Τον σύντροφο τους Πέτρο Ταχματζίδη αποχαιρέτησαν την Τρίτη 30 Αυγούστου, στα νεκροταφεία Καβάλας η οικογένεια του, η Επιτροπή Περιοχής ΑΜΘ του ΚΚΕ, η Τομεακή Επιτροπή Καβάλας, το Τομεακό Συμβούλιο της ΚΝΕ, σωματεία και συνδικαλιστές της περιοχής, συνάδελφοί του, εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, ο λαός της πόλης.
Τον Πέτρο Ταχματζίδη συνόδεψαν μέχρι την τελευταία του κατοικία η σημαία του Κόμματος και ο Ριζοσπάστης, ο καθημερινός του σύντροφος.
Επικήδειο αποχαιρετισμό έκανε εκ μέρους της Επιτροπής Περιοχής ΑΜΘ ο γραμματέας της, Διονύσης Κλάδης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ
Με ανείπωτη θλίψη αποχαιρετάμε το σύντροφο Πέτρο Ταχματζίδη. Τον αποχαιρετά η οικογένειά του, οι φίλοι του, τα σωματεία, το Κόμμα του.
Τον αποχαιρετά ολόκληρη η Καβάλα, ο λαός της περιοχής που στο πρόσωπό του αναγνωρίζει την ανιδιοτέλεια του αγωνιστή, την τιμιότητα του συνδικαλιστή που έχει τάξει τη ζωή του στην υπηρεσία της ιστορικής αποστολής της εργατικής τάξης, στον αγώνα για τα δικαιώματα των καταπιεσμένων, των κατατρεγμένων, αυτών που παράγουν τα πάντα και δικαιούνται τα πάντα.
Στο πρόσωπο του συντρόφου μας ο απλός εργάτης, ο συνταξιούχος αναγνωρίζει όλες τις αρετές των κομμουνιστών.
Γιατί ο σύντροφος Πέτρος υπήρξε ακούραστος αγωνιστής, πρωτοπόρος κομμουνιστής που δε λογάριαζε ανηφόρες και δυσκολίες.
Ολοκληρωτικά δοσμένος στον αγώνα. Πάντα δίπλα σε όσους είχαν ανάγκη. Οργανωτής και διαφωτιστής, νύχι κρέας με τον εργάτη, το φτωχό βιοπαλαιστή. Σάρκα από τη σάρκα ενός λαού που δεν το βάζει κάτω, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες.
Ο σύντροφος Πέτρος Ταχματζίδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καβάλα στα δύσκολα χρόνια των διώξεων και της παρανομίας για το ΚΚΕ. Λίγους μήνες πριν γεννηθεί ήταν τότε που το αστικό κράτος και παρακράτος καταδίωκε τους γονείς του, Σαπφώ και Τάσο για τη δράση τους στις γραμμές του ΕΑΜ και του ΚΚΕ και οι οποίοι καταδικάστηκαν από το έκτακτο στρατοδικείο Δράμας, η μητέρα του Σαπφώ σε 8 χρόνια φυλάκιση και ο πατέρας του Τάσος σε θάνατο, ποινή που δεν εκτελέστηκε αλλά μετατράπηκε σε νέα μαρτύρια και διώξεις, σε φυλάκιση και εξορία για πάνω από 20 χρόνια.
Ήταν άλλωστε χαρακτηρισμένος κομμουνιστής από τα μαθητικά του χρόνια όταν και εκδιώχθηκε δια παντός από όλα τα Γυμνάσια για τις ιδέες και τη δράση του, το Μάη του 1932 στα περιβόητα μαθητοδικεία της «κόκκινης Καβάλας» με βάση το ιδιώνυμο του Βενιζέλου.
Αυτό το νήμα των αγώνων έπιασε από πολύ μικρός ο σύντροφος Πέτρος και συνέχισε στο δρόμο της αξιοπρέπειας και του καθήκοντος. Σε νεαρή ηλικία μεταναστεύει στη Γερμανία γιατί το μεροκάματο στην Ελλάδα είχε γίνει ακόμα πιο δύσκολο και εξαιτίας των «κοινωνικών φρονημάτων».
Στη Γερμανία συμμετέχει δραστήρια στην κοινωνική δράση της ελληνικής κοινότητας, για τη συγκρότηση της οποίας πρωτοστατεί.
Όπως επίσης και στα εργοστάσια που δούλευε, όπου μαζί με άλλους πρωτοπόρους εργάτες δημιουργούν εργοστασιακά σωματεία στων οποίων τα Διοικητικά Συμβούλια εκλέγεται 2 φορές.
Έρχεται σε επαφή με τις οργανώσεις του ΚΚΕ και γίνεται μέλος του το 1972. Στα τέλη του 1979 επιστρέφει στην Ελλάδα και παλεύει για την επιβίωση ως οικοδόμος. Πρωτοστατεί ως συνδικαλιστής του σωματείου και αργότερα ως μέλος της διοίκησης του εργατικού κέντρου Καβάλας.
Έχει καθοριστική συμβολή στη δημιουργία πολλών νέων σωματείων σε διάφορους κλάδους και χώρους δουλειάς, στον ιματισμό, στα μάρμαρα, στο μέταλλο κ.α. Στα δύσκολα χρόνια της κρίσης του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος (1989-1991) ο σύντροφος Πέτρος στέκεται πραγματικός βράχος και δίνει τη μάχη ενάντια στις προσπάθειες για την οπορτουνιστική μετάλλαξη και διάλυση του ΚΚΕ.
Μαζί με άλλους συντρόφους από τη γενιά των πολιτικών διώξεων και της παρανομίας, των εξοριών και των φυλακίσεων, πρωτοστατεί στην ανασυγκρότηση των κομματικών οργανώσεων ως Γραμματέας πλέον της Νομαρχιακής Επιτροπής Καβάλας του Κόμματος.
Τις επόμενες δεκαετίες αναλαμβάνει πολλά καθήκοντα ως μέλος της Επιτροπής Περιοχής Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή του ρίχνεται με πάθος στην υπόθεση της ανασύνταξης του συνταξιουχικού κινήματος, εκλέγεται πρόεδρος του σωματείου συνταξιούχων ΙΚΑ στην Καβάλα, μέλος της διοίκησης της Ομοσπονδίας Συνταξιούχων Ελλάδας ΙΚΑ και πρωτοστατεί στη συγκρότηση της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα, στην οποία με τα χρόνια συσπειρώνεται η πλειοψηφία των συνταξιουχικών σωματείων της Καβάλας.
Δεν έχουν συμπληρωθεί 3 μήνες από τις τελευταίες αρχαιρεσίες του σωματείου, στις οποίες πρωτοστάτησε για την μαζικοποίησή του και οι συνάδελφοί του τον ανέδειξαν ξανά πρόεδρό τους.
Πάρα τα προβλήματα της υγείας του, δεν έλειψε από κανέναν από τους αγώνες που αναπτύχθηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα στην Καβάλα.
Όλη του η ζωή και η δράση χαρακτηρίζεται από την πίστη και την αφοσίωση στα ιδανικά και τις αξίες του ΚΚΕ. Η καθημερινή του έγνοια ήταν πώς το Κόμμα θα πάει μπροστά, πώς η ίδια η εργατική τάξη, ο λαός μας θα προκόψει μέσα από την ανασύνταξη του κινήματος. Χαρακτηριστική ήταν η έγνοια του για την ΚΝΕ, τη νέα γενιά των κομμουνιστών, για τους οποίους πάντα φρόντιζε ακόμα και ατομικά για τις δυσκολίες τους.
Για το σύντροφο Πέτρο οι έννοιες αλληλεγγύη, ταξική ενότητα, δίκαιο, δεν ήταν ποτέ αφηρημένες αλλά αποτελούσαν πυξίδα ζωής που ο ίδιος πρώτος ενστερνιζόταν.
Αλληλεγγύη του μεροκαματιάρη προς τον καταπιεσμένο, χωρίς προβολή και τυμπανοκρουσίες. Αθόρυβα και σεμνά. Ενότητα του ενός ταξικού αδελφού με τον άλλο, ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση, ατομικές αντιλήψεις και ιδέες. Δίκαιο, σταράτα και παστρικά, χωρίς «ναι μεν αλλά».
Σύντροφε, σε αποχαιρετάμε και δεν είμαστε καθόλου σίγουροι αν στη δική σου περίπτωση θα ισχύσει το «ουδείς αναντικατάστατος».
Δεν είναι μόνο η πίστη, η συνέπεια, η ακαταπόνητη θέληση, η αξιοθαύμαστη ψυχραιμία που σε χαρακτήριζαν. Το πνεύμα πρωτοβουλίας που σε διέκρινε. Αυτές και τόσες άλλες αρετές. Είναι πριν από όλα η υπομονή και η επιμονή στους στόχους που κάθε φορά έβαζε το Κόμμα.
Σε κάθε τέτοιο στόχο, εκεί που οι περισσότεροι βλέπουν βουνά και ανηφόρες, δυσκολοκατάβλητα εμπόδια, εσύ ξεκινούσες τη δουλειά, χωρίς πολλά και παχιά λόγια. Και για αυτό ήσουν λες και έβλεπες στρωμένες πεδιάδες.
Όχι! Τα εμπόδια ήταν εκεί και τα έβλεπες και εσύ! Αλλά μπροστά έβαζες τη δύναμη των ιδεών μας, την πίστη στην ικανότητα των μαζών που όταν μπαίνουν στο προσκήνιο της ιστορίας, όταν γίνονται πρωταγωνιστές, τότε ισοπεδώνονται και τα βουνά ακόμα!
Είναι μαζί και η ικανότητά σου να δένεσαι με τον απλό εργάτη, το συνταξιούχο, τη φτωχολογιά. Με το δικό σου ξεχωριστό τρόπο, μια συζήτηση που ξεκινούσε ως διαφωνία κατέληγε, αν όχι σε συμφωνία, τουλάχιστον σε αλληλοκατανόηση.
Γιατί ήξερες να βάζεις ως προτεραιότητα το ταξικό κριτήριο, πέρα από ιδεολογικές και πολιτικές αντιλήψεις. Γιατί ήξερες να ακούς. Με σεβασμό και υπομονή. Ποτέ αφ υψηλού. Ποτέ με έπαρση.
Πρώτος ανάμεσα σε ίσους!
Αγαπημένε μας σύντροφε, αν ένα παράπονο έχουμε είναι γιατί δεν μας άκουγες πάντα. Πόσες και πόσες φορές δεν μας ανάγκαζες να σου υπενθυμίζουμε το πόσο σπουδαίο είναι για εμάς και την υπόθεση που παλεύουμε το να προστατεύσεις τον εαυτό σου, την υγεία σου, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια που παλληκαρήσια έδινες τη μάχη με τα προβλήματα της υγείας σου.
Δεν μας άκουγες πάντα, γιατί ένιωθες βαρύτερο το χρέος να είσαι παρών, να μη λείπεις από καμία μάχη. Αλλά να ξέρεις ότι και όταν σου θυμώναμε – όπως εκείνη την παγωμένη βραδιά απέναντι από το εργοστάσιο πετρελαίων, όταν αστυνομία και ΜΑΤ για ώρες προσπαθούσαν να καταστείλουν τους αγωνιζόμενους εργάτες – μέσα μας ψηλώναμε ένα μπόι ακόμα, φουσκώναμε από περηφάνια για τα παλληκάρια που το ΚΚΕ γεννά!
Σύντροφε Πέτρο, σε αποχαιρετάμε αλλά το χαμόγελό σου θα μας συντροφεύει στους καθημερινούς αγώνες. Το παράδειγμα σου μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο που ακολούθησες κυριολεκτικά ως και την τελευταία μέρα της ζωής σου.
Μπρος στους «σκληρούς χειμώνες» που επιφυλάσσει το σύστημα της εκμετάλλευσης στους εργάτες και στο λαό, η ζωή σου δείχνει το δρόμο για την Άνοιξη και την ελπίδα.
Στη γυναίκα σου, συντρόφισσα Άννα και στις δύο σου κόρες Σαπφώ και Νατάσα, εκφράζουμε τα πιο ειλικρινή μας συλλυπητήρια.
Οι δυο σου οικογένειες δεν θα σε ξεχάσουν ποτέ και θα συνεχίσουν να ανταμώνουν στους δρόμους του αγώνα. Και τότε θα είσαι και εσύ εκεί δίπλα μας!
Για την προσφορά και τη ζωή του Πέτρου Ταχματζίδη μίλησε ο Απόστολος Σοφιανός εκ μέρους της Ομοσπονδίας συνταξιούχων ΙΚΑ και του σωματείου συνταξιούχων ΙΚΑ Ν. Καβάλας.
Στον Πέτρο Ταχματζίδη δεν άρεσαν τα πολλά λόγια. Ούτε οι έπαινοι του άρεσαν ούτε οι κολακείες. Άλλωστε, όλα όσα έκανε, η πλούσια δράση του τόσο ως εργαζόμενος όσο και ως συνταξιούχος στο κίνημα, ήταν για αυτόν απλώς ένα καθήκον, αυτό που του υπαγόρευε η συνείδησή του.
Τίποτα δεν μπορούσε να τον αποσπάσει από την έγνοια για το σωματείο, τους αγώνες, τους συναδέλφους του.
Πάντα με χαμόγελο, υπομονή, αληθινή ευγένεια… αλλά και σταθερή ταξική ματιά.
Το παράδειγμά σου, η πολύχρονη και πολυκύμαντη αγωνιστική ζωή σου, το έργο σου μένουν ως μια μεγάλη παρακαταθήκη, για άντληση πείρας, γνώσης, δύναμης, αισιοδοξίας και αντοχής στη σκληρότητα της ταξικής πάλης.
Ακόμα και αυτή η σκληρή ασθένεια δεν κατάφερε να σε εμποδίσει να συνεισφέρεις όσο λίγοι στην ενδυνάμωση του εργατικού και συνταξιουχικού κινήματος στην μαζικοποίησή του. Υπήρξες ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες στη συγκρότηση της συντονιστικής επιτροπής αγώνα των συνταξιουχικών σωματείων στο Νομό μας .
Σύντροφε και συναγωνιστή Πέτρο,
Γνώρισες το μεγαλείο που κρύβει η αναγνώριση από τους απλούς ανθρώπους του μόχθου της ανιδιοτελούς προσφοράς σου.
Είναι το πιο ακριβό, το πιο πολύτιμο παράσημο και το κέρδισες.
Δεν εκπροσωπούσες απλά το λαό, στεκόμενος σε απόσταση απ’ αυτόν, αλλά τον εξέφραζες ανασαίνοντας την αγωνία του, ζώντας μέσα στον ίδιο το λαό.
Κατόρθωνες ακόμη και στις δύσκολες συνθήκες των διώξεων να επικοινωνείς, να συνδέεσαι με το λαϊκό κόσμο.
Όλοι εμείς, έχουμε ακόμα ένα λόγο να στεκόμαστε με ιδιαίτερο σεβασμό μπρός στο ηθικό και αγωνιστικό παράστημα του Πέτρου. Με μυαλό καθάριο και ταξικά προσανατολισμένο, δεν υπέκυψες ποτέ στις δυσκολίες της ταξικής πάλης. Και όλη αυτή η πορεία σου είναι για μας φάρος, και πηγή άντλησης διδαγμάτων. Και ας μας έλεγες αυστηρά «ουδείς αναντικατάστατος», υπενθυμίζοντάς μας τους στίχους του ποιητή μας Γιάννη Ρίτσου:
«Κι όχι να πείτε που ‘κανα
και τίποτα σπουδαίο,
μόνο που πόνεσα μαζί σας
κι ονειρεύτηκα μαζί σας».
Κάποιες φορές όμως το κενό είναι δυσαναπλήρωτο και αυτό ακριβώς αντικρίζουμε τώρα εμείς με την απώλειά σου.
Σύντροφε Πέτρο… δικέ μας Πέτρο! Με αυτά τα λίγα λόγια οι σύντροφοί σου, οι συνάδελφοι σου από τη Διοίκηση της Ομοσπονδίας Συνταξιούχων ΙΚΑ, του Σωματείου μας και όλους τους συναδέλφους του συνταξιουχικού κινήματος Καβάλας, ακόμα και εκείνοι με διαφορετική πολιτική και ιδεολογική προσέγγιση τρέφανε αληθινό σεβασμό και αγάπη στο πρόσωπό σου, σε αποχαιρετάμε.
Να είσαι ήσυχος ότι το καθήκον σου το έκανες.
Καλό ταξίδι, σύντροφε.
Τιμητική φρουρά μέλη της Επιτροπής Περιοχής ΑΜΘ του ΚΚΕ
Παραστάθηκαν ως τιμητική φρουρά μέλη της Επιτροπής Περιοχής ΑΜΘ του ΚΚΕ, της Τομεακής Επιτροπής Καβάλας, της ΚΟΒ Κεντροανατολικών Συνοικιών, του Τομεακού Συμβουλίου Καβάλας της ΚΝΕ, συνταξιουχικών σωματείων, του σωματείου οικοδόμων και συναφών επαγγελμάτων Καβάλας, του συλλόγου γυναικών.
Το τελευταίο κατευόδιο ήρθε με ένα παρατεταμένο χειροκρότημα και την υπόσχεση συντρόφων και συναγωνιστών του ότι θα συνεχίσουν στα χνάρια του.
