γράφει ο
Κώστας Παπακοσμάς
Αυτή η φωτογραφία εικονίζει εμένα και την οικογένεια μου…μισό αιώνα πριν. Είναι ο Αύγουστος του 1974 και συγκεκριμένα η 17η Αυγούστου είναι σε ένα στρατόπεδο στο χωριό Καβύλη στον Βόρειο Έβρο. Ο πατέρας μου επιστρατευμένος η μητέρα μου και ο αδελφός μου.
Την ημέρα εκείνη είχε ξεκινήσει από την Καβάλα ένα λεωφορείο με πρωτοβουλία της Λέσχης Ποντίων Καβάλας και της αείμνηστης προέδρου της Τασούλας Καμπουρίδου, μέσα σε αυτό γυναίκες και παιδιά που πήγαιναν να δουν συζύγους και πατεράδες στον Έβρο.
Παρά τις δυσκολίες της διαδρομής έλεγχοι από την αστυνομία, αργή κίνηση, η προσμονή να δούμε τον πατέρα μας .. μετά από ένα μήνα απουσίας, μας έκανε όλο και πιο επίμονους. Η συνάντηση συγκινητική, όπως και όλων των Καβαλιωτών που έβλεπαν τους δικούς τους ανθρώπους.
Η αείμνηστη Τασούλα Καμπουρίδου παρούσα να δώσει δύναμη, κουράγιο να βοηθήσει σε κάθε πρόβλημα. Λίγες ώρες μαζί του…και μετά η στιγμή του αποχαιρετισμού.. δάκρυα και αγκαλιές και εδώ η Μεγάλη Τασούλα Καμπουρίδου με λόγια εμψυχωτικά συντόνισε την αποχώρηση.
Ένα μήνα μετά όλοι οι επίστρατοι γύρισαν στην Καβάλα. Πενήντα χρόνια μετά, τα λόγια αυτά αφιερωμένα στην μνήμη της Μεγάλης Τασούλας Καμπουρίδου και ταυτόχρονα μια πρόταση στους δημοτικούς μας άρχοντες, μια οδός, μια γωνιά, μια απέριττη πλάκα να φέρει το όνομα της, προσέφερε τόσα πολλά σε αυτόν τον τόπο.
