Η οδός Αβέρωφ δεν έπρεπε να κλείσει. Έπρεπε να δουλέψει ως δρόμος ήπιας κυκλοφορίας…
Οι πόλεις δεν κλείνουν δρόμους. Τους κάνουν να δουλεύουν...
Επισκέφθηκα την Λευκάδα αυτές τις μέρες και είδα από κοντά πώς ένας δρόμος ήπιας κυκλοφορίας μπορεί ταυτόχρονα να είναι και εξυπηρετικός για τα οχήματα και φιλικός για τους πεζούς.
Ό,τι έπρεπε να γίνει με την οδό Αβέρωφ δηλαδή, αλλά δεν έγινε…
Οι πόλεις δεν λειτουργούν μόνο με πλακάκια και ωραίες διαμορφώσεις. Λειτουργούν με ροή.
Όταν ένας δρόμος μετατρέπεται αποκλειστικά σε πεζόδρομο και απαγορεύεται ακόμη και η χαμηλής ταχύτητας διέλευση οχημάτων, η κυκλοφορία “δεν εξαφανίζεται”. Απλώς μεταφέρεται στους γύρω δρόμους.
Το αποτέλεσμα;
Μποτιλιάρισμα, περισσότερος θόρυβος, περισσότερη ρύπανση και ταλαιπωρία για κατοίκους και επαγγελματίες των διπλανών δρόμων.
Οι σύγχρονες πόλεις δεν επιλέγουν ανάμεσα σε αυτοκίνητο και πεζό.
Επιλέγουν ισορροπία.
Οι δρόμοι ήπιας κυκλοφορίας, με χαμηλά όρια ταχύτητας, προτεραιότητα στον πεζό και ασφάλεια για όλους αποδεικνύονται συχνά πιο λειτουργικοί από την απόλυτη απαγόρευση.
Βιώσιμη κινητικότητα δεν σημαίνει αποκλεισμό. Σημαίνει ισορροπία και σωστό σχεδιασμό.
Μία πόλη πρέπει να είναι καθημερινά φιλική για όλους: πεζούς, οδηγούς, επισκέπτες.
Γιατί η καθημερινότητα είναι αυτή που δείχνει αν μία παρέμβαση πέτυχε ή όχι.
(Πηγή: δημοτική παράταξη "Ο Τόπος της Ζωής μας")
