γράφει ο
Κώστας Παπακοσμάς
Ιστορική αναδρομή στην μεγάλη φωτιά που αποτέφρωσε το περιαστικό δάσος της πόλης πριν σαράντα χρόνια. (2ο Μέρος).
Οι δυνατοί άνεμοι που επικρατούσαν εμπόδιζαν την χρήση εναέριων μέσων δασοπυρόσβεσης.
Όλη η προσπάθεια έπρεπε να γίνει από επίγειες δυνάμεις.
Η φωτιά κυκλώνει την πόλη και από το Περιγιάλι περνά στον Άγιο Κωνσταντίνο, στη Χωράφα, στο Σταυρό.
Η νύχτα πλησιάζει και η κατάσταση είναι εφιαλτική.
Η πόλη κηρύσσεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκής και μπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο «Ξενοκράτης», την ίδια στιγμή από όλη την Μακεδονία και Θράκη σπεύδουν στην περιοχή πυροσβεστικά οχήματα και προσωπικό που ρίχνεται αμέσως στην μάχη της αντιμετώπισης της φωτιάς.
Είναι μια μάχη άνιση όπου οι δυνάμεις πολιτών, στρατιωτών και πυροσβεστών κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να «κυκλωθούν» από την φωτιά που «πάει» όπου θέλει ο άνεμος και τα πολλά μποφόρ που επικρατούν στην περιοχή.
Το απόγευμα της 15ης Αυγούστου, η κατάσταση στην πόλη και στην περιοχή γύρω από αυτήν ήταν τραγική.
Η Αστυνομία βρήκε καταστηματάρχες που πωλούσαν σκαπτικά και με εντολή εισαγγελέα αυτά δόθηκαν στον Δήμο και τους πολίτες που στο μεταξύ είχαν συγκεντρωθεί στον Δημοτικό κήπο. Το Κρατικό Ραδιόφωνο ήταν ο μοναδικός δίαυλος επικοινωνίας με τους πολίτες. Έδινε οδηγίες και καλούσε τον κόσμο να πάει στις παρυφές της πόλης.
Στην φωτιά της Καβάλας αναδείχθηκε και το μεγάλο ζήτημα της επικοινωνίας μεταξύ των υπηρεσιών Δασικών, Πυροσβεστικών, Αστυνομικών και Στρατού. Είναι χαρακτηριστικό ότι μιλούσαν σε… διαφορετικές συχνότητες.
Σε κάποια στιγμή της φωτιάς, ο Μετεωρολογικός σταθμός του Αεροδρομίου Αμυγδαλεώνα έδινε ένταση ανέμων 8 Μποφώρ.
Ήρθαν στην Καβάλα με στρατιωτικό Αεροπλάνο ο Υπουργός, τότε, Αμύνης Αντώνης Δροσογιάννης, όπως και ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Πτέραρχος Νικόλαος Κουρής.
Δασικές, Πυροσβεστικές και πολιτικές υπηρεσίες μάλλον ασυντόνιστα προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν τον μέγα κίνδυνο για μια ολόκληρη πόλη.
Η εκκένωση του Νοσοκομείου ήταν το πιο χαρακτηριστικό γεγονός. Όλο το Ιατρικό και Νοσηλευτικό προσωπικό μετέφερε έξω από τα κτίρια του Σανατορίου και του Ορθοπεδικού τους ασθενείς, δεκάδες πολίτες συγγενείς των ασθενών μετείχαν στην προσπάθεια εκείνη. Οι φιάλες οξυγόνου στο Νοσοκομείο ήταν ο μεγάλος κίνδυνος. Δόθηκε εντολή και εκκενωθεί το Κωνστάντειο Γηροκομείο ενώ ο πανικός ήταν διάχυτος στις συνοικίες πλησίον του δάσους αλλά και όλη την πόλη.
