γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“Τετάρτη 29 του Μάρτη 1944
Αγαπητή Κίττυ
Χτες το βράδυ την ώρα της εκπομπής της ελεύθερης Ολλανδίας, ο υπουργός Μπολκενστάιν είπε ότι μετά τον πόλεμο θα γινόταν μια συλλογή από επιστολές και απομνημονεύματα που αφορούν την εποχή μας. Φυσικά, τότε, όλα τα μάτια στράφηκαν σ’εμένα: το Ημερολόγιο μου δέχτηκε την επίθεση…
Φαντάζεσαι πως ένα μυθιστόρημα από μένα για το παράρτημα μας, θα ‘χει ενδιαφέρον;
...Μα, ας μιλήσουμε σοβαρά. Δέκα χρόνια μετά τον πόλεμο, θα μπορούσε να φανεί πολύ αστεία η ιστορία μου για οχτώ Εβραίους μέσα στην κρυψώνα τους, για τον τρόπο που ζούσαν, που έτρωγαν και μιλούσαν…
Όλες αυτές οι αγωνίες των γυναικών τις ώρες των αδιάκοπων βομβαρδισμών! Ο βομβαρδισμός της περασμένης Κυριακής λόγου χάρη, όταν 350 αγγλικά αεροπλάνα άδειασαν μισό εκατομμύριο κιλά βόμβες πάνω στο Ισμουϊντεν, που έκαναν να τρέμουν τα σπίτια σα γρασίδι στον άνεμο!…”.
Όχι δέκα χρόνια μετά τον πόλεμο αλλά είκοσι χρόνια πριν ολοκληρωθεί ένας αιώνας τα σπίτια δεν τρέμουν σα γρασίδι στον άνεμο από βομβαρδισμούς.
Τα σπίτια ισοπεδώθηκαν πλέον έως και το τελευταίο Νοσοκομείο από το “Κούρεμα του γκαζόν” - “… το όνομα έδωσαν (οι σιωνιστές Ισραηλινοί του εγκληματία πολέμου και Πρωθυπουργού Νετανιάχου) στους ισοπεδωτικούς βομβαρδισμούς ενός φυλακισμένου πληθυσμού από τον κατακτητή του, με την υποστήριξη των περισσότερων δυτικών κρατών και παρακίνησε τον Νοαμ (Τσόμσκι) και τον Ιλάν (Παππέ) να γράψουν κάποια επιπλέον κείμενα…” -γράφει ο δημοσιογράφος Φρανκ Μπάρα που βοήθησε στην ολοκλήρωση του βιβλίου τους “Για την Παλαιστίνη”.
Ογδόντα χρόνια μετά τον πόλεμο η ιστορία της Άννας Φρανκ,της μικρής Εβραιοπούλας που κρυβόταν από τους Ναζί του Χίτλερ, κάθε άλλο παρά αστεία φαίνεται, όταν μάλιστα λειτουργεί και ως μέτρο σύγκρισης όχι μόνο της ανθρωπιάς του ανθρώπου αλλά και, ειδικότερα, της Εβραϊκότητας του Εβραίου:
“Τρίτη 11 του Απρίλη 1944
Αγαπητή Κίττυ
...Μια μέρα τούτος ο φριχτός πόλεμος θα πάρει τέλος, μια μέρα θα είμαστε άνθρωποι όπως όλοι οι άλλοι, και όχι μόνο Εβραίοι…
Ναι, παρόλο το φορτίο που σηκώνουμε, πολλοί από εμάς θα καταφέρουν να επιβιώσουν, και πρέπει να πιστεύουμε πως παρ όλες τις προγραφές ο Εβραϊκός λαός θα δώσει μια μέρα το παράδειγμα. Ποιος ξέρει;…”.
Πράγματι, σήμερα ο “Εβραϊκός λαός δίνει το παράδειγμα” αυτού που επιβιώνει ενστικτώδικα επιχειρώντας τον γενοκτονικό αφανισμό του ανίσχυρου ως ο ισχυρότερος.
Κι επειδή όλα αυτά δεν συμβαίνουν στη ζούγκλα με τ’ άγρια θηρία αλλά σε κοινωνίες ανθρώπων, ο συγκεκριμένος ισχυρότερος που επιβίωσε, όπως το υπέθεσε η Άννα Φρανκ, έχασε την ταυτότητα όχι μόνο του Εβραίου της Άννας αλλά και αυτή του ανθρώπου όταν στο τέλος τον εμφάνισαν ως έναν από αυτούς: δυτικοευρωπαίο αποικιοκράτη.
Βλέπετε, με το τέλος του πολέμου οι Ευρωπαίοι βρέθηκαν γερμανοποιημένοι καθώς οι Σύμμαχοι αντί να οδηγήσουν τη Γερμανία στην αποναζιστικοποίηση, ναζιστικοποιήθηκαν και οι ίδιοι, κατάσταση που έκρυψαν μεταξύ φιλελευθερισμού και νεοφιλελευθερισμού επιβάλλοντας το αντιπροσωπευτικό κοινοβουλευτικό καθεστώς ως δήθεν δημοκρατικό πολίτευμα.
Τους κατ’ εικόνα και ομοίωση εβραϊκής καταγωγής δυτικοευρωπαίους τους ξεφούρνισαν ως αποικιοκράτες στην Παλαιστίνη προς εξυπηρέτηση ασφαλώς των συμφερόντων τους -όπως δήλωσε τελευταία και ο νεοναζί Καγκελάριος της Γερμανίας Μερτς.
Οι αποικιοκράτες κατακτητές, ως γερμανοποιημένοι, ανακήρυξαν την Παλαιστίνη ως δικό τους “ζωτικό χώρο” από το ποτάμι έως τη θάλασσα και στο καθεστώς απαρτχάιντ που έστησαν σφάζοντας γυναικόπαιδα του έδωσαν την ονομασία, Ισραήλ.
Ο Εβραϊκός λαός της Άννας Φρανκ που θα έδινε μια μέρα το παράδειγμα, ο λαός της Χάνα Άρεντ του Νόαμ Τσόμσκι του Ιλάν Παππέ, του ισραηλινού(!) αντιρρησία συνείδησης “Ντάνιελ” (δες “ΕφΣυν” 5/7), του δημοσιογράφου Γκίντεον Λεβί που στο άρθρο του στην εφημερίδα “Χααρέτζ” συγκρίνει τον βίο και το εγκληματικό έργο του ναζιστή Άντολφ Αϊχμαν με αυτό του αρχηγού της Μοσάντ Νταβίντ Μπαρνέα με αφορμή το σχέδιο για κατασκευή τεράστιων στρατοπέδων συγκέντρωσης στη λωρίδα της Γάζας και της “ερημοποίησης των άλλων περιοχών για λόγους ασφάλειας” – “ΕφΣυν” 22/7 - , αυτός ο λαός που βρίσκεται εκτός του απαρτχάιντ – Ισραήλ προσπαθώντας να περισώσουν ό, τι σώζεται από την “αλλαγή παραδείγματος” που επέφεραν οι σιωνιστές που κρύβουν τον νεοναζισμό τους χρησιμοποιώντας ως προπέτασμα καπνού τον σημιτισμό.
Στα πλαίσια λοιπόν της γενοκτονίας του λαού της Παλαιστίνης μια Ελληνίδα Εκπαιδευτικός μαζί με τους μαθητές και τις μαθήτριές της σκέφτηκαν να βάλουν τη μικρή Άννα Φρανκ να συνομιλήσει με τα παιδιά της Παλαιστίνης για να καταλήξει κυνηγημένη από τη νεοναζιστική κυβέρνηση του Μητσοτάκη.
“...Από την ανάρτηση της αφίσας της παράστασης κινητοποιήθηκαν κάποιοι κύκλοι πανελλαδικής εμβέλειας ανθρώπων Ισραηλινής καταγωγής, οι οποίοι ενοχλήθηκαν μόνο και μόνο από τον τίτλο του έργου… Το ήξερα ότι θα είχα πρόβλημα με το έργο που έγραψα – μαζί με τις εύστοχες παρεμβάσεις των παιδιών που συμπλήρωναν το κείμενο – και σκηνοθέτησα λόγω του λεπτού θέματός του, αλλά δεν φανταζόμουν και ΕΔΕ…
Θεώρησαν ύβρι το να βάζουμε τους Παλαιστίνιους δίπλα στην Άννα Φρανκ. Προφανώς οι κύκλοι αυτοί προχώρησαν σε καταγγελία στο υπουργείο με τη γνωστή φρασεολογία (σε περί αντισημιτισμού, αντι-εβραϊσμού κλπ).
Από τη μεριά του δε το υπουργείο, όπως και όλη η κυβέρνηση, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι, προχώρησαν στον πειθαρχικό έλεγχο. Δεν τους νοιάζει το ότι σκοτώνονται παιδιά την ώρα που πάνε να πάρουν νερό, αλλά το ότι κάποιοι το καταγγέλλουν αυτό…
Δεν πειράζει που έχουν δολοφονηθεί 70.000 άνθρωποι στο όνομα της άμυνας, να μην το καυτηριάζουμε είναι το θέμα!…
Το έργο είναι μια προσπάθεια να δείξω τον παράλληλο βίο της βίας μέσα από τον διάλογο της εμβληματικής Άννας Φρανκ με παιδιά που μεγαλώνουν στην Παλαιστίνη και βιώνουν αντίστοιχη γενοκτονία…
Σε κάποιο σημείο του έργου οι Γερμανοί στρατιώτες λένε: “Η Άννα Φρανκ είναι παιδί Εβραίων, γεννημένη το 1929. Απαγορεύεται στους Εβραίους να περνάνε στα πάρκα της πόλης ή να κάθονται σε δημόσια παγκάκια”. Μετά, οι Ισραηλινοί στρατιώτες λένε: “Η Λουτζέιν είναι παιδί Παλαιστινίων, γεννημένη το 1996. Απαγορεύεται στους Παλαιστίνιους να κυκλοφορούν στους Εβραϊκούς δρόμους ή να εισέρχονται στις Εβραϊκές περιοχές χωρίς άδεια εισόδου…”…”.
Μετά την Εκπαιδευτικό Ελευθερία Παλαιστίδου που την κυνηγούν γιατί “τολμά” να αναφέρει στους μαθητές το Παλαιστινιακό ζήτημα, ελέγχεται για πειθαρχικό παράπτωμα και περνάει ΕΔΕ η Θεατροπαιδαγωγός συγγραφέας και Πρόεδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών… η Έφη Λάζου, για τη θεατρική παράσταση: “Η Άννα Φρανκ συνομιλεί με τα παιδιά της Παλαιστίνης” χωρίς όμως να της διευκρινίζουν από το Υπουργείο Παιδείας σε τι ακριβώς συνιστάται το συγκεκριμένο παράπτωμα.
Συγκρίνοντας, σε τελευταία ανάλυση, τη νεοναζιστική κυβερνητική επιχείρηση μερικής αναθεώρησης της πρόσφατης Ιστορίας και την προσπάθεια αλλοίωσης της θέλησης του ελληνικού λαού που εκδηλώθηκε με το σύνθημα: “Ούτε στη Σύρο, ούτε πουθενά, με την Παλαιστίνη ως την λευτεριά”, με το “κινούν αίτιο” της πληθυντικής Έφης Λάζου, εύκολα γίνεται αντιληπτό το παράπτωμα:
“...Αν έρθει αύριο το παιδί μας και μας πει “Εσύ τι έκανες;” τι θα του πούμε; Δεν γίνεται να ανεχόμαστε τη διαιώνιση της φρίκης με διαφορετικούς πρωταγωνιστές κάθε φορά. Πώς θα ζήσουμε μετά από αυτό;…” είπε στ’ όνομά μας η δασκάλα.
