γράφει ο 

Βύρων Β. Δημητριάδης

 

Προσπαθήσαμε να καταλάβουμε γιατί, οι επτά (7) ειδικοί φρουροί της ΔΙΑΣ που σκότωσαν έναν άοπλο 18χρονο και τραυμάτισαν έναν 16χρονο επίσης άοπλο -κλέφτες, έστω, αυτοκινήτου- ρίχνοντας στο ψαχνό 36 σφαίρες, έχουν την κάλυψη όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά και υπηρεσιών της Δικαιοσύνης που τους άφησαν ελεύθερους να κυκλοφορούν και να οπλοφορούν ανάμεσά μας.

 

Επειδή η εξήγηση “Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε” κάθε άλλο παρά εξήγηση είναι, την αναζητήσαμε, συμπτωματικά δήθεν, στο δοκίμιο του καθηγητού Πολιτικών Επιστημών και Κοινωνιολογίας Κύρκο Δοξιάδη “Νεοφιλελευθερισμός και Νεοτερική Εξουσία”, ο οποίος, αντιλαμβανόμενος τις ανάγκες των καιρών και της κατάστασης που ζούμε, παραθέτει στοιχεία των επιστημονικών συμπερασμάτων του Φουκώ πάνω στη σχέση του Νεοφιλελευθερισμού με τον Ναζισμό.

 

Ο γερμανικός Νεοφιλελευθερισμός, όπως τον περιέγραψε ο “Πάπας του Νεοφιλελευθερισμού” Χάγιεκ, άσκησε κριτική στον Ναζισμό -ιδιαίτερα στα κατάλοιπα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης: κρατικός προστατευτισμός, κοινωνικό κράτος, κεντρικός οικονομικός σχεδιασμός και κρατικός παρεμβατισμός- αντιπροτείνοντας ένα κράτος υπό την εξουσία της οικονομίας των αγορών.

 

Πράγματι. Ο Κούλης, ως νεοφιλελεύθερος Πρωθυπουργός, -ως μεταφασίστας, δηλαδή, βιοεξουσιαστής Αρχηγός- ιδιότητα που μάλλον δεν έχει λάβει σοβαρά υπ' όψη της η αξιωματική αντιπολίτευση, προσπαθεί, χωρίς να το κρύβει, με νύχια και με δόντια, με Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης και ΜΕΑ, να φτιάξει αυτόν ακριβώς τον τύπο κράτους.

 

Τρανό παράδειγμα η με κάθε τρόπο ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους με τη ταυτόχρονη απαξίωση του κράτους πρόνοιας π.χ Υγεία και Παιδεία.

 

Έφθασε μάλιστα στο σημείο να χρησιμοποιεί την ΕΥΠ όπως ακριβώς χρησιμοποιούσε την ΚΥΠ η δικτατορία των Συνταγματαρχών, προσανατολισμένη προς τον “εσωτερικό εχθρό”.

 

Έτσι, αφήνουμε τον Χάγιεκ και τη σχέση Νεοφιλελευθερισμού-Ναζισμού και περνούμε στη σχέση του Ναζισμού με το Πολιτικό που πρώτος θεωρητικοποίησε ο Νομικός Σύμβουλος του Γ' Ράιχ, Καρλ Σμιτ.

 

“...Για τον ίδιο τον Καρλ Σμιτ, το Πολιτικό δεν εντοπίζεται στην κρατική διοίκηση αλλά στον αγώνα ανάμεσα στον (συλλογικό) φίλο και τον εχθρό.

 

“...Η ειδικά πολιτική διάκριση, στην οποία μπορούν να αναχθούν οι πολιτικές πράξεις και τα πολιτικά κίνητρα, είναι η διάκριση Φίλου και Εχθρού... (η οποία)... χαρακτηρίζει τον ακραίο βαθμό έντασης μιας σύνδεσης ή διαχώρισης... Εχθρός είναι μόνο μία, τουλάχιστον ενδεχομένως... μαχόμενη ολότητα ανθρώπων, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια άλλη ακριβώς τέτοια ολότητα...”

 

Νοούμενο έτσι, το πολιτικό μπορεί να αναδυθεί σε οποιοδήποτε κοινωνικό πεδίο πέρα από το κράτος.

 

Κάθε είδους κοινωνική, θρησκευτική, ηθική, οικονομική, πολιτισμική κοκ σχέση μπορεί να καταστεί πολιτική αν ξεσπάσει μέσα της μια σύγκρουση η οποία διαθέτει αρκετή ένταση ώστε να διαιρεί τα μέλη της σχέσης σε φίλο και εχθρό: “...Το Πολιτικόν μπορεί να πάρει τη δύναμή του από τις πιο διαφορετικές περιοχές της ανθρώπινης ζωής...”.

 

Κατά συνέπεια, το πολιτικό ανακύπτει ως μια στιγμή ριζικού ανταγωνισμού που κρίνει την ύπαρξη και τη ταυτότητα μιας ορισμένης συλλογικότητας, το ποιος ανήκει σε αυτή ως “φίλος” και ποιος εξορίζεται απ' αυτή ως “εχθρός”.

 

Με την έννοια αυτή, ο Σμιτ αποδεσμεύει το πολιτικό από το κράτος και την κυβέρνηση, παρ' ότι το φάσμα της κρατικής κυριαρχίας συνεχίζει να ρίχνει βαριά τη σκιά του στο νου του θεωρητικού.

 

Το πολιτικό ως η διαίρεση φίλος/εχθρός έχει την έδρα του σε ένα ύπατο κέντρο λήψης αποφάσεων για τη συλλογικότητα, μια αρχή τελικής απόφασης για την κατάταξη φίλος/εχθρός...

 

Το πολιτικό ανάγεται έτσι συστηματικά στην εξουσία, τις αρχές, τη διοίκηση και μια δραστηριότητα νομοθέτησης ή “θέσπισης” που ασκείται πάνω στην κοινωνία ως όλον...

 

Στη σμιτιανή ερμηνευτική του πολιτικού, η αναγκαστική διάκριση φίλος-εχθρός υπερσκελίζει τρεις άλλες διαστάσεις που ενυπάρχουν στο κατά Σμιτ πολιτικό.

 

Πρώτον, το πολιτικό ως διαίρεση φίλος/εχθρός κανονίζει την ύπαρξη, τη μορφή ζωής και τη ταυτότητα μιας συλλογικότητας χαράσσοντας τα όρια μιας πολιτικής κοινότητας...

 

Δεύτερον, στη διαίρεση φίλος/εχθρός, το υποκείμενο της δράσης που αποφασίζει ποιος είναι ο φίλος και ποιος είναι ο εχθρός ασκεί κυρίαρχη πολιτική εξουσία...

 

Τρίτον, από την πλευρά του φίλου, η πολιτική διαίρεση επιτελεί επίσης την συνδετική ή “υφαντικήλειτουργία της πολιτικής και μάλιστα με την πιο ακραία υπαρξιακή και συναισθηματική ένταση...

 

Το παράδοξο που μπορεί να αποδοθεί στη ναζιστική του ιδεολογία, είναι ότι η πλευρά του “φίλου” της “δικής μας” πολιτικής κοινότητας δεν είναι πλέον πολιτική στο εσωτερικό της με τη σημασία που εγγράφει ο Σμιτ στο πολιτικό -της σύγκρουσης και αντιπαράθεσης-, καθώς εμφανίζει τον “ακραίο βαθμό έντασης μιας σύνδεσης”.

 

Η μάχη διεξάγεται μόνον προς τα έξω, ενάντια στον εχθρό, ενάντια σε ένα άλλο έθνος-κράτος στη διεθνή πολιτική ή ενάντια σε μια άλλη παράταξη σε έναν εμφύλιο πόλεμο.

 

Η πολιτική κοινότητα ενοποιείται υπό την αιγίδα ενός μοναδικού κυρίαρχου με τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια για διαφοροποιήσεις και ουσιαστική αντιπολίτευση απέναντι στις αποφάσεις του κυρίαρχου.

 

“...Η δημοκρατία απαιτεί, ως εκ τούτου, πρώτον ομοιογένεια και δεύτερον -αν προκύψει ανάγκη- εξάλειψη ή ξερίζωμα της ετερογένειας...”...”.

 

(Όλα τα παραπάνω, σχετικά με τη σμιτιανή θεολογία του Ναζισμού, μεταφέρθηκαν από το δοκίμιο του καθηγητού Σύγχρονης Πολιτικής Θεωρίας Αλέξανδρο Κιουπκιολή “ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ” που κυκλοφόρησε πρόσφατα -ένα ακόμη δοκίμιο που έρχεται “πάνω στην ώρα” να μας βοηθήσει ώστε ν' αντιληφθούμε πλήρως με τι ακριβώς έχουμε να κάνουμε, τι ακριβώς αντιμετωπίζουμε) με τη ΝΔ στην κυβέρνηση υπό την απόλυτη αρχηγία του Κούλη, ως τέτοιου).

 

Διότι, ο ναζιστικός διαχωρισμός φίλος/εχθρός, η ιδεολογία του, είναι η απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου ν' αντιληφθεί κανείς την “αναγκαιότητα”, διαχειρήσεως ακόμη και της εσωτερικής συνοχής, της κατασκευής του “εσωτερικού εχθρού”.

 

Τεράστιας σημασίας, λοιπόν, η αποκάλυψη της “Εφημερίδας των Συντακτών”: “ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ” - “ΑΚΡΩΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Η ΥΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ” - “ΠΩΣ Η ΕΥΠ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΚΑΙ ΑΠΛΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ” - “ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ”... τίτλοι από το Πρωτοσέλιδο της 13-14/11/21.

 

“...Στην πλήρη παραδοχή ότι η ΕΥΠ παρακολουθεί απλούς πολίτες προχώρησε χθες (15/11) η κυβέρνηση διά στόματος του κυβερνητικού εκπροσώπου Γ. Οικονόμου, ο οποίος όχι μόνο δεν διέψευσε τις σχετικές αποκαλύψεις της “ΕφΣυν”, αλλά τις επιβεβαίωσε τόσο ως προς την ίδια την πρακτική παρακολουθήσεων όσο και ως προς τις κατηγορίες των πολιτών που παρακολουθούνται...

 

Τι είπε; Αρχικά από τη μία είπε ότι “η Ελλάδα είναι ένα ευρωπαϊκό κράτος δικαίου” αλλά ότι “από την άλλη πλευρά, η ΕΥΠ επιτελεί ένα πολύ σημαντικό, ένα πολύ σπουδαίο έργο-ρόλο”.

 

Και υποστήριξε ότι τον επιτελεί “με πολύ μεγάλη επάρκεια... σε ό, τι αφορά τις απειλές για την εθνική μας ασφάλεια”, τις οποίες προσδιόρισε ως εξής: “Είτε αυτές αφορούν εσωτερικές απειλές είτε είναι εξωτερικές απειλές είτε είναι το οργανωμένο έγκλημα”, θέτοντας με αυτόν τον τρόπο ως πρώτο πεδίο δράσης της ΕΥΠ κάποιον “εσωτερικό εχθρό”...” -γράφει η “ΕφΣυν” 16/11.

 

Αληθειοφόρα συμβάντα που δείχνουν την “επιστροφή στην ΚΥΠ. Την Κομματική Υπηρεσία Πληροφοριών για τα κοινωνικά φρονήματα” -γράφει ο Δ. Χρήστου στην “ΑΥΓΗ”.

 

“...Γιατί αυτή η ωμή παραβίαση του Συντάγματος -η παρακολούθηση δηλαδή πολιτών, πολιτικών εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων, όπως αποδεικνύεται από τα έγγραφα της ΕΥΠ που δημοσιεύονται στην “ΕφΣυν”- δεν δημιουργεί μείζον πολιτικό γεγονός;

 

...Και γιατί, τελικά, η αργή, αλλά σταθερή μείωση της δημοκρατίας, δεν ενεργοποιεί τα αναμενόμενα ανακλαστικά;...” αναρωτιέται η Αννέτα Καββαδία στην “ΕΠΟΧΗ” 20/11.

 

Ίσως γιατί -τολμώ να υποθέσω- αρχίσαμε να συνηθίζουμε στην πρακτική της εκτόνωσης αυτών των ίδιων, των δικών μας, εκρηκτικών συμπερασμάτων.

 

Υ.Γ. Εντωμεταξύ, συνεχίζουν ακάθεκτοι να μας πεθαίνουν.