γράφει ο
Κώστας Παπακοσμάς
Ταξιδεύουμε στην αγαπημένη μας ..Καλαμίτσα πάνω από μισό αιώνα πριν και περιγράφουμε την εικόνα.. στην αρχή της παραλίας, στο σημερινό ύψωμα του δρόμου ήταν το κέντρο “Καλαμίτσα” , αριστερά πρώτος ήταν ο "Πλάτων", μετά ήταν ο "Τζώνης" (που αργότερα έκανε μεγαλύτερες εγκαταστάσεις στην παραλία, όπου φαίνονται , στην φωτογραφία οι τέντες.
Το κέντρο “Βασίλης”, ήταν δεξιά, δίπλα στον Τζώνη. (Ο Βασίλης ήταν ένας μεγάλος χώρος συνεστιάσεων, και μετά την αλλαγή χρήσης από τον ΕΟΤ και τις νέες εγκαταστάσεις, μεταφέρθηκε πρώτα στο Παληό, στο κέντρο περίπου που ήταν παλιά η Κυψέλη, και μετά, προς το τέλος, στον χώρο που ήταν η ταβέρνα Λαδοφάναρο. Μετά ήταν το κέντρο “Αργύρης”.
Στο τέλος της ακτής, προς Κακόπλακα ήταν το κέντρο “τα δενδράκια”, όπου πήγαιναν οι δραμηνοί για μπάνιο και φαγητό αλλά και τα νερά μπροστά στο κέντρο ήταν πάρα πολύ ρηχά.
Στην δεκαετία του '70, στην Καλαμίτσα υπήρχε και η ταβέρνα του Πεταλά... ο Τζώνης είχε μείνει από την πάνω πλευρά του δρόμου και ο Πεταλάς ήταν δίπλα στη θάλασσα...
Στην δεκαετία του 1950 δεν υπήρχε αστική γραμμή για Καλαμίτσα και τα καΐκια έκαναν αυτό το ταξίδι από το λιμάνι.
Το καραβάκι ήταν στην παραλία απέναντι από τα παλιά ψαράδικα.
Ο βαρκάρης ή κάποιο παιδάκι που είχε μαζί του φώναζε “....Άλλος.....μια δραχμή για Καλαμιτσα..”. Στο Λιμάνι πουλούσαν και Ιππόκαμπους βαμμένους με βερνίκι. Ένας από τους βαρκάρηδες λέγονταν Χριστούλιας έμενε στην παλιά μουσική στην συνοικία της Παναγίας και για πολλά χρόνια έπαιρνε βραβείο για καλύτερο στολισμό την ναυτική εβδομάδα.
