γράφει ο

Τάσος Αποστολίδης

 

 

- Καλημέρα Ιππολύτη...

- Καλημέρα πρόεδρε…

 

Κάπως έτσι ξεκινούσαν τα τηλεφωνήματά μας. Εγώ τρόλαρα το ψευδώνυμό της στο email της, που της έλεγα ότι το είχε εμπνευστεί από τη βασίλισσα των Αμαζόνων και κόρη του θεού Άρη. Δεχόταν τα πάντα με χιούμορ και αυτοσαρκασμό και τρόλαρε με τη σειρά της εμένα για την ιδιότητα του εργασιακού εκπροσώπου των δημοσιογράφων.

 

«Πρόεδρε… χρειάζομαι τα φώτα σου για το ασφαλιστικό ταμείο για το θέμα με τον καρκίνο» μου είπε μια μέρα. Έκτοτε μάθαινα λεπτομέρειες για το βάσανό της.

 

Μέχρι εκείνη την ημέρα, η Ντίνα Τσολακίδου βοηθούσε εμένα και τόσους άλλους δημοσιογράφους. Αυτήν ποτέ κανείς, γιατί ποτέ δεν είχε ζητήσει βοήθεια.

 

Άνθρωπος γενναιόδωρος και δοτικός. Ήταν μάλλον ο μόνος εκπρόσωπος του κλάδου στην Καβάλα που δεν έβρισκες έστω έναν άνθρωπο να σου πει κακιά κουβέντα. Ούτε έναν.

 

Η Ντίνα μόνο βοηθούσε. Κι ας μην βοηθήθηκε ούτε όταν έμεινε άνεργη, μετά από μακρά καριέρα στην τοπική δημοσιογραφία. Μια απόλυση από ένα, κραταιό τότε, δημοσιογραφικό συγκρότημα που την επηρέασε ψυχολογικά αλλά δεν την έριξε, ούτε της στέρησε ποτέ την αξιοπρέπεια.

 

Προσπάθησε σκληρά αλλά η οικονομική κρίση, ακόμη βαθύτερη στον κλάδο των ΜΜΕ, δεν της έδωσε καμία ευκαιρία να στεριώσει σε κάτι νέο.

 

Όμως «μπήκε στα βαθιά» και επέλεξε τα δύσκολα, χωρίς να έχει καμία οικονομική άνεση ή ασφάλεια. Και τα «έδωσε όλα» στο kavala-sports.gr στο οποίο κατέθεσε όχι μόνο γνώσεις, γνωριμίες και δημοσιογραφική γραφή, αλλά και την αγάπη της για τη δημοσιογραφία και τον αθλητισμό.

 

Η Ντίνα υπήρξε ο άνθρωπος που έδωσε βήμα και δημοσιότητα σε κάθε ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα του νομού Καβάλας. Όχι μόνο στις οργανωμένες και όσες διέθεταν επικοινωνιακή υποστήριξη, αλλά και σε μικρές ομάδες χωριών που δεν είχαν ποτέ ούτε ένα ΜΜΕ στο πλευρό τους για να γράψει μια κουβέντα για αυτούς.

 

Και την αγάπησε όλο το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Την εμπιστεύθηκε κόσμος πολύς.

 

Κέρδιζε τη συμπάθεια του κόσμου με έναν τρόπο μαγικό. Απλότητα, ευθύτητα και καλοσύνη. Μια συμπάθεια που δεν εξαργύρωσε ποτέ, ακόμη κι αν η ανάγκη ήταν τεράστια.

 

 

Τον Αύγουστο του 2021 διαγνώστηκε με καρκίνο στο στήθος. Την πιο ιάσιμη μορφή καρκίνου. Κι έκανε όλα όσα έπρεπε. Νοσηλεύτηκε στην Καβάλα και το Θεαγένειο, ακολούθησε τις οδηγίες των γιατρών.

 

Είχε περάσει καιρός από την (τελευταία όπως αποδείχθηκε) συνάντησή μας από κοντά. Είχε έρθει στο γραφείο και είπαμε πολλά.

 

Παραδεχτήκαμε κι οι δύο ότι μεγαλώσαμε και δεν κουβαλάμε τα ίδια μυαλά με αυτά που είχαμε στα πρώτα μας βήματα στη δημοσιογραφία. Από την άλλη έβλεπα μια «σπίθα» και μια επιμονή ότι θέλει να συνεχίσει στο επάγγελμα.

 

Της πρότεινα συνεργασία με το KavalaNews και αρχίσαμε τη συζήτηση για το πως θα διαμορφωθεί.

 

Η προετοιμασία μας για τη συνεργασία συνέπεσε με τον καρκίνο στην αρχή της ποδοσφαιρικής περιόδου 2021-2022.

 

Κρατήσαμε τηλεφωνική επαφή και μάθαινα για όλα τα πήγαινε-έλα στους γιατρούς, τις θεραπείες, τα βαριά φάρμακα, τα κατάγματα, για όλα αυτά που την κράτησαν κλινήρη και αδύναμη.

 

Μου ζήτησε συγνώμη που δεν εμφανίστηκε στις τελευταίες εκλογές των δημοσιογράφων τον Μάρτιο κι ας ήξερε ότι ήταν απολύτως δικαιολογημένη η απουσία της. Είχε εξέταση στο Θεαγένειο. Αλλά ήταν τυπική σε όλα, ακόμη και στα συνδικαλιστικά της καθήκοντα. Γιατί λάτρευε το επάγγελμα.

 

Κάποια στιγμή έδειξε να ανακτά το θάρρος της, τα πράγματα έδειχναν να πηγαίνουν καλύτερα. Ή τουλάχιστον έτσι μου είπε. Ότι η γιατρός έλεγε πως ολοένα και βελτιώνεται.

 

Η συζήτηση για τη συνεργασία αναθερμαίνεται. Κλείνουμε τηλεφωνικό ραντεβού για βγει στο ραδιόφωνο την 1η Ιουλίου.

 

Είχε ετοιμάσει πλούσιο ρεπορτάζ για τη σεζόν που προηγήθηκε και για αυτήν που έρχεται.

 

Θα κάναμε πρεμιέρα.

 

Μια μέρα πριν, είχε προγραμματισμένη θεραπεία στο Θεαγένειο, από αυτές που ήταν πλέον μια γνώριμη ρουτίνα, που της έδινε ελπίδες ότι όλα θα πάνε καλά.

 

Το μήνυμα που μου έστειλε μου «έκοψε τα πόδια».

 

«Άκυρο για αύριο, ήρθα στο Θεαγένειο και με κράτησαν... κάτι βρήκαν στο συκώτι...».

 

Λίγο μετά μου γράφει για μετάσταση. Κρατάμε επαφή.

 

Όλο τον Ιούλιο ταλαιπωρήθηκε από βαριές θεραπείες που, λογικά, θα έπρεπε να της είχαν στερήσει κάθε δύναμη.

 

Εκείνη όμως επέμεινε. Από το κρεβάτι και με τη δυσκολία του κινητού τηλεφώνου που άλλα πλήκτρα πατάμε κι άλλα αυτό γράφει, ανέβαζε θέματα στην ιστοσελίδα, κρατούσε την ενημέρωση σε όσο το δυνατόν υψηλότερο επίπεδο. Κι ας ήταν περίοδος αδειών για όλους, ειδικά για το ποδόσφαιρο. Κι ας είχε την «πολυτέλεια» να πει «θα αράξω λίγο».

 

Είχε κουραστεί από την ξάπλα αλλά αυτοσαρκαζόταν. Δεν είχε δυνάμεις να περπατήσει ή να κατέβει τις σκάλες αλλά είχε τεράστια όρεξη για ζωή, απίστευτη όρεξη να συνεχίσει να δουλεύει ως δημοσιογράφος.

 

- «Θες καμία βοήθεια με το σάιτ;», την ρώτησα αρκετές φορές..

- «Όχι, τα καταφέρνω μια χαρά με το κινητό, την βρήκα την άκρη, δεν χάνω θέματά μου» μου απάντησε την τελευταία φορά και μ΄έκανε να ξανασκεφτώ πόσο «θηρίο» ήταν.

 

«Κουράστηκα να ξεκουράζομαι. Εγώ και η ξάπλα ποτέ δεν τα πηγαίναμε καλά. Αν δεν συμπληρώνω 15 ώρες δουλειά δεν γίνεται» μου γράφει. 

 

Απέφευγε να βγει στο ραδιόφωνο, είχε σταματήσει και η συζήτηση για επίσκεψη δική μας στο Παλαιοχώρι. Δεν κατάλαβα, μάλλον δεν ήθελα να καταλάβω.

 

Τις τελευταίες μέρες του Ιουλίου συζητάμε τα γνωστά υπαρξιακά ζητήματα που έχουν οι δημοσιογράφοι, "τι κακό ωράριο που έχουμε", τι τραβήξαμε με την πτώση του Antonov, «αυτό που κάνουμε δεν αμείβεται με τίποτα» και τη γνωστή γκρίνια που ήταν κάτι σαν «εσωτερικό αστείο».

 

Κάποια στιγμή πιάνω τον εαυτό μου να είναι ο μόνος γκρινιάρης σε μια συνήθη, τυπική συζήτηση μεταξύ δημοσιογράφων.

 

«Είναι καλό να πήζεις στη δουλειά. Κάνετε υπομονή και θα στρώσει. Να σκέφτεστε τα καλά. Τα καταφέρατε. Μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Τα καλά θα σκέφτεστε. Όλη μέρα και όλη νύχτα να δουλεύω, είμαι καλά! Αυτή είναι η ψύχωσή μου. Δε μπορώ χωρίς δουλειά… Στο μηδέν είμαι αλλά τι να κάνω. Ευτυχώς μεγάλωσα φτωχή. Αλλά πάντα δούλευα».

 

Ένας άνθρωπος από το κρεβάτι του πόνου εμψύχωνε εμένα που ήμουν όρθιος αλλά γκρίνιαζα για την κούραση και την θυσία της προσωπικής ζωής για χάρη του καθήκοντος.

 

Δεν πήγε το μυαλό μου. Δεν ήθελε να πάει. Ότι είναι η τελευταία φορά που μιλάμε και ότι λίγες μέρες μετά θα έπρεπε να εκφωνήσω δελτίο ειδήσεων με πρώτη είδηση ότι η Ντίνα Τσολακίδου έφυγε από κοντά μας.

 

Σκληραγωγημένο στομάχι, τα κατάφερα χωρίς να σπάσει η φωνή.

 

Και μετά καλημέρησα τον κόσμο και προσπάθησα να περάσω στην καθημερινότητα.

 

Διάβασα το εορτολόγιο και ευχήθηκα χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν.

 

«Χρόνια πολλά στην Ιππολύτη» είπα… κι εκεί μου κόπηκε η ανάσα.

 

Καλό ταξίδι Ιππολύτη.

 

** Αποχαιρετούμε την Ντίνα Τσολακίδου στις 11 το πρωί της Πέμπτης 11 Αυγούστου στο Παλαιοχώρι που τόσο αγαπούσε.

 

 

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΣΗΕΜΘ

 

Η Ένωση Συντακτών Μακεδονίας-Θράκης αποχαιρετά με μεγάλη θλίψη το μέλος της Κωνσταντινιά Τσολακίδου, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 49 ετών.

 

Η Κωνσταντινιά Τσολακίδου, γεννημένη στην Ελευθερούπολη Καβάλας, σπούδασε αθλητική δημοσιογραφία στο ΙΕΚ ΞΥΝΗ και από το 1997 εργαζόταν στην εφημερίδα «Αθλητική Μακεδονίας-Θράκης». Εργάστηκε επίσης σε εφημερίδες της Καβάλας όπως η «Εβδόμη», το «Χρονόμετρο», καθώς και στο Γραφείο Τύπου του Δήμου Παγγαίου. Διατηρούσε την αθλητική ιστοσελίδα Kavalasports από το 2013.

 

Η νεκρώσιμη ακολουθία θα γίνει αύριο, Πέμπτη 11 Αυγούστου, στις 11 πμ στα κοιμητήρια της κοινότητας Παλαιοχωρίου. Παράκληση της οικογένειας είναι αντί στεφάνων τα χρήματα να διατεθούν για την ενίσχυση του Πολιτιστικού συλλόγου Παλαιοχωρίου του οποίου υπήρξε ενεργό μέλος.

 

Η ΕΣΗΕΜ-Θ συλλυπείται τους οικείους της και αποχαιρετά την τόσο πρόωρα χαμένη συνάδελφο.

 

Το Διοικητικό Συμβούλιο