέρα.
Τις πρώτες νύχτες τις περάσαμε στα αρχαία της πλατείας Ναυαρίνου και στη συνέχεια για τρεις μήνες στον καταυλισμό της Πανεπιστημιούπολης. Δεν είχαμε πολλά. Μόνο τα νιάτα μας, την αγάπη και τη στήριξη της οικογένειας, την ελπίδα ότι όλα θα ξαναχτιστούν.
Και, πάνω απ' όλα, θυμάμαι το τεράστιο κύμα αλληλεγγύης που αγκάλιασε ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη. Άνθρωποι που μέχρι χθες ήταν άγνωστοι έγιναν μια μεγάλη οικογένεια. Στις δύσκολες στιγμές περίσσεψε η ανθρωπιά. Σε χρόνο μηδέν οργανώθηκαν συσσίτια, ιατρεία, παιδότοποι για την απασχόληση των παιδιών και ό,τι άλλο απαιτούσε η λειτουργία του καταυλισμού.
Σαράντα και πλέον χρόνια μετά, η μνήμη εκείνης της νύχτας παραμένει ζωντανή. Όχι μόνο για τον πόνο που άφησε πίσω της, αλλά και γιατί μας δίδαξε ότι, όταν οι άνθρωποι στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον, μπορούν να ξεπεράσουν ακόμη και τις πιο μεγάλες δοκιμασίες.
Ανταπεξήλθαμε. Με δύναμη, πίστη και αλληλεγγύη. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μάθημα που μας άφησε εκείνος ο σεισμός.
Φωτογραφίες από την οικοδομή που κατέρρευσε επί της Ιπποδρομίου, οι ζημιές του σχολείου μας του 10ου Λυκείου επί της Ικτίνου, οι σκηνές στο ανακτορικό συγκρότημα Γαλερίου στην πλατεία Ναυαρίνου και ο καταυλισμός στην Πανεπιστημιούπολη.»
