γράφει ο
Κώστας Παπακοσμάς
Τίποτε δεν ήταν εύκολο στα πρώτα ηρωικά χρόνια της συγκρότησης του εργατικού κινήματος. Από τις πρώτες απόπειρες συνδικαλιστικής οργάνωσης, όπως τα σωματεία στην Καβάλα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, τις πρώτες κοινές διεκδικήσεις για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, Χριστιανών, Μουσουλμάνων και Εβραίων.
Οι αγώνες του κόσμου της εργασίας στην Καβάλα αριθμούν πάνω από ενάμιση αιώνα ζωής.
Διανύοντας ήδη τα πρώτα χρόνια της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, έννοιες όπως συνδικάτα, συνδικαλισμός, εργατικό κίνημα, ταξική πάλη δεν είναι πια καινούργιες, αλλά μοιάζουν να αποκτούν καινούργιο νόημα μέσα από τις νέες συνθήκες που δημιουργεί η τεχνολογία, από τις μειώσεις που βιώνουν οι εργαζόμενοι στο εισόδημα, τις ριζικές αλλαγές στα δικαιώματα και τον επαναπροσδιορισμό στις συνθήκες και τους όρους εργασίας.
Οι πρόγονοι μας συγκρούστηκαν, διεκδίκησαν και κατάφεραν να κερδίσουν με το σθένος και τις προσπάθειές τους ένα καλύτερο “αύριο” αλλά και να δείξουν σε όλους εμάς τους νεότερους ότι κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος.
Οι λίγες αυτές σκέψεις είναι αφιερωμένες στους ανθρώπους εκείνους που αγωνίστηκαν, μόχθησαν, συγκρούστηκαν και κατάφεραν να κερδίσουν σε όλες αυτές τις δεκαετίες, καλύτερες συνθήκες ζωής και εργασίας.
