Σύντροφοι, κάπου κάναμε κι εμείς λάθος! Οι αυταπάτες, οι λάθος γραμμές, η σιωπηρή αλλαγή πολιτικής (όταν αλλάζει η φορά των ανέμων) φαίνεται πως αποτελεί εγγενές χαρακτηριστικό της ελληνικής αριστεράς. Ας μη γυρίσουμε στο μακρινό παρελθόν, στις κομματικές αποφάσεις του 1924 για το Μακεδονικό, στα Δεκεμμβριανά, στον Βελουχιώτη ή τον Πλουμπίδη.
Ας μείνουμε στα πιο κοντινά, που δεν είναι λιγότερο απογοητευτικά. Από τις αρχές του αιώνα μας και μέχρι περίπου το 2015, τα πράγματα σταδιακά εκτραχύνονταν στη Χαλκιδική εξαιτίας των ορυχείων χρυσού. Βλέπαμε σκηνές βίας και απειλών που προοιωνίζονταν μικρούς εμφύλιους και είχαν αποτέλεσμα να καταστραφούν περιουσίες, να ξενητευθούν κάτοικοι, να δημιουργηθεί ένα κλίμα πόλωσης που καθιστούσε κάθε προσπάθεια για συνεννόηση περιττή και επικίνδυνη.
Με τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας τα πράγματα άρχισαν να χαλαρώνουν, οι αρνητές δεν είχαν άλλα επιχειρήματα, όσοι έφτιαξαν πολιτικές καριέρες απολάμβαναν πλέον τους καρπούς της ανησυχίας και της ευπείθειας των πολλών.
Σήμερα διαβάζω πως ο Δήμος Αριστοτέλη εισέπραξε το 2025 πάνω από 7 εκατομμύρια ευρώ για μεταλλευτικά τέλη ενώ η επιχείρηση που εκμεταλλεύεται τον χρυσό απασχολεί χιλιάδες εργαζόμενους και έχει επενδύσει σε εκατοντάδες έργα κοινωνικής και εταιρικής ευθύνης πάνω από 2,5 εκατομμύρια. Ας μείνει ένα μάθημα για όλους μας.
Και επιτρέψτε μου να πω και τον δικό μου πόνο για τις μεγάλες επιχειρήσεις που λειτουργούν στον νομό Καβάλας ή ανήκουν σε Καβαλιώτες και εδρεύουν αλλού χωρίς να αποδίδουν ούτε μια δεκάρα στον τόπο μας.
