γράφει ο
Κώστας Παπακοσμάς
Ταξιδεύουμε δυτικά της πόλης στην ακτή “Μπάτης” ΄εξήντα πέντε χρόνια πίσω, τότε που ονομάζονταν “Τσαλί Ντερέ”. Ένα από τα δυο καλοκαιρινά κέντρα, που υπήρχαν στην ακτή, ο Μπάτης, έδωσε το νέο όνομα στην περιοχή.
Ένα μεγάλο ρέμα έφτανε στην θάλασσα από το βουνό και ο χωμάτινος δρόμος από την Καλαμίτσα με δυσκολία έφτανε στην ακτή.
Οι λάτρεις της θάλασσας και των ψαρικών, που τηγάνιζαν στα δυο κέντρα, έφταναν με τα “μοτοράκια” από την Καβάλα τα οποία ξεκινούσαν από το Λιμάνι από νωρίς το πρωί, ειδικά τις Κυριακές.
Στην αρχή της δεκαετίας του 1960 ξεκίνησαν τα σχέδια για την τουριστική αξιοποίηση της περιοχής και το 1965 ο αρχιτέκτονας Γιώργος Νικολετόπουλος σχεδίασε τα κτίρια που υπάρχουν και σήμερα στην παραλία.
Ο Ε.Ο.Τ. ανέλαβε την δημιουργία τους και το κάμπινγκ που έγινε αρχικά και μετά το εστιατόριο ήταν από τα πιο φημισμένα στην Ελλάδα και τον κόσμο.
Στις 5 Μαΐου 1969 στο 79ο φύλλο της Εφημερίδας της Κυβέρνησης γίνεται αναφορά στην αλλαγή της ονομασίας της περιοχής από Τσαλί Ντερέ σε Μπάτης. Στο ίδιο Φ.Ε.Κ. διαβάζουμε ότι το Εσκή Καπού ονομάζεται σε Παλαιά Πύλη.
Το Παλαιόν Τσιφλίον σε Παλιό , το Καλάι σε Κανόνια ,η περιοχή Ιλάν Μπουρού σε Κακόπλακα , το Σούμπουρνου σε Ακρονέρι ο Άτσινος σε Ακρωτήρι και το Μπυρού σε Βράχο.
Για τρείς και πλέον δεκαετίες χιλιάδες λάτρες της θάλασσας και του κάμπινγκ έρχονταν στην περιοχή. Ο Μπάτης έγινε συνώνυμο με την άνθηση του Ελληνικού Τουρισμού. Από το 2004 ο “Μπάτης” άλλαξε ριζικά ξεκινώντας μια νέα πορεία για την περιοχή.
Ηλίας Φέσσας μου είπε ότι: “Ο “Μπάτης” λειτούργησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1963 με εισιτήριο 5 δραχμές τις καθημερινές και 3 δραχμές τις Κυριακές. Ο δρόμος για να κατεβαίνουν κάτω τα λεωφορεία λειτούργησε το 1968.
Οι εγκαταστάσεις του για την εποχή τους ήταν εξαιρετικές. Πριν τον ΕΟΤ υπήρχαν εκεί οι δυο ταβέρνες “ΦΛΟΙΣΒΟΣ” και “ΜΠΑΤΗΣ”. Ήταν η πλαζ των καπνεμπόρων και όχι μόνον. Το 1960 έλαβε χώρα εκεί ένα φρικτό έγκλημα που συγκλόνισε την Καβάλα”.
