γράφει ο
Μιχάλης Λυχούνας
Ο ορυμαγδος των δημοσιευμάτων και δηλώσεων δεν αφήνουν ούτε τους επαγγελματίες του χώρου να πάρουν την ανάσα τους. Μια λαμπρή Κυριακή με δυνατό φως και στο δρόμο...
Στο ανάκτορο είχα πάει μια φορά στα φοιτητικά μου χρόνια 86/87 με τη Χρ. Παλιαδελη (κλασική αρχιτεκτονική). Ήταν ένας καταπράσινος χώρος με διάσπαρτα αρχιτεκτονικά μέλη. Την αίσθηση του μεγέθους δεν την είχες.
Τη πορεία για τον χώρο την καταλάβαμε από τη μυρμηγκια των αυτοκινήτων. Φτάσαμε σε έναν λασπωμένο χώρο για να παρκάρουμε και το πήραμε με το πόδι. Ισότιμη προσβασιμοτητα μηδέν.
Ο χώρος παραμένει ημιεργοταξιακος... εγκαινια PR. Στην περίφραξη του χώρου μάθαμε πως μπαίνουμε με δική μας ευθύνη. Το καταλάβαμε όταν έπρεπε να ανέβουμε τον υπερυψωμένο στυλοβάτη για το κεντρικό περιστύλιο... είχαμε όμως χαθεί στο θέαμα και ήταν επιβλητικό.
Πολύ γρήγορα είχαμε ενσωματωθεί, δε πολυασχολουμασταν με τα αυθεντικά και τα πρόσθετα (μακράν περισσότερα) κομμάτια. Ήμασταν στο ανάκτορο, original, legoland; Μικρή σημασία έχει!
Έπρεπε να περάσει η πρώτη εντύπωση για να αρχίσω και πάλι να παρατηρώ την έκταση της επέμβασης. Αν λοιπόν η λειτουργία είναι η συναισθηματική, σχεδόν προσκυνηματική προσέγγιση της διαχείρισης των μνημείων, το έργο έχει ευστοχήσει. Υπολοιπονται πολλά, έχει δυσκολίες (πως βλέπουμε τα δάπεδα;).
Αν πρέπει να συζητήσουμε αρχές αναστήλωσης, ποσοστά αυθεντικού προς νέο υλικό, έχουμε πολλά να πούμε. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μείζον τεχνικό έργο για μελέτη στα πολυτεχνεία και όχι στα τμήματα αρχαιολογίας.
Η διακεκριμένη συνάδελφος αφυπηρέτησε με δύο μεγάλα έργα στο ενεργητικό της, το μουσείο και το ανάκτορο. Το έγραψα για το μουσείο, ισχύει και για το ανάκτορο. Πρόκειται για έργα για μεγάλη συζήτηση.
Είναι σε τελευταία ανάλυση η μοίρα των πληθωρικων προσωπικοτήτων να ωθούν τα πράγματα και τις διαδικασίες περαιτέρω. Ίσως δεν πρέπει να αποτελέσουν σχολή, αλλά θα αποτελούν πηγή προβληματισμού, που ισχύει για τα ασυνήθη.
Μπορεί να γλυστρησαμε και να πέσαμε στις λάσπες του θεάτρου (καμία ενημέρωση), να απόρησαμε για τις βαριές κατασκευές στη συστάδα των τάφων των Τημενιδων (αν η αρχή είναι το συμπληρώνω, γιατί δεν εφαρμόστηκε και εκεί; τι καταλαβαίνει ο επισκέπτης στις μεγάλες τρύπες;) αλλά επιστρέφουμε ικανοποιημένοι και γεμάτοι... ίσως αυτό τελικά να είναι και η επιτυχία του αρχαιολογικού marketing.
