γράφει ο
Βασίλης Μυλωνάς
Μπήκε στο μνήμα σήμερα, Έλληνες κι ο Μιχάλης,
θύμα του χουλιγκανισμού, του μίσους, της κραιπάλης.
Κι εμείς άφωνοι είδαμε, φρικτές φωτογραφίες
και των γονιών του τον κλαυθμό, ωσάν τις τραγωδίες.
Μετά τον Άλκη Καμπανό, ένα παιδί ακόμα,
πήγε άδικα και πρόωρα, με μαχαιριά στο χώμα.
Ετούτο το φαινόμενο, ζωές που μας κοστίζει,
στον κόσμο του…πολιτισμού, σαν λούλουδο ανθίζει.
Φασίστες και χιτλερικοί, σχιζοφρενείς, καθοίκια,
συνάζονται σε τάγματα και σε αρματολίκια.
Ορμούν και δέρνουν και χτυπούν, βρίζουν και μαχαιρώνουν,
τα διεστραμμένα τους μυαλά, θύματα καμαρώνουν.
Τώρα, είναι το ερώτημα, τι κάνει η Πολιτεία,
μήπως το…παραχέσαμε, με τη Δημοκρατία;
Διαβάζω, έχουν συλληφθεί κι είναι σεσημασμένοι,
μα αφέθηκαν ελεύθεροι, αυτοί οι καταραμένοι.
Κροάτες ή και Έλληνες, διαφορά καμία,
ένα έχουν στην κεφαλή, να κάνουν φασαρία.
Κι εμείς Θεοφοβούμενοι, που θέλουμε την τάξη,
τους έχουμε «χαδιάρηδες», μη βρέξει και μη στάξει.
Δεν είναι οι μόνοι, φίλοι μου, εχθροί της Κοινωνίας,
είναι κι άλλοι που…χαίρονται, εσχάτης αμαρτίας.
Κλέφτες, φονιάδες, βιαστές, μάς ζώνουν σύρε κι έλα,
όπως εκείνος που έκαψε, στην Ξάνθη την κοπέλα.
Μα, είμαστε «καλά παιδιά», τους κλείνουμε εννόμως
και πριν το ήμισυ της ποινής, τους βγάζουμε συντόμως.
Θαρρείς κι αλλάξανε μυαλά, μόνο την «πάπια» κάνουν,
το χούι τους θα κουβαλούν, μέχρι που να πεθάνουν.
Μήπως, σοφοί, τον Δράκοντα, πρέπει να θυμηθείτε,
πάρτε μάθημα απ’ αυτόν, για να νομοθετείτε!
Που τιμωρίες έβαζε, όποιος έκλεβε μήλο,
τον κρέμαγε στο πι και φι, σα τον Χριστό στο ξύλο!
Κι όποιος άνθρωπο σκότωνε, με στον λαιμό μια πέτρα,
στη θάλασσα τον πέταγε…Δρακόντεια τα Μέτρα!
Ψάξτε και στην Αγία Γραφή, τον Μωυσή να βρείτε,
τι τιμωρίες έβαζε κι ίσως…ξεστραβωθείτε!
Οφθαλμός αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος,
εσείς θα πείτε, οι νόμοι αυτοί, δεν είναι του παρόντος!
Αυτά, θα πείτε, γίνονταν, πριν από χιλιετίες,
τώρα…πολιτιστήκαμε, με τις Δημοκρατίες!
Και λέτε, Νομοθέτες μου, εσείς κάνετε χάρη,
την ψυχή την έδωσε ο Θεός, ο Θεός να τηνε πάρει!
Κι εγώ σας λέω, ο ταπεινός, αυτοί Θεό δεν έχουν,
γιατί οι πιστοί σ’ εγκλήματα, σε τέτοια δεν αντέχουν!
Κι αν κάνουν πως προσεύχονται, είν’ όλο υποκρισία,
σκέφτονται μόνο διαβολιές και κάθε πονηρία!
Δε θα ’τανε καλύτερα, στον αγύριστο να πάνε,
παρά ψυχές να παίρνουνε και να χαμογελάνε;
Ψυχές σαν του Άλκη Καμπανού, του Κατσουρή Μιχάλη
κι αν έτσι…ροχαλίζετε, στη γη θα πάνε κι άλλοι!
Σοφοί μου, Νομοθέτες μου, καιρός ν’ αλλάξτε ρότα
και τα αθώα θύματα, σκεφτείτε πρώτα, πρώτα!
