Θλίψη στη γειτονική πόλη της Ξάνθης έχει προκαλέσει η είδηση του θανάτου του Μπαχαντήρ Τζεμίλογλου του Ξανθιώτη ζαχαροπλάστη ιδιοκτήτη του ιστορικού ζαχαροπλαστείου Νέα Ελλάς που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 51νός ετών.
Όποιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ξάνθη, εκπαιδεύτηκε στο μερακλίδικο γλυκό. Μια παράδοση δεκαετιών από σπουδαίους ζαχαροπλάστες της οποία ο Μπαχαντήρ Τζεμίλογλου αποτελούσε την τρίτη γενιά.
«θα δοκιμάσει επιτέλους και ο Θεός το θεϊκότερο Σεκέρ Παρέ του πλανήτη...», γράφουν οι φίλοι του και το Καζάν Ντιπί και το ραβανί, συμπληρώνουν άλλοι.
«Όποτε με έβλεπε να μπαίνω στο ζαχαροπλαστείο με είχε μάθει και μου ετοίμαζε το ρεβανί μου με ντοντουρμά , αναφέρομαι στον αγαθό γίγαντα Μπαχαντήρ Τζεμίλογλου έναν εκ των ιδιοκτήτων του ζαχαροπλαστείου «Νέα Ελλάς» στην Ξάνθη που προχθές «εγκατέλειψε» τον μάταιο τούτο κόσμο σε ηλικία μόλις 51 ετών. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει», έγραψε ο Στάθης Χαρπαντίδης ο οποίος είχε παρουσιάσει το ζαχαροπλαστείο στην Αthens Voice.
«Μας γλυκάνανε ο παππούς, ο πατέρας, ο θείος.
Σήμερα μας πίκρανε με τον αδόκητο θάνατο του
ο ευγενικός γίγαντας, ο φίλος Μπαχαντήρ Τζεμίλογλου, τρίτη γενιά του ιστορικού ζαχαροπλαστείου "Νέα Ελλάς ".
Ήρθαν στην μνήμη μου οι όμορφες στιγμές με την οικογένεια του το μακρινό 1982— 1984 όπου ήταν το καθημερινό στέκι μας κατά την διάρκεια της στρατιωτικής θητείας στην Ξάνθη.
Τράβα τώρα στους ουρανούς να γλυκάνεις τους αγγέλους, φίλε Μπαχαντήρ.
Συλλυπητήρια στην οικογένεια του», έγραψε ο Νίκος Τσουμπάκης
Ο πρόεδρος του Σωματείου Κρεοπωλών Ν. Ξάνθης και ιστορικός ερευνητής Γιώργος Μπατζακίδης έγραψε…
«Αχ ρε Μπαχαντίρ γιατί μας το έκανες αυτό...
Με ανείπωτη θλίψη και βαθιά συγκίνηση αποχαιρετώ τον αγαπημένο μου φίλο Μπαχαντίρ Τζεμίλογλου (Bahadır Cemiloğlu), τον άνθρωπο σύμβολο του εμβληματικού ζαχαροπλαστείου «Νέα Ελλάς» στην Ξάνθη.
Η απώλειά του τόσο ξαφνικά και τόσο πρόωρα μας συγκλονίζει όλους. Μόλις προχθές γευόμασταν από τα χέρια του τα γλυκά του, γεμάτα μεράκι, καλοσύνη και αγάπη όπως ακριβώς ήταν και η ψυχή του.
Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί πως εκείνη η στιγμή θα γινόταν τόσο γρήγορα ανάμνηση;
Ο Μπαχαντίρ δεν ήταν απλώς ένας άξιος τεχνίτης της γεύσης. Ήταν άνθρωπος ευγενής, χαμογελαστός, δοτικός. Μέσα από τα γλυκά του ένωνε ανθρώπους, δημιουργούσε στιγμές, γλύκαινε τις χαρές και απάλυνε τις λύπες μας.
Πώς θα ξαναπάω τώρα εγώ να φάω γλυκό από εκείνο το μαγαζί, όταν όλη μας τη ζωή την περάσαμε μαζί με τον Μπαχαντίρ;
Μεγαλώσαμε μέσα σε εκείνον τον χώρο. Από τα χέρια του τρώγαμε γλυκό. Με τα γλυκά του γιορτάσαμε χαρές, μοιραστήκαμε στιγμές, χτίσαμε αναμνήσεις.
Κάθε γωνιά εκεί μέσα έχει τη μορφή του, το χαμόγελό του, τη φωνή του. Και τώρα… πώς να μπεις ξανά, όταν η καρδιά ξέρει πως δεν θα τον βρει πίσω από τον πάγκο;
Εν μέσω του ευλογημένου μήνα του Ραμαζανιού, εύχομαι ο Ύψιστος να τον αναπαύσει εν ειρήνη και να χαρίσει δύναμη και παρηγοριά στην οικογένεια και στους οικείους του.
Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε μου φίλε.
Η μνήμη σου θα είναι
Αιώνια».
